Airfix 1/72 P-51D
Το αεροσκάφος
Είναι Απρίλιος του 1938 και η ναζιστική Γερμανία έχει μόλις καταπιεί την Αυστρία χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός. Ακόμα και οι πλέον αισιόδοξοι βλέπουν πως η ένοπλη σύγκρουση στον ευρωπαϊκό χώρο είναι αναπόφευκτη και οι άγγλοι ανακαλύπτουν πως η RAF απέχει πολύ από του να θεωρηθεί έτοιμη για κάτι τέτοιο. Φιάχνουν λοιπόν μία επιτροπή αγοράς με υπεύθυνο τον Sir Henry Self και πάνε στις ΗΠΑ για να βρουν αεροσκάφη να επανδρώσουν τις δυνάμεις τους. Στον τομέα των καταδιωκτικών το μόνο αξιόλογο είναι το P-40 της Curtiss αλλά η Curtiss είναι ήδη πνιγμένη στις παραγγελίες για την USAAF η οποία βλέπει και εκείνη τον πόλεμο να έρχεται. Ο πρόεδρος της North American Aviation (ΝΑΑ) James H. "Dutch" Kindelberger θα πλησιάσει τον Self και θα προσπαθήσει να του πουλήσει το B-25. Ο Self θα ρωτήσει αν η NAA μπορεί να πάρει άδεια παραγωγής για το P-40 από την Curtiss και ο Kindelberger θα απαντήσει πως η NAA μπορεί να έχει ένα πολύ καλύτερο καταδιωκτικό στον αέρα σε χρόνο μικρότερο από αυτόν που θα απαιτηθεί για να αγοραστεί μία άδεια παραγωγής για το P-40. Οι άγγλοι θα εντυπωσιαστούν και θα ζητήσουν οπλισμό 4 πολυβόλα .303in, κινητήρα Allison V-1710, κόστος ανά μονάδα μέρι 40000USD και έναρξη παραγωγής τον Ιανουάριο του 1941. Ο θρύλος είχε μόλις γεννηθεί.
Το πρωτότυπο, γνωστό σαν NA-73X, έδινα την εικόνα ενός κλασσικού καταδιωκτικού της εποχής, υπήρχαν όμως κάποιες σημαντικές διαφορές. Αρχικά ήταν η πτέρυγα η οποία εξασφάλιζε στρωτή ροή του αέρα πάνω της παράγοντας έτσι πολύ μικρή οπισθέλκουσα στις υψηλές ταχύτητες. Στη συνέχεια η άτρακτος είχε σχεδιαστεί κάνοντας χρήση εξελιγμένων μαθηματικών κανόνων και παρά το συμβατικό σχήμα της, η μορφή της αλλά και η κατασκευή της με επίπεδης κεφαλής πιρτσίνια πετύχαινε εξαιρετικά μικρή οπισθέλκουσα, κάτι που βοηθούσε σημαντικά στις επίδόσεις αλλά και στην αύξηση της ακτίνας δράσης. Τέλος, το τεράστιο ψυγείο στο κάτω μέρος της ατράκτου μπορεί να έμοιαζε σαν αερόφρενο αλλά στην πραγματικότητα είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε εκμεταλλευόμενο το λεγόμενο Meredith effect, ουσιαστικά αντί να φρενάρει το αεροσκάφος του πρόσθετε ώση μέσα από την εκματάλλευση της ενεργείας που θερμού αέρα στην έξοδό του, τεχνική που χρησιμοποιούσε και το Spitfire. Το πρωτότυπο θα βρεθεί για πρώτη φορά στον αέρα στις 26/10/1940, μόλις 149 ημέρες από την ημερομηνία παραγγελίας!!!
Οι άγγλοι θα χαρούν πολύ με το νέο τους απόκτημα αλλά ξέρουν πως οι επιδόσεις πάνω από τα 15000ft έπεφταν με δραστικούς ρυθμούς και ο λόγος για αυτό ήταν ο ενός σταδίου, μίας ταχύτητας υπερσυμπιεστής του κινητήρα Allison. Στο Air Fighting Development Unit όμως, όπου δοκίμαζαν το νέο καταδιωκτικό, έχουν τόσο εντυπωσιαστεί που καλούν τον Ronnie Harker από τη Rolls-Royce Flight Test Establishment να δοκιμάσει το αεροσκάφος. Πολύ γρήγορα οι μηχανικοί της Rolls-Royce θα διαπιστώσουν πως με λίγη προσπάθεια μπορούν να προσαρμόσουν στο αεροσκάφος τον κινητήρα Rolls-Royce Merlin 61 με υπερσυμπιεστή δύο σταδίων, δύο ταχυτήτων και intercooler και σύντομα θα πιάσουν δουλειά. Ο νέος κινητήρας θα προσθέσει άλλους 70hp ισχύος μέσα από την εκμετάλλευση των καυσαερίων και θα δώσει απίστευτες επιδόσεις στο Mustang. Ο θρύλος πλέον είχε και τη μηχανή που έπρεπε.
Η συνέχεια είναι σε όλους γνωστή. Το P-51 θα αποτελέσει τη νέμεση της Luftwaffe και η πτώση της ποιότητας εκπαίδευση των γερμανών πιλότων θα επιδεινώσει περισσότερο την κατάσταση καταλήγοντας στα τέλη του 1944 στην κατάρρευση της γερμανικής αεράμυνας. Τα P-51 με την τεράστια ακτίνα δράσης τους θα καλύψουν τα βομβαρδιστικά σε όλο το μήκος και πλάτος της Γερμανίας και θα αναγκάσουν τους γερμανούς να δώσουν μία μάχη φθοράς την οποία δεν είχαν καμμία ελπίδα να κερδίσουν. Στον Ειρηνικό απλά θα διαλύσει κάθε αντίπαλο και θα κυριαρχήσει στους ουρανούς ακόμα και πάνω από την ίδια την Ιαπωνία. Μετά τον πόλεμο το P-51 θα ξαναδεί μάχη στην Κορέα και θα υπηρετήσει σε αεροπορικές δυνάμεις πρακτικά σε όλον τον κόσμο. Η τελευταία φορά που ένα P-51 θα δώσει μάχη θα είναι τον Ιούλιο 1969 όταν κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ποδοσφαίρου θα εκτελέσει αποστολές προσβολής στόχων εδάφους αλλά και αναχαίτισης για λογαριασμό της αεροπορίας του El Salvador.
Το μοντέλο
Το μοντέλο της Airfix είναι της νέας γενιάς της εταιρείας και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου μοντέλου. Ερχεται σε δύο πλαίσιο που περιλαμβάνουν 53 κομμάτια και ένα πλαίσιο με τα διαφανή. Η γράμμωση είναι εγχάρακτη, δείχνει εντός κλίμακας και η λεπτομέρεια που παρέχεται σε γράμμωση και πιρτσίνια είναι εντυπωσιακή. Στα αρνητικά του κιτ είναι τα τεράστια σημεία ένωσης των κομματιών με τα πλαίσια. Ευτυχώς το σχετικά μαλακό πλαστικό βοηθέι αλλά θα απαιτηθεί πολύ προσοχή κατά το κόψιμο των κομματιών και το καθάρισμά τους. Στα θετικά να σημειώσω πως δεν μπόρεσα να βρω sink marks ή pin marks, τουλάχιστον σε σημεία που στο τελειωμένο μοντέλο θα είναι ορατά.
Το cockpit μπορεί να θεωρηθεί πλήρες για τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά μιας και δίνει πολύ όμορφη λεπτομέρεια στα τοιχώματα, διάφανο σκοπευτικό, όργανα σε χαλκομανία, θωρακισμένο κάθισμα, φιγούρα πιλότου και χειριστήριο. Από το κάθισμα απουσιάζουν οι ζώνες και λόγω της ανοικτής καλύπτρας αλλά και των εξαιρετικής ποιότητας διαφανών κομματιών καλό είναι να προστεθούν, είτε με απλή masking tape είτε κάποιες photoetched. Θυμίζουμε πως οι ζώνες της πλάτης ξεκινούν πίσω από το κάθισμα. Στο πίσω μέρος του cockpit η Airfix δίνει την εσωτερική δεξαμενή καυσίμων των 85gal και τους ασυρμάτους πάνω από αυτήν. Θυμίζουμε, για να αποφύγουμε σχετικά μπερδέματα, πως η δεξαμενή αυτή ήταν βαμμένη γυαλιστερό μαύρο και άρχισε να τοποθετείται στις σειρές P-51B-10-NA και P-51C-5-NT, οπότε υπήρχε σίγουρα σε όλα τα P-51D, τουλάχιστον αυτά του ΒΠΠ. Μην ξεχάσετε να βάψετε κόκκινο το σημείο πλήρωσης της δεξαμενής αυτής, βρίσκετε στην αριστερή πλευρά του αεροσκάφους, λίγο κάτω από το cockpit. Θυμηθείτε πως σε όλα τα Mustangs με μηχανή Packard Merlin, το πάτωμα του cockpit είχε ξύλινη επένδυση και χρωματίστε ανάλογα. Οι μερακλήδες θα κάνουν απομίμιση ξύλου με χρήση λαδιών αλλά και ένα απλό χρώμα όπως το Humbrol 110 θα δώσει μία σωστή εικόνα. Πάντως λάβετε υπ'' όψη σας πως σε πολλές περιπτώσεις το ξύλινο πάτωμα, το οποίο παραδιδόταν γυαλισμένο με βερνίκι από το εργοστάσιο, πολλές φορές σε επίπεδο υπομονάδας βαφόταν για προστασία, συνήθως με μαύρο χρώμα. Το «πάτωμα» του cockpit (κομμάτι 1Α) ταυτόχρονα αποτελεί και την έξοδο του συστήματος ψύξης αλλά και τη φωλεά του πίσω τροχού. Ετσι η Airfix με έναν έξυπνο τρόπο δίνει λύση σε ένα θέμα που έχει παιδέψει αρκετές εταιρείες και σίγουρα αναρίθμητους μοντελιστές. Μάλιστα η Airfix δίνει και το κομμάτι 11Α το οποίο με όμορφη λεπτομέρια δίνει την όψη εξαγωγής του συστήματος ψύξης. Τέλος να προσθέσω πως η Airfix δεν έχει ξεχάσει στην αριστερή πλευρά την flare pistol port, λεπτομέρεια που πολλές εταιρείες επιλέγουν να «ξεχάσουν».
Η άτρακτος αποτελείται από 2 μισά και δίνει το κάθετο σταθερό με το dorsal fin που προσθέθηκε για λόγους αεροδυναμικής σταθερότητας οπότε αν το αεροσκάφος που θα φιάξετε δεν το έχει, τότε σας περιμένει χειρουργείο. Η είσοδος αέρα για το carburetor κάτω από το ρύγχος του αεροσκάφους δίνετε σε ξεχωριστό κομμάτι και είναι σωστή σε σχήμα και μέγεθος ενώ η έξοδος του συστήματος ψύξης μπορεί να τοποθετηθεί ανοικτή ή κλειστή. Η είσοδος του συστήματος ψύξης δίνετε σε ξεχωριστό κομμάτι (29Α), έχει σωστό σχήμα για τον τύπο και εφαρμόζει καλά πάνω στην άτρακτο χωρίς να χρειάζετε απαλειφή σκαλοπατιού, ενός συνήθους προβλήματος στα μοντέλα του P-51. Οι φωλεές του συστήματος προσγείωσης είναι εντυπωσιακά βαθιές και περιέχουν μπόλικη και χορταστική λεπτομέρεια που περιμένει ένα σωστό βάψιμο για να αναδειχθεί. Το εσωτερικό των φωλεών μπορεί να είναι interior green ή σκέτο αλουμίνιο, ελέγξτε τις πηγές σας. Ενα θέμα για το οποίο πολλές παρεξηγήσεις έχουν γίνει κατά καιρούς είναι τα εσωτερικά σκεπάσματα του συστήματος προσγείωσης (κομμάτια 1Β και 2Β). Οταν οι τροχοί άνοιγαν, τα κομμάτια αυτά στη συνέχεια έκλειναν για να βελτιώσουν την αεροδυναμική του αεροσκάφους. Μετά την προσγείωση και την παύση λειτουργίας του κινητήρα, για όσο χρονικό διάστημα το υδραυλικό σύστημα είχε πίεση, τότε τα καλύμματα αυτά παρέμεναν κλειστά. Με την πτώση της πίεσης άρχιζαν σταδιακά να πέφτουν για να καταλήξουν στην κάτω θέση, τη σωστή γωνία της οποία δίνω σε σχετική φωτογραφία. Αρα σε οποιαδήποτε θέση, από εντελώς κλειστά μέχρι εντελώς κάτω, και να τοποθετήσετε τα καλύμματα αυτά θα είστε σύμφωνος με την πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για τα flaps αλλά εδώ η Airfix δίνει μόνο δύο επιλογές, κλειστά ή εντελώς ανοικτά αν και με λίγη προσπάθεια τα κομμάτια 13Α και 14Α μπορούν να κολληθούν σε όποια θέση επιλέξετε. Να θυμίσουμε πως τα καλύματα του συστήματος προσγείωσης στη θέση εντελώς κάτω σχημάτιζαν γωνία 75 μοιρών σε σχέης με την κατακόρυφο, κάτι που πολύ σωστά έχει συμπεριλάβει στις οδηγίες της η Airfix.
Στον τομέα των υπολοίπων λεπτομερειών η Airfix διάβασε καλά το μάθημά της και υπάρχουν ακόμα και τα φώτα σηματοδοσίας κάτω από τη δεξιά ημιπτέρυγα σαν στρογγυλές εσοχές. Με ένα σωστό βάψιμο και απομίμιση τζαμιού με λίγο Micro Kristal Klear θα δείξουν πολύ όμορφα προσθέτοντας στο όλο σύνολο. Μία ακόμα χαρακτηριστηκή λεπτομέρεια δεν ξέφυγε από την Airfix και έτσι υπάρχουν και τα τρία μικρά αεροδυναμικά καλύμματα (δύο πάνω και ένα κάτω) που υπήρχαν σε κάθε πτέρυγα και κάλυπταν το μηχανισμό κίνησης των ailerons.Τα χρώματα που είχαν ήταν, από εμπρός προς τα πίσω, κόκκινο, πράσινο και κίτρινο. Στα φορτία δίνονται 2 μεταλλικές δεξαμενές καυσίμου των 75gal οι οποίες ήταν ή φυσικό αλουμίνιο ή βαμμένες με aluminum dope και έφεραν αρκετά σημάδια από τρεξίματα κατά την πλήρωση. Τα διαφανή είναι καθαρά, λεπτά και δεν υποφέρουν από οπτική παραμόρφωση ενώ ο σκελετός της καλύπτρα δίνετε σε ξεχωριστό κομμάτι. Η καλύπτρα μπορεί να κολληθεί σε ανοιτκή θέση και μάλιστα υπάρχει και η σχετική θέση για να υποδεχθεί το μηχανισμό κύλισης στο πίσω μέρος του cockpit.
Οι οδηγίες, στο γνωστό στυλ της Airfix, είναι σαφείς ως προς τα βήματα και την τοποθέτη των κομματιών με μοναδική εξαίρεση το διαφανές κομμάτι 3D (προβολέας προσγείωσης) όπου κάποιες φωτογραφίες του πραγματικού θα σας βοηθήοσυνν. Οδηγίες βαφής δίνονται σε κάθε βήμα της κατασκευής και στο πίσω μέρος του κουτιού σε χρώματα Humbrol. Τα σήματα είναι τυπωμένα από την εταιρεία Cartograf και αναμένεται να είναι πολύ καλής ποιότητας. Σε αυτά περιλαμβάνονται ένα πλήρες σετ από προειδοποιητικά, ακόμα και τα για τις εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου και τα λογότυπα για την έλικα. Σα μοναδική επιλογή δίνεται ένα P-51D του 100 FS, 332 FG, στο αεροδρόμιο Ramitelli στην Ιταλία το Δεκέμβριο του 1944. Πιλότος του ήταν ο αφροαμερικανός 1Lt Sourgeon Ellington. Το 332 FG ήταν η μόνη μονάδα της USAAF η οποία αποτελείτο αποκλειστικά από αφροαμερικανούς, για όσους ενδιαφέρονται για λεπτομέρεις σχετικά με τη δράση της υπάρχουν κάποια στοιχεία
εδώ και φυσικά πολλές πληροφορίες στο internet.
Συμπέρασμα.
Η Airfix για μία ακόμα φορά στη σύγχρονη πορεία της κατάφερε να παρουσιάσει ένα μοντέλο ποιοτικό, με πολύ καλή λεπτομέρεια και σε λογικότατη τιμή. Μπορεί να μην έχει την αίγλη ενός Hasegawa ή Academy ή να απαιτεί κάπως περισσότερη δουλειά από ένα Tamiya, δεν παύει όμως να είναι μία αξιολογότατη προσπάθεια που θα δώσει ένα ποιοτικό αποτέλεσμα σε ένα κλάσμα της τιμής των «υπερεταιρειών». Μάλιστα στο θέμα της υλοποίησης της εξόδου του συστήματος ψύξης, μπορεί πλέον να δώσει και κάποια μαθήματα.
Εν ολίγοις, συνιστάται ανεπιφύλακτα σε μοντελιστές κάθε εμπειρίας και (σημαντικό στις μέρες μας) βαλαντίου. Προσωπικά το έχω ήδη εν εξελίξη στον πάγκο και οι πολύ καλές εντυπώσεις πάνε να γίνουν εξαιρετικές!
