Γιώργο έχεις κάνει εξαιρετική δουλειά, θα συμφωνήσω όμως με τον Μάστορα, στο δέσιμο του "αγωγιού". ελπίζω να μπορείς να το αλλάξεις έστω και τώρα.
Δεν κρέμεται ποτέ τίποτα τόσο βαρύ από το σαμάρι (αν είναι άδειο το μπιτόνι μια χαρά), καθώς ταλαιπωρείται το ζώο, και είναι αντι-εργονομικό.
Για το φόρτωμα των ξύλων χρησιμοποιείται η παρακάτω μέθοδος (ισχύει και για τις δύο πλευρές):
Αφού στερεωθεί καλά το σχοινί στο σαμάρι, φτιάχνουμε μια θηλιά, από τη μπρός στην πίσω πλευρά και τόσο "βάθος", όσο υπολογίζουμε να έχουν όγκο τα ξύλα. Η άκρη της θηλιάς στερεώνεται σε ένα μακρύ ξύλο με διχάλα στην άκρη, περίπου μέχρι το επάνω μέρος του σαμαριού. Το ξύλο αυτό παίζει το ρόλο του μοχλού, και συγκρατεί τα ξύλα μέχρι να ολοκληρωθεί το δέσιμο. Αφού ολοκληρώσουμε την τοποθέτηση (ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές του σαμαριού, ώστε να μοιράζεται το βάρος και να μη γέρνει το σαμάρι και συνεπώς το ζώο), περνάμε μια άκρη του σχοινιού σταθερή από την μια πλευρά (συνήθως την εμπρός, καθώς λόγω ύψους βοηθάει να σφίξουμε την πίσω), και σφίγγουμε ώστε οι δυό θηλίες να "μαζέψουν" όσο γίνεται το φόρτωμα κοντά στο σαμάρι. Τότε αφαιρούμε το μοχλό-στήριγμα, και το βάρος μένει όλο στο ζώο. Δες την παρακάτω φώτο...
Αν χρειαστεί δένουμε με μικρότερες θηλιές την κάθε πλευρά στο εμπρός και πίσω μέρος. Χιαστί δε χρειάζεται καθώς αν έχουμε κάνει καλά τη δουλειά μέχρι τώρα τα ξύλα δεν θα πάνε πουθενά.
Οτιδήποτε άλλο φόρτωμα στο ζώο, εάν έχει βάρος, μπαίνει επάνω στο σαμάρι πλέον, άντε και στη μέσα πλευρά από τα ξύλα, αλλιώς το ζώο κινδυνεύει με ανατροπή (πολύ επικίνδυνο όταν κατεβαίνεις από τον Ερύμανθο με κορμούς στα μουλάρια, και το μονοπάτι έχει πλάτος το πολύ ένα μέτρο, αν και εδώ ο φίλος μας δεν είναι στον Ερύμανθο). Μόνο αμελητέα βάρη κρέμονταν έξω από τα ξύλα, κανά τράστο με σύκα, ή κανά φλασκί με λίγο νερό, αν και για αυτά ο σαμαροποιός είχε προβλέψει να έχει άγκιστρα στον κορμό του σαμαριού.
