Λάσπης συνέχεια λοιπόν...

Το χώμα στο Βιετνάμ είναι πλούσιο σε οξείδια του σιδήρου και φέρνει πολύ προς το κοκκινόχωμα. Το χρώμα λοιπόν της πρώτης λάσπης δεν ήταν καθόλου σωστό γιατί ξάνοιξε πάρα πολύ. Στην 2η λοιπόν προσπάθεια χρησιμοποιήθηκαν σκόνες αγιογραφίας.
Περισσότερο σιέννα ψημένη, λίγη κοκκινίλα, λίγο χονδροκόκκινο και ολίγο από όμπρα, τα ανακάτεψα καλά, έριξα και ελάχιστο γύψο βασικά για να ανοίξω το χρώμα, πέταξα μέσα νερό, μερικές σταγόνες παρκετίνη και λίγη ατλακόλ, τα έκανα κοκτέιλ και τα πέταξα πάνω στο άρμα πάνω από την προηγούμενη λάσπη αλλά αυτή τη φορά και στον πύργο. Τι διάολο, αυτός δε λασπώνεται; Τον είχα ξεχάσει... Νομίζω ότι τώρα το χρώμα είναι πιο κοντά στις συνθήκες και είδος χώματος στο Βιετνάμ. Σε μερικά σημεία ακούμπησε κατά λάθος το πινέλο με το μείγμα και τα έκανε μαντάρα, αλλά δεν πειράζει. Πειραματίζομαι άλλωστε. Οι τροχοί, ερπύστριες και μπροστά μέρος νομίζω είναι πετυχημένα. Το πάνω μέρος, ο πύργος και πίσω μέρος λιγότερο.
Το αποτέλεσμα, που δεν έχει στεγνώσει ακόμα, δείχνει έτσι:

Από την ώρα που έβγαλα τις φωτογραφίες το έχω πειράξει λίγο ακόμα... Οι επόμενες, τελικές, φωτογραφίες, όταν στεγνώσει πλέον στο Show room.
Καιρός να πάμε στο επόμενο...
Ωραία τα άτιμα τα άρματα... Και βγάζεις και παραγωγή τάχιστα...