Η σχεδίαση του συγκεκριμένου αεροσκάφους ξεκίνησε όταν ο Ιαπωνικός Στρατός ζήτησε επειγόντως βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας και επιθετικού φορτίου βομβών για επιχειρήσεις βαθειά μέσα στη Σιβηρία κατά τη διάρκεια του Ιαπωνο-Σοβιετικού πολέμου του 1944-46.
Η Μιτσουμπίση δοκίμασε αρχικά να χρησιμοποιήσει ένα από τα πιο μοντέρνα βομβαρδιστικά της, το Ki-67 "Hiryu", ενώνοντας δυο αντικατοπρίζοντας έτσι το Γερμανικό σχέδιο Ηε111Ζ Zwilling. Όμως ένας τέτοιος συνδιασμός δεν θεωρήθηκε ότι θα είχε κάποια αξιόλογα πλεονεκτήματα καθώς το οφέλιμο φορτίο θα ήταν το ίδιο και επιπλέον η ποσότητα καυσίμου θα ήταν μειωμένη καθώς οι εσωτερικές πτέρυγες θα ήταν μικρότερες σε μήκος. Η λύση που πρότεινε η Μιτσουμπίση ήταν αρκετά επαναστατική με τη συγχώνευση τριών (!!!) ατράκτων σε ένα συνδιασμό με έξι μηχανές. Οι πιλότοι, ασυρματιστής, πλοηγός και βομβαρδιστής ήταν συγκεντρωμένοι στη κεντρική άτρακτο. Οι δύο εξωτερικές άτρακτοι είχαν έτσι δυνατότητα μεγαλύτερου φορτίου βομβών και καυσίμου στο χόρο της ατράκτου που κάλυπταν πριν το πιλοτήριο και οι θέσεις του πληρώματος.
Επίσης οι σχεδιαστές της Μιτσουμπίση επέλεξαν για αμυντικό οπλισμό να ξεφύγουν από τους περιορισμούς των χειροκίνητων πολυβόλων και προτίμησαν θέσεις με τηλεχειρισμό.
Οι αρχικές δοκιμές έγιναν χωρίς προβλήματα και έδειξαν ότι το αεροσκάφος μπορούσε να πετάξει και με τρεις μηχανές κάνοντας ακόμα μεγαλύτερη εξοικονόμηση καυσίμου ενώ πρόσφερε ικανοποιητικότατη προστασία. ʼλλα πλεονεκτήματα ήταν η ευκολία παραγωγής καθώς γινόταν στους ίδιους χώρους με τα δυκινητήρια "Hiryu" και το οφέλιμο φορτίο των 3.500κ το οποίο ξεπέρασε ακόμα και τις προσδοκίες του Ιαπωνικού Στρατού. Κύριο μειονέκτημα ήταν το μέγεθος του αεροσκάφους που το έκανε δύσκολο στη απόκρυψη αλλά αυτό αντισταθμίζονταν από το γεγονός ότι επιχειρούσε από αεροδρόμια όχι κοντά στο μέτωπο.
Το νέο μοντέλο πήρε την ονομασία Ki-67-3PK (τα αρχικά "3ΡΚ" προέρχονται από την Ιαπωνική λέξη "
σανπίκι" που στα Ελληνικά μεταφράζετε ως "τριολέ"). Περίπου 150 αεροσκάφη παραδόθηκαν από τις μονάδες παραγωγής με πολύ θετικά αποτελέσματα. Το αεροσκάφος ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στα πληρώματα διότι πρόσφερε πολύ καλή ανταπόκριση στους χειρισμούς και ήταν εύκολο στη πτήση ενώ και τα πληρώματα εδάφους είχαν μόνο καλά λόγια να πουν για την ευκολία συντήρησης.
Παρ όλα τα πλεωνεκτήματα όμως το άεροσκάφος ήταν απλά μια προσωρινή λύση μέχρι να σχεδιαστεί το τετρακινητήριο βομβαρδιστίκό....
Για το μοντέλο χρησιμοποιώ κιτ της LS και της Arii που είναι πανομοιότυπα και πολύ φθηνά εδώ στην Ιαπωνία. Έχουν βέβαια ένα ενοχλητικότατο αριθμό rivets που πρέπει να εξαφανιστούν με πολύ στόκο και τρύψιμο αλλά γενικά δεν είναι πολύ χάλια. Ενώ συνεχίζω να παλεύω τις rivets, κάλυψα τις blisters στις άτρακτους ενώ άρχισα και το κόντημα των εσωτερικών πτερύγων.
Έχω ένα θέμα με την ουρά. Υπάρχουν δύο ιδέες, οι εξής τρεις. Οι δύο των σχεδίων και μια τρίτη με τις οριζόντιες πτέρυγες ενωμένες εσωτερικά όπως στο P-61.
Ελπίζω να σας αρέσει σαν ιδέα. Προτάσεις, σχόλια...ελεύθερα.
http://arawasi-wildeagles.blogspot.jp/
