To καλύτερο που βρήκα μόνος μου, χωρίς να χρειάζεται να βασίζομαι σε χάρακες και να μπαλώνω όσες γραμμώσεις γίναν χαρακιές είναι:
Στις μεγάλες επιφάνειες και γερές επιφάνειες του μοντέλου, χαράζω κατευθείαν. Στις καμπυλωτές και δύσκολες, συναρμολογώ και περιμενω να στεγνώσει, μέχρι που να μου επιτρέπει να το πιάνω καλά με το χέρι [απαιτεί σταθερότητα].
με το απλό σετ νηστεριών-μινι κεφαλών
Διαλέγω αυτά με την κοντή ακμή, ανθεκτική δηλαδή και άκαμπτη επιφάνεια + αυτά που κάνουν ένα μικρό τσάκισμα πριν την μύτη,για να μου επιτρέπει να βλέπω απο παντού το τι γρατζουνάω
Το γυρνάω να κοιτάει 180 αντιθετα απο οτι το κρατάω συνήθως για κοπή (νομιζω το ειδα και σε μια απο τις οδηγιες ανωθεν),έτσι ωστε να μη βυθίζεται με την κοφτερή επιφάνεια και ΣΚΑΒΕΙ.
ΚΑι αρχίζω το χρατσα χρούτσα. Η τεχνική βολεύει μιας και δεν ξεφεύγει ούτε εκτος γράμμωσης και δεν προκαλεί νευρώσπαστες κινήσεις. ʼσε που μπορείς να κάνεις και κυκλάκια χωρίς βοήθεια. Εκεί θέλει τις πιο μακρουλές νυστεροκεφαλές νομίζω.
Συγνώμη άμα σας κούρασα, μα είναι περίπτωση που τελειώνεις σχεδόν κατ'ευθείαν και είναι όλα ομοιόμορφα. Σαν.. γαρνιτούρα, έχεις και τις πλακουτσωτές κεφαλές για να καθαρίζεις ότι μένει. Θέλει λίγα εξαρτήματα και απλως προετοιμασία. Κάνει και την επαναχάραξη λιγότερο %^&*(() χωρίς να σπανε καρποί, στραβώνεσαι και να έχεις χέρι χειρουργού, πλην τα εργαλεία του. Πιστεύω σε γλυτώνει δε και απο τα εξαρτήματα-βασανισμού του οδοντιάτρου, με το συμπάθειο.