Χρώματα.
Στην αρχή, δεκαετία του 20 και λίγο μετά, τα χρώματα καμουφλάζ που χρησιμοποιούσαν ήτανε παρόμοια με τα Αγγλικά και Γαλλικά. Τότε χρησιμοποιούσαν τρία χρώματα. Dark Green (anryokushoku) , Yellow (kiiro) και Dark Brown (ankashoku). Το Dark Brown ήτανε περισσότερο κοκκινωπό της σκουριάς.
Το 1931 ο Ιαπωνικός στρατός έβγαλε στάνταρτς για το καμουφλάζ. Σύμφωνα με τις οδηγίες στα οχήματα έπρεπε να χρησιμοποιούν χρώματα και σχέδια ώστε να μπορούν να ταιριάζουν με το περιβάλουν. Τα χρώματα που πρότειναν οι οδηγίες ήταν Green (midori), brown (kashoku), black (kuro), yellow (kiiro), cream, redish purple (aka murasaki) τα οποία τα έβαφαν δύο άνδρες με πινέλα.
Το μπροστινό μέρος του τεθωρακισμένου που περιελάμβανε τ πυροβόλο έπρεπε να φένετε σαν να διαχωρίζετε από το υπόλοιπο μέρος του τανξ με γραμμές είτε άσπρες είτε κίτρινες που γύρω τους είχαν μαύρες γραμμές περίπου 3εκατοστά.
Τα σχέδια του κάθε χρώματος έπρεπε να είναι είτε σαν σύννεφα (kumo) είτε βούλες (madara) και δεν έπρεπε να έχουν ίσιες γραμμές ή κύκλους. Το αποτέλεσμα έπρεπε να είναι τέτοιο ώστε όταν πέφτει ο ήλιος να σπάει τελείως η σιλουέτα το οχήματος και τα χρώμματα να είναι ματ, όχι φανταχτερά.
Παρ όλο που οι οδηγίες μιλούσαν για έξι χρώματα, στην πραγματικότητα το καμουφλάζ είχε 3 ή 4 χρώματα.
Το 1942 ο Ιαπωνικός στρατός άλλαξε τις οδηγίες και περιώρισε τον αριθμό των χρωμάτων σε 4, τα εξής:
1. tsuchikusa iro (Earth Green Mr. Color 132)
2. tochi iro (earth) (Mr Color 133) TC13
3. karekusa iro (hay) TC15
4. kusa iro (Grass Green Mr. Color 134) TC14
Στην πραγματικότητα χρησιμοποιούσαν 3 χρώματα και σπάνια 4.
Το 1944 καινούριες οδηγίες του Στρατού ανέφεραν συγκεκριμένα για το καμουφλάζ την περίοδο του χειμώνα σε περιβάλλον χιωνισμένο. Σε τέτοια περίπτωση έπρεπε να χρησιμοποιούν άσπρη μπογιά ή σε άλλη περίπτωση γκρι. Όταν ένα όχημα έμενε ακίνητο άκόμα κι αν ήταν βαμένο άσπρο, φαίνετε η σκιά του. Σε τέτοια περίπτωση έπρεπε να σπάνε τη σκιά χρησιμοποιώντας χιόνι.
Σε περίπτωση που δεν υπάρχει άσπρη μπογιά εύκαιρη, το όχημα καμουφλαρίζετε με άσπρο χαρτί ή ασβέστη.
Στους τελευταίους μήνες του πολέμου χρησιμοποιούσαν μόνο ένα χρώμα αλλά όχι ακριβώς για καμουφλάζ. Τα οχήματα ήταν περασμένα με αστάρι για να μη σκουριάζουνε και πάνω από αυτό περνούσαν τσάτρα πάτρα ένα χέρι με ό,τι χρώμα ήταν εύκαιρο. Πολλά οχήματα έφτασαν στο μέτωπο χωρίς καμουφλάζ, κατευθείαν από το εργοστάσιο.
Τα παραπάνω για τα οχήματα που πολεμούσαν εκτός Ιαπωνίας. Τα οχήματα που βρίσκονταν εντός είχαν γενικά τελείως διαφορετικά χρώματα.
Ένα κύριο μειονέκτημα των τεθωρακισμένων ήταν ότι τα ματ χρώματα δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας και επειδή τα οχήματα είχαν πολλές γωνίες και ευθείες γραμμές λαμπυρίζανε με τον ήλιο και από ψυλά φαινόταν κάτασπρα. Έτσι τα Αμερικάνικα αναγνωριστικά μπορούσαν να τα εντωπίσουν πολύ εύκολα.
