Αφού λοιπόν οι σοβιετικοί έφαγαν το ξύλο της χρονιάς από τους γερμανούς, έκριναν πως το μηχανοκίνητο πεζικό είχε μέλλον και πως οι γερμανοί με τα SdKfz 251 (και 250 και ότι άλλο είχαν...) είχαν δείξει το δρόμο για τις εξελίξεις που θα έρχονταν. Ετσι για να μεταφέρουν το πεζικό που θα προστάτευε τα τεθωρακισμένα έφιαξαν το BMP-1 αλλά το BMP-1 ήταν κομμάτι ακριβούτσικο για να το δώσουν παντού και άρχισαν να ψάχνουν για κάτι πιο φτηνό για το απλό πεζικό. Εφιαξαν έτσι το BTR-152 το οποίο ήταν 6Χ6 αλλά στην κρίση του Suez το 1956 το όχημα αυτό στα χέρια του αιγυπτιακού στρατού τα πήγε χάλια. Σκέψεις και νέες προδιαγραφές και ιδού το BTR-60, 8Χ8, 100% αμφίβιο, χαμηλό, έδειχνε η τελευταία λέξη της μόδας. Αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο το διαμέρισμα μάχης ήταν ξεσκέπαστο, ίσως για την ταχεία έξοδο των μαχητών αλλά τελικά όπως αποδείχθηκε το μόνο που χρειαζόταν ήταν να τη στήσεις σε μία ταράτσα και να ρίξεις μέσα στο όχημα μία χειροβομβίδα και καμπούμ! Στιγμές μετά η βενζίνη που χρησιμοποιούσε σαν καύσιμο το όχημα έπαιρνε και αυτή μέρος στο χαμό και ΚΑΜΠΟΥΜ!!! Απαράδεκτον αλλά μέχρι και στο Αφγανιστάν πολλοί άτυχοι ρώσσοι έγιναν κάρβουνο μέσα στα BTR-60.
Εκ νέου σκέψη και μπαίνει στο παιχνίδι το BTR-70. Αυτό διαθέτει οροφή αλλά έχει κληρονομήσει από το BTR-60 τις δύο μηχανές βενζίνης. Οι πόρτες για την έξοδο των στρατιωτών μεταφέρονται στο πλάϊ αλλά στο Αφγανιστάν οι ρώσσοι θα ανακαλύψουν πως ο κύριος οπλισμός (ένα πολυβόλο KPVT των 14.5mm) δε μπορεί να ανυψωθεί αρκετά οπότε ο τυπάκος πάνω στην ταράτσα του προηγουμένου παραδείγματος απλά χρειάζεται λίγο περισσότερα εκρηκτικά για να κάνει το όχημα ανταλλακτικά και τους επιβαίνοντες παρελθόν. Ξανά απαράδεκτο, ξανά στο σχεδιαστήριο και βγαίνει το BTR-80. Εδώ τα πράγματα σοβάρεψαν, οι δύο μηχανές βενζίνης με όλα τα προβλήματά τους αποτελούν παρελθόν και την παροχή ισχύος αναλαμβάνει μία diesel KamAZ-7403 των 260 hp ενώ αλλαγές στον πυργίσκο επιτρέπουν στον κύριο οπλισμό να ανυψωθεί μέχρι και τις 60
ο και να κάνει τον τύπο στην προαναφερθείσα ταράτσα κοψίδια. Το BTR-80 θα αποδειχθεί μία πετυχημένη σχεδίαση παρά την απλότητά του και θα παραχθούν μέχρι σήμερα πάνω από 5000 οχήματα που θα υπηρετήσουν πρακτικά σε κάθε ήπειρο πλην της Αυστραλίας.
Italeri λοιπόν... Εντάξει τώρα, αυτό το Italeri μην το πάρετε και στα σοβαρά, Zvezda είναι το κιτ, μόνο η προβιά άλλαξε και έγινε Italeri απλά για να δωθεί ένα λούστρο πολιτισμού κάτω από την πλαστική βαρβαρότητα που περιμένει το μοντελιστή... Η μόνη βελτίωση είναι πως τα λαστιχένια ελαστικά δεν είναι τύπου self destruct που λιώνουν το μοντέλο ύστερα από λίγο (κατ' ευθείαν μέσα από το μυστικό εργαστήριο του Q) αλλά απλά λαστιχένια ελαστικά. Βαρετά μεν αλλά ίσως λίγο πιο πρακτικά.
Κατ' αρχήν να πω πως το πλαστικό είναι σκληρό και τα λεπτά κομμάτια σπάνε δυστυχώς πολύ εύκολα ενώ οι γιγαντιαίες ενώσεις των κομματιών με τα πλαίσια δε βοηθούν καθόλου στον τομέα αυτό. Κατά τα άλλα το κιτ προχωρά ευχάριστα μέχρι που αποφασίζεις να δοκιμάσεις την εφαρμογή του πάνω με το κάτω μέρος και ανακαλύπτεις πως οι πλαϊνές πόρτες ή είναι από άλλο μοντέλο ή κάποιος τη στιγμή αυτή γελάει υστερικά πίσω από την πλάτη σου...
Στη μάχη λοιπόν με λίμες, κοπίδια, χυδαίες εκφράσεις και ύστερα από δύο μέρες και 45233 δοκιμές το πάνω και κάτω μέρος άρχισαν να δείχνουν με BTR-80.
Μετά από αυτό το κιτ άρχισε να τσουλάει ήρεμα μέχρι που έβαλα τα καπνογόνα στον πύργο. Χάσμα!
Και κάποια sink marks, ευτυχώς από κάτω, τα οποία θα παραμείνουν ως έχουν
Τρία χέρια στόκου μετά τα καπνογόνα κάπως άρχισαν να δείχνουν σα μέρος του συνόλου και θα υπάρξει και συνέχεια
Σειρά είχε το σύστημα κίνησης το οποίο αποτελείται από 64 (μόνο) κομμάτια. Η Zvezda έχει κάνει μία τίμια προσπάθεια στο να δώσει τη δυνατότητα στους 4 εμπρόσθιους τροχούς να στρίβουν κατά βούληση αλλά δυστυχώς το κομμάτι που ενώνει κάθε ζευγάρι τροχών είναι κοντό κατά 1mm περίπου και απαιτεί διόρθωση και υπομονή που δεν διέθετα... Ετσι μόνιμα οι τροχοί στραμμένοι λίγο προς τα δεξιά και εξάσκηση βίας για να κάτσουν όλα μαζύ στη θέση τους.
Το υπόλοιπο κύλησε αναίμακτα και μπορώ να πω πως προς μεγάλη μου έκπληξη στο τέλος όλα ήταν όμορφα ευθυγραμμισμένα!!! Ενα μπράβο λοιπόν στη Zvezda.
Επίσης παρά το χειρουργείο που προηγήθηκε, το άνω μέρος των πλαϊνών θυρών έκατσε ακριβώς στη θέση του χωρίς προβλήματα.
Τώρα πρέπει να κολληθούν οι περίπου 1200 χειρολαβές, να ξαναμπεί στόκος όπου απαιτείται (δηλαδή σχεδόν παντού), να τριφτεί και να πάει για βάψιμο. Πηγές προσκείμενες στο Κρεμλίνο μου υπέδειξαν ως χρώμα το Humbrol 117 και δε θα τις αμφισβητήσω γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν σηκώνουν και πολλά πολλά...
Οπότε θα με υποστείτε εκ νέου!
