Με λίγη καθυστέρηση έβγαλα μια άκρη με την δομή του side(από μια ηλικία και μετά....) για να στείλω τις ευχές για το νέο έτος και ένα μεγάλο hello όπως λένε και στο χωριό μου.
Για την ιστορία , αν και ήρθα από πολύ νωρίς σε επαφή με το αντικείμενο (Δημοτικό) τελικά δεν είχα την ανάλογη συνέχεια και είμαι ουσιαστικά στην κατηγορία ατζαμής .
Το πρώτο μου μοντελάκι ήταν η Σεληνάκατο που προσγειώθηκε(άραγε;;;
στο Φεγγάρι.
Και εκεί που το έχω τελειώσει (άβαφο ) ακούω από πίσω μια φωνή, «Γκοτζίλα»
Και βλέπω το ποδάρι του μεγάλου αδερφού να το πατάει.
Από τότε άρχισα να βλέπω με πολύ μεγαλύτερη συμπάθια τον Κάιν .
Η δεύτερη προσπάθεια ήταν μετά από πάρα πολλά χρόνια(20 χρόνια).
Και ήταν το 1/220 CLIPPER SHIP CUTTY SARK της Revell , στα δύσκολα από την αρχή άλλα με το ποντιακό πείσμα το έχω φτάσει μέχρι και τα Ιστία και μένουν μόνο τα πανιά.
Και τι πιστεύετε ότι έγινε;;;;; όοοοχι δεν έκανε τίποτα ο αδερφός( που ωρίμασε με το χρόνο).
Ανοίγω την πόρτα κάνει ρεύμα κουνάει λίγο το γραφείο, και το κουνάει τόσο όσο για να πέσει το καδράκι με την φωτογραφία της γυναίκας μου (πάει και το ου μοιχεύσεις) και το προσγειώνει ακριβός στην μέση του καραβιού μού , και το τσάκισε στην μέση ακριβός . Μένω στήλη άλατος και το κοιτάζω , δεν μιλάω μόνο βλέπω το τσακισμένο καράβι.)Πρέπει να ανέβασα τουλάχιστον πίεση 25-15 και συγκρατήθηκα να μην ουρλιάξω και ακουστώ μέχρι το Λονδίνο
Εδώ είναι που ένας φυσιολογικός άνθρωπος λέει «φίλε παράτα τα δεν τα βλέπεις τα σημάδια της μοίρας ;;; ασχολήσου με ψάρεμα, ορειβασία, σκάκι με κάτι άλλο βρε αδερφέ δεν σε πάει »
Γυρνάω φοράω το μπουφάν , το κράνος την μηχανή και καρφί στην Παύλου Μελά στο κέντρο και το ξανά αγοράζω .
Από τότε έκανα άλλα 4-5 που τα έδωσα δεξιά αριστερά σε συγγενής , και τα έδινα γιατί το κάθε νέο καράβι ήταν καλύτερο από το προηγούμενο για τα δικά μου πρώτα βήματα.
Όλα αυτά μέχρι που γεννήθηκε και το δεύτερο παιδί (πριν 9 χρόνια) και ο Λούι (Royal Louis 1/200 Heller) δεν πρόλαβε να βγει από το κουτί όπως και ο καινούργιος αερογράφος αμεταχείριστος στο Ντουλάπι λόγο έλλειψη χώρου και επικινδυνότητας , μην γίνει ο Λούι γεύμα του μπόμπιρα και τα χρώματα σφηνάκια .
Και ήρθε ο καιρός πλέον και το κατέβασα από την Ντουλάπα , και ξανά προς την δόξα τραβά. Και πλέον θέλω να το κάνω ΤΕΛΕΙΟ στην λεπτομέρεια. Και με ενθουσιασμο μικρού παιδιού , κάνω ξεσκαρτάρισμα , λίστα τι θα χρειαστώ ,και τα μαζεύω σιγά σιγά (δεν υπάρχει δουλειά άρα και φράγκα οπότε ......σιγά, σιγά και ότι μπορούμε να γλυτώσουμε )
Θα πρωτώ χρησιμοποιήσω τον αερογράφο (ο Θεος Βοηθός).
Αυτή είναι εν συντομία η Ιστορία μου στο Μοντελισμό.
Υ.Γ.
Α!!! καλό το πείσμα άλλα στοιχίζει(πριν 10 χρόνια ) , είπα με το φτωχό μου το μυαλό αφού μπήκα στα βαθιά στα πλαστικά , είπα να το ρίξω στο ξύλο. Πήρα το CUTTY SARK σε ξύλο , το άνοιξα έκανα κάτι ψιλά, κόλλησα από την αρχή σχεδόν (στο πέτσομα ) φοβήθηκα είδα ότι δεν το έχω και στην ντουλάπα.
Ελπίζω κάποτε κάποιο από τα παιδια μου να το κάνουν.
Υ.Γ. είμαι απο Θεσσαλονίκη και το Επίκουρος είναι "καλλιτεχνικό" ,το όνομα μου είναι Φίλιππος
