Τα τρια υλικά, μοιάζουν μεταξύ τους αλλα δεν είναι ίδια ούτε έχουν ίδια συμπεριφορά και χρήση.
Τα χρησιμοποιώ αρκετά έως πολύ και έχω να σημειώσω τα εξής:
Τα pigments ως πιο ψιλόκοκκα, "φιξάρονται" ακόμη και με απλό διαλυτικό (white spirit, turpentine) και δεν έχουν πρόβλημα σε πιασίματα. Τα χρησιμοποιώ κυρίως για γενικά σκονίσματα - ξεθωριάσματα. Το καλό τους είναι ότι "σηκώνουν" διαδοχικά περάσματα, μέχρι να πετύχεις το επιθυμητό.
Οι σκόνες αγιογραφίας, εαν δεν έχουν κάποιο μόνιμο "φορέα" (πχ. ατλακόλ διαλυμένη με νερό ή διαφανές βερνίκι διαλυμένο) ακόμη και αν διαλυθούν σε νερό ή διαλυτικό, απλώνουν αλλά όταν στεγνώσει το διαλυτικό...φέυγουν.
Τα παστέλ (ξηρά, tallens) αποδίδουν καλύτερα πιστεύω το εφέ του "καθισμένου" χώματος/σκόνης, πάνω σε κατάλληλα προετοιμασμένο υπόστρωμα ή επιφάνεια, αλλά εάν περαστεί με κάτι για να φιξαριστεί, χαλάει το συγκεκριμένο εφέ. Δεν δείχνει πια σκόνη, εννοώ κανονική σκόνη ή χώμα, τρισδιάστατα αλλά κάτι άλλο χωρίς το βάθος της τρίτης διάστασης. Οπότε προτιμώ να μην τα πειράζω μετά την εφαρμογή τους.
Για το (αρχικό) πρόβλημα που έθεσε ο δέδαλος, η λύση για εμένα ακούει στο όνομα "Βάση" ή "βινιέτα-διόραμα".
Πάντα τοποθετώ τα μοντέλα μου σε βάση, κολλημένα γερά, οπότε για το χειρισμό, επίδειξη τους κλπ, τα πιάνω απο τη βάση. Εννοείται πως τα τελευταία "σκονίσματα" γίνονται αφού κολληθεί στη βάση το μνοτέλο για να "δεθεί" επιπλέον, οπτικά μαζί με το έδαφος.
Η βάση επιπλέον προστετεύει το μοντέλο και απο τα ...διπλανά του καθώς φροντίζω να μην εξέχει καθόλου απο τα κατακόρυφα όρια της βάσης (όχι μόνο το κυρίως μοντέλο αλλά και το πυροβόλο του, το καλάθι κλπ.
Κάντε δοκιμές για να δείτε τη διαφορά.
Σ.Σ.
