Παίδες σας ευχαριστώ πολύ όλους! Σήμερα αν δεν τύχει καμμία νέα αναποδιά πέφτει χρώμα και στο -5. Και φυσικά μπόλικο μασκάρισμα...
...αλλα περιμενω με αγωνια το story για την καταρα.... 
Λοιπόν, όλα άρχισαν το 1902 όταν στην Ισπανία ιδρύθηκε η Fábrica Hispano-Suiza de Automóviles, εταιρεία κατασκευής οχημάτων. Το Δεκέμβριο του 1903 το μαγαζί θα πέσει έξω και το 1904 θα επανιδρυθεί σαν La Hispano-Suiza Fábrica de Automóviles. Αρχίζει να κατασκευάζει και πάλι αυτοκίνητα και μηχανές και θα αφήσει όνομα στους αεροπορικούς κινητήρες κατά το ΑΠΠ αλλά και μετά. Από το 1923 το παράρτημά της στη Γαλλία είχε σχεδόν ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητρική εταιρεία και το 1930 θα αποφασίσει να δοκιμάσει την τύχη του στην κατασκευή οπλικών συστημάτων αγοράζοντας από την Oerlikon την άδεια παραγωγής του αεροπορικού πυροβόλου των 20mm FF S. Το όπλο θα αρχίσει να κατασκευάζεται αλλά οι δύο εταιρείες θα παίξουν σφαλιάρες για θέματα copyright και σύντομα θα χωρίσουν οι δρόμοι τους. Τότε ο μηχανικός της Hispano-Suiza Marc Birkigt θα ξεκινήσει μία νέα σχεδίαση βασισμένη στο FF S και σε λίγο θα έχει έτοιμο το Type 404 ή HS 404. Το νέο όπλο είναι ελαφρύ σε σχέση με την ισχύ που προσφέρει, έχει διαμέτρημα 20mm, προσφέρει την απίστευτη για την εποχή ταχυβολία των 700 βολών το λεπτό και μπαίνει σε παραγωγή το 1938 οπότε και θα εξοπλίσει κάποια γαλλικά μαχητικά.
Τη ίδια εποχή οι άγγλοι, βλέποντας μπροστά και θέλοντας να προφτάσουν τις, ήδη άκρως δυσάρεστες, διεθνείς εξελίξεις, είχαν αποφασίσει να οπλίσουν τα μαχητικά τους με πυροβόλα και θα αγοράσουν την άδεια παραγωγής του HS 404. Σύντομα η αγγλική εκδοχή θα μπει σε υπηρεσία σαν Hispano Mk.I οπλίζοντας από το 1940 αρχικά το Westland Whirlwind και έπειτα το Bristol Beaufighter. Η καταστρεπτική ισχύς του νέου όπλου είναι μεγάλη αλλά υπάρχει το μειονέκτημα της τροφοδοσίας. Πράγματι το HS 404 τροφοδοτείται από τυμπανοειδείς γεμιστήρες των 60 βλημάτων κάτι που μειώνει τη διάρκεια των βολών ή απαιτεί, όπως στα Beaufighter, να αλλάζει τους γεμιστήρες ο ασυρματιστής ο οποίος θα πρέπει να είχε ικανότητες ζογκλέρ για να κουμπώσει τα βαριά εξαρτήματα στα πυροβόλα την ώρα που ο πιλότος ελισσόταν για να ακολουθήσει το στόχο. Ευτυχώς σύντομα η Martin Baker (ναι, η γνωστή...) θα εξελίξει ένα σύστημα τροφοδοσίας με ταινία και έτσι θα μπει σε υπηρεσία το Hispano Mk.IΙ, για πολλούς το καλύτερο αεροπορικό πυροβόλο του ΒΠΠ. Οι άγγλοι θα αγχωθούν φοβούμενοι πως η δική τους παραγωγή δε θα επαρκεί για τις τεράστιες ομολογουμένως ανάγκες και δίνουν άδεια παραγωγής στις ΗΠΑ.
Στις ΗΠΑ και η USAAC αλλά και το USN δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον για το όπλο, το USN μάλιστα σχεδιάζει να περάσει σε μαχητικά με οπλισμό μόνο πυροβόλα αμέσως μόλις ο ρυθμός παραγωγής το επιτρέψει. Ενα τεράστιο κατασκευαστικό πρόγραμμα ξεκινά για πυροβόλα και πυρομαχικά και όταν οι αμερικανοί μιλάμε για μαζική παραγωγή, μιλάνε ΠΟΛΥ σοβαρά. Θα πάρουν τα αγγλικά σχέδια, θα κάνουν κάποιες μικροαλλαγές (αλλοι λένε για ταχύτερη παραγωγή, άλλοι για λόγους εθνικής υπερηφάνειας) και θα αρχίσουν να κατασκευάζουν σαν τρελλοί πυροβόλα με τον κωδικό Μ1 και τα αντίστοιχα πυρομαχικά.
Τα παρατράγουδα άρχισαν όταν τα πρώτα δείγματα παραγωγής θα παραδωθούν προς αξιολόγιση. Τα όπλα θα αποδειχθούν εντελώς αναξιόπιστα και θα παρουσιάζουν έναν τεράστιο αριθμό αφλογιστιών. Ενας μέρος της παραγωγής πάει στους άγγλους οι οποίοι τραβάνε τα μαλλιά τους, ευχαριστούν και σταματούν τια παραγγελίες, λιώνουν τα αμερικάνικά όπλα και τα φιάχνουν ξανά στα δικά τους πρότυπα που λειτουργούν ρολόϊ. Οι αμερικανοί τώρα, αντί να πάρουν και να αντιγράψουν τους άγγλους, κάνουν νέες αλλαγές στη δική τους σχεδίαση και παράγουν το Μ2 το οποίο, αν και πιο αξιόπιστο από το Μ1, απέχει έτη φωτός από το να θεωρηθεί έτοιμο για εγκατάσταση σε αεροσκάφη. Κάπου στα τέλη του 1942 το πράγμα έχει γίνει ενοχλητικό με 40 εκατομύρια βλήματα των 20mm να υπάρχουν στις αποθήκες, και βουνά νέων να βγαίνουν από τα εργαστάσια κάθε μέρα, αλλά να μην υπάρχει ούτε ένα αξιόπιστο όπλο για να τα ρίξει στον εχθρό!!! Για να μπορέσει το P-38, που έφερε ένα Μ2, να έχει ένα αξιόπιστο όπλο θα πρέπει να ασχοληθεί μία εταιρεία κατασκευής τρακτέρ, η International Harvester η οποία θα κάνει αλλαγές ώστε να ταιριάξει το όπλο με το αεροσκάφος και να βελτιώσει κάπως τα πράγματα.
Την ίδια περίπου εποχή οι άγγλοι ξεκινούν την παραγωγή του Hispano Mk.V το οποίο επιφέρει σημαντικές βελτιώσεις στην ταχυβολία σε σχέση με προηγούμενους τύπους και έχοντας πιο κοντή κάνη χωρέι όλο μέσα στην πτέρυγα επιτρέποντας πιο "καθαρή" αεροδυναμική εγκατάσταση. Οι αμερικανοί, πλεόν έξω φρενών, πρωτίστως με τον εαυτό τους, αποφασίζουν να ακολουθήσουν την αγγλική σχεδιαστική γραμμή και παράγουν το Μ3. Καμία βελτίωση ως προς την αξιοπίστία ΚΑΙ ΠΑΛΙ!!! Θα φτάσει έτσι το τέλος του πολέμου το οποίο θα βρει τις αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις να χρησιμοποιούν σαν κύριο όπλο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, το παλιό καλό .50in M2 Browning. Κάποια μοντέλα του F6F Hellcat και του F4U Corsair θα εξοπλιστούν με τα Μ2, 4 από αυτά θα φέρει το P-61 (αλλά και 4 .50) και τέλος! Εδώ οι αμερικανοί θα σταθούν τυχεροί γιατί στην Ευρώπη αντιμετώπισαν στη συντριπτική πλειοψηφία καταδιωκτικά όπου τα 6 50άρια (ή 8 για το P-47) είναι αρκετά για να επιφέρουν θανάσιμα πλήγματα στον αντίπαλο αλλά επίσης και τη μοναδική φορά που αντιμετώπισαν βομβαρδιστικά, δηλαδή στον Ειρηνικό, είχαν απέναντί τους τα αθωράκιστα ιαπωνικά αεροσκάφη όπου ο υπάρχων οπλισμός ήταν υπεραρκετός για να τα κάνει λαμπάδες με λίγες βολές. Ενιαφέρον έχει να αναλογιστούμε τις εξελίξεις στο υποθετικό σενάριο που οι αμερικανοί θα ήταν αντιμέτωποι με Β-17 ή/και Β-24 τα οποία οι γερμανοί για να τα αντιμετωπίσουν όπλισαν τα καταδιωκτικά τους με εξαιρετικά 20άρια και θηριώδη 30άρια και πάλι είχαν προβλήματα στο να τα καταρρίψουν.
Οσο για τους λόγους τους οποίους συνέβησαν όλα αυτά, ειλικρινά μόνο κατάρα μπορώ να σκεφτώ. Αδυνατώ να δεχθώ πως οι αμερικανοί, οι οποίοι κατά το ΒΠΠ είχαν ρίξει στην αεροπορική μάχη εξαιρετικά οπλικά συστήματα, δε μπορύσαν να σχεδιάσουν και να παράξουν ένα όπλο των 20mm, τh στιγμή που είχαν ήδη τα σχέδια μίας άκρως πετυχημένης υλοποίησης ενός αναλόγου πυροβόλου. Στενοκεφαλιά; ίσως γιατί έλλειψη ικανοτήτων δεν υπήρχε. Η "κατάρα" πάντως θα ακολουθήσει τους αμερικανούς και στην επομένη σύρραξη όπου τα F-86, φέροντας τα παλιά καλά 6 50άρια, θα αντιμετωπίσουν τα Mig-15 τα οποία έφεραν δύο NR-23 των 23mm και ένα θηριώδες Nudelman N-37 των 37mm.
Θέμα: Latin America warriors in 1/72 (Αναγνώστηκε 9759 φορές)
