Το συγκεκριμένο τεσσάρακι το μαγαρίζω καιρό τώρα. Επιτέλους μου ήρθε η προκοπή να το τελειώσω. Και μιας και είχαμε την κουβέντα περί ιστορικότητας, είπα να το κάνω επιχειρησιακό στην Νορμανδία με την Hitlerjugend, την μεραρχία πάντσερ όπου ένας εικοσάρης θα θεωρούνταν... παπούς μιας και στελεχώνονταν από 17αρηδες και 18αρηδες φανατικούς στο χιτλερικό καθεστώς. Δεν αποτελεί έτσι παράξενο ότι η συγκεκριμένα μεραρχία πολέμησε με λύσσα στην Νορμανδία και σχεδόν εξαλείφθηκε από τις τρομερές απώλειες που είχε.
Εδω δοκίμασα κάτι διαφορετικό για να φτάσω στον στόχο μου. Οσοι ασχολούνται με γερμανικά και δη αυτά που το dunkelgelb είναι το βασικό τους χρώμα, θα έχουν διαπιστώσει ότι κάτι τα βερνίκια/παρκετίνες κάτι τα φίλτρα/wash κάνουν το άρμα μας ...ηλιοκαμένο. Παίρνοντας λαβή από αυτό που έκαναν οι Αποστόλης και Γιώργος στην έκθεση της IPMS (ελέω ...ταμείου, τα έμαθα από άλλους
), ψιλοακολούθησα την σκέψη τους. Αντί όμως να ασταρώσω με λευκό , ξάνοιξα πάρα πολύ το κιτρινο. Στην συνέχεια ψέκασα τις ...λωρίδες μου κι έφτασα εδώ.
Εφυσυχασμένος αποφάσισα να το πάρω μαζί μου στο street modelling για να το φιλτράρω, λαδιάσω κλπ ( οτι προλάβω βασικά...)
Αλλά η Θεά Τύχη έχει άλλα σχέδια για μένα.
Ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο της Osprey για τα τεσσάρια έπεσα πάνω σε αυτό το profile.
Οπου η παραλλαγή της συγκεκριμένης μεραρχίας δεν είχε λωρίδες αλλά.... μεγάλες κηλίδες. Αυτό σημαίνει ότι στο αρματάκι πρέπει να γίνουν επεμβάσεις για να αλλάξει τό όλο pattern. Κι ευτυχως οι λωρίδες γίνονταν κηλίδες. Το αντίστοιχο μονο με reset και φορνετ.
Να γιατί γκρινίάζω -με την καλη πάντα έννοια -για την ιστορικότητα ενός μοντέλου....
