Τα Α5Μ2Ν, από όσα ξέρω, έβγαιναν από το εργοστάσιο βαμμένα με το χαρακτηριστικό ανοικτό γκρι του ναυτικού (Tamiya XF14 αν θυμάμαι καλά). Λόγω του οτι θα επιχειρούσαν σε θαλάσσιο περιβάλλον είχαν δεχτεί την πλήρη προβλεπόμενη σειρά ασταριών και χρωμάτων και στις υπομονάδες κάθε αποχρωματισμός διορθωνόταν το συντομότερο. Το πράσινο έμπαινε στις υπομονάδες σε μία προσπάθεια να κρύψουν το αεροσκάφος στο έδαφος (ή στο νερό αν θες), τραβώντας τα συνήθως κάτω από βλάστηση. Φυσικά το πράσινο έπεφτε πρόχειρα πάνω από το υποκείμενο χρώμα (ακόμα και με σφουγγάρια...) και δεν "έπιανε" όπως θα έπρεπε με αποτέλεσμα να ξεφτίζει-αποχρωματίζεται-σωβρακοποιείται πολύ και σύντομα. Πρόσεξε στο Zero του Nishizawa (A6M3 model 22 αν δεν κάνω λάθος), το πράσινο περάστηκε στη Rabaul και έγινε ρημάδι με αποτέλεσμα να φαίνεται το υποκείμενο γκρι, ενω το μαύρο (εντάξει, σκούρο μπλε!) στο cowling του κινητήρα, που ήταν "εργοστασιακό" χρώμα, δείχνει ελάχιστη φθορά παρά το οτι είναι από τα υποψήφια για ξέσκισμα. Οπότε, περνάς το γκρι και μετά το πράσινο και το ξεσκίζεις!
Οπως πάντα, τα παραπάνω με κάθε επιφύλαξη, πολλά έχουν βγει και μας έχουν κουφάνει! Περίμενε και τη γνώμη του Αγριου Αετού...
