Οι ΗΠΑ όταν ενεπλάκησαν στον πόλεμο του Vietnam, περίμεναν μία εύκολη επικράτηση. Αποδείχθηκε πως τίποτα δεν ήταν πιο ουτοπικό από αυτό, ο εχθρός δεν εννοούσε να «συμμορφωθεί» και χτυπούσε απρόβλεπτα εξαφανιζόμενος αμέσως μετά μέσα στη ζούγκλα. Επίσης ο εχθρός δε διέθετε βιομηχανική και συγκοινωνιακή υποδομή τέτοια που να μπορεί να εκμηδενιστεί από την αεροπορία αλλά μετέφερε τα απαραίτητα εφόδια, που του παρείχαν τρίτες χώρες, μέσα από ένα δαιδαλώδες σύμπλεγμα μονοπατιών και χωματόδρομων, συχνά έξω ακόμα και από τα σύνορα του Vietnam. Κάτι έπρεπε να αλλάξει ριζικά στον τρόπο που οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν τον πόλεμο.
Η αλλαγή ήρθε με τη μορφή του ελικοπτέρου. Οι δυνάμεις πλέον μπορούσαν να παραμένουν ασφαλείς σε βάσεις με ισχυρή προστάσια και άμυνα και τα ελικόπτερα μπορούσαν σε ελάχιστο χρόνο να τις μεταφέρουν στα σημεία που ήταν απαραίτητες και αμέσως μετά να τις αποσύρουν. Επίσης, με την έλευση ελικοπτέρων με ισχυρές μηχανές βασισμένες σε τουρμπίνες, η λογιστική υποστήριξη από αέρος έπαψε να αποτελεί πρόβλημα και οι αμφιβόλου ευστοχίας ρήψεις εφοδίων αντικαταστάθηκαν από ακριβέστατες προσγειώσεις λύνοντας έτσι τα χέρια των κατά τόπους διοικητών. Ο αντίπαλος όμως οπλίστηκε με βαρέα πολυβόλα και άρχισε να επιφέρει απώλειες στα ελικόπτερα οπότε μία μορφή προστασίας του έγινε αμέσως απαραίτητη. Τα αεριοθούμενα αεροσκάφη της εποχής κατανάλωναν καύσιμο με ρυθμό ανάλογο αυτού που εγώ καταναλώνω τηγανητές πατάτες και ο χρόνος παρουσίας τους πάνω από το πεδίο της μάχης ήταν περιορισμένος. Τα οπλισμένα UH-1B μπορούσαν να εξαπολύσουν ένα εντυπωσιακό όγκο πυρός αλλά οι επιδόσεις τους απείχαν από τις επιθυμητές και πάντα αντιμετωπίζονταν ως αναγκαίο κακό μέχρι να βρεθεί μία άλλη λύση.
Τη λύση ανέλαβε να βρει η Bell. Ετσι το 1962 θα παρουσιάσει το Model 207 Sioux Scout, ένα μοντέλο επίδειξης τεχνολογίας το οποίο έφερε όλα τα χαρακτηριστικά των συγχρόνων μαχητικών ελικοπτέρων, διμελές πλήρωμα με τις θέσεις τη μία πίσω από την άλλη, μικρές πτέρυγες για τη φόρτωση οπλικού φορτίου και περιστρεφόμενο πυργίσκο με οπλισμό στο κάτω μέρος του ρύγχους. Ο στρατός θα εντυπωσιαστεί αλλά πιστεύοντας πως το Sioux Scout ήταν μικρό και δεν προσέφερε πρακτικές χρήσεις θα αποφασίσει να εκκινήσει το πρόγραμμα Advanced Aerial Fire Support System (AAFSS) το οποίο θα αποτελέσει και το λόγο γέννησης του Lockheed AH-56 Cheyenne, ενός βαρέος, τεχνολογικά πολυπλόκου και πανάκριβου ελικοπτέρου μάχης το οποίο αφού θα «καταπιεί» απίστευτα ποσά θα ακυρωθεί το 1972.
Στην Bell, που δεν είχαν καν προσκληθεί στο διαγωνισμό AAFSS, δεν χάνουν την πίστη τους, και θα επενδύσουν 1 εκατομμύριο USD στην ιδέα του μαχητικού ελικοπτέρου. Σύντομα θα πάρουν αυτούσιο το ρότορα ενός UH-1, την ίδια μηχανή (Lycoming T53-L13) και πλήθος άλλων υποσυστημάτων και σε ελάχιστο χρόνο θα παρουσιάσουν το Model 209 το οποίο θα έχει και το χαρακτηριστικό και πασίγνωστό πλέον σχήμα του AH-1 το οποίο αρχικά θα εξοπλιστεί με ανασυρόμενα σκι προσγείωσης που όμως σύντομα θα αφαιρεθούν. Φτάνουμε έτσι στον Ιούνιο του 1965 οπότε το πρόγραμμα AAFSS έχει βαλτώσει, και οι Vietcong, που δεν έχουν δείξει να εντυπωσιάζονται με τις εξελίξεις, συνεχίζουν να καταρρίπτουν μεταφορικά ελικόπτερα. Ο στρατός θα αναγκαστεί να ξεκινήσει νέο διαγωνισμό για έναν «προσωρινό τύπο» ο οποίος θα μπορούσε να καλύψει τα υφιστάμενα κενά και το διαγωνισμό αυτόν κερδίζει η Bell με το Model 209. Το πρώτο εκ γεννετής μαχητικό ελικόπτερο είχε μόλις μπει στην ιστορία.
Από το 1967 που θα σταλούν τα πρώτα AH-1G στο Vietnam μέρι και σήμερα θα αποδειχθεί πόσο δίκιο είχε η Bell στη βασική της σχεδίαση και τα Cobra, μέσα από αναβαθμίσεις και εκσυγχρονισμούς εξακολουθούν και αποτελούν ένα αξιολογότατο οπλικό σύστημα ακόμα και σήμερα. Η έλευση των αντιαρματικών πυραύλων θα δώσει νέες δυνατότητες στα μαχητικά ελικόπτερα και θα αλλάξει για πάντα το πεδίο της μάχης. Το ίδιο το Cobra, πλέον σαν Bell AH-1Z Viper εξακολουθεί να είναι σε παραγωγή 46 χρόνια μετά την είσοδό του σε υπηρεσία και φυσικά διαθέτει ικανότητες που ούτε στη φαντασία των σχεδιστών του δεν υπήρχαν πίσω στο 1965. Οχι και άσχημα για έναν «προσωρινό τύπο» που αρχικά ο στρατός δεν ήθελε...
Και τέλος! Με παίδεψε ο διαβολάκος αυτός, κάτι το μικρό μέγεθος, κάτι τα σήματα που δεν καθόντουσαν με τίποτα, όπως το καρχαριόστομα το οποίο τελικά κατέστρεψα κατά την τοποθέτηση, κάτι η εγγύτητα πλέον με την 5η δεκαετία και οι επιπτώσεις της στα ματάκια μου, μου έβγαλε το λάδι. Τέλειωσε όμως και μπορώ να πω πως μου αρέσει. Λάθη; Για πλάκα βρίσκω μπόλικα αλλά δεν υπάρχει κουράγιο για διορθώσεις, αν βρω ένα 72άρι θα το παλέψω καλύτερα.
Αυτά. Πυροβολάτε!
