Γεια.
Η ιστορία του διοράματος στην 332ΜΠΚ, για όσους θέλουν να τη διαβάσουν (που μπλέκει λίγο και την ΙPMS).
Το 1999 σαν 4οετης Σχολή Ικάρων, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό διόραμα στην 1/72, για ένα συμμαθητή μου που ήταν φανατικός των Μ2000 (και τώρα πετάει με αυτά
)
Έφτιαξα λοιπόν 2 δίλιτρα στην 1/72, έφτιαξα μια βάση από ξύλο, χάραξα την Ελλάδα επάνω και στη συνέχεια έβαψα γή, θάλασσα και μια Ελληνική σημαία που καλυπτόταν από την Ελλάδα. Ήταν μια ιδέα που απλά μου ήρθε στο μυαλό, παίρνοντας και ιδέες από τις πολλές μπλούζες που τότε κυκλοφορούσαν στην ΣΙ.
Πριν το δωρίσω στο Γρηγόρη (τον συμμαθητή που λέγαμε), αποφάσια να το πάω στην IPMS σαν έκθεμα, με την ομαδική συμμετοχή της ΣΙ. Την εποχή εκείνη, οι διοργανωτές μας έδιναν ένα χαρτάκι, πάνω στο οποίο θα γράφαμε ότι μας κατέβαινε για το εκθεμά μας.
Το μόνο που μου κατέβηκε και έγραψα ήταν:
Αφιερωμένο στους πεσόντες Αεροπόρους:
Υπσγο (Ι) Δ. Στρατάκια
Υπσγο (Ι) Ι. Παντελάκη
Υπσγο (Ι) Ν. Παρούση
Μετά το τέλος της έκθεσης, και συγκεκριμένα την επόμενη Τετάρτη από το Σ/Κ που γινόταν, με φώναξαν στα γραφεία των Αξκων της Σχολής. Μου έδωσαν ένα σταθερό τηλ και μου είπαν να καλέσω εκεί, γιατί είναι ο πατέρας του ενός από τα παιδιά που έγραψα στο καρτελάκι.
Ο πατέρας λοιπόν του Δ. Στρατάκια, με τον οποίο μίλησα, μου ζήτησε (μαζί με τον πατέρα του Ι. Παντελάκη) να του πουλήσω αυτό που είχα φτιάξει. Το είχε δει από μια εφημερίδα της Χαλκίδας, που είχε επισκεφθεί την IPMS και το είχε φωτογραφήσει, μιας και ο Δ. Στρατάκιας και ο Ι. Παντελάκης ήταν Χαλκιδαίοι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν του το έδωσα, αλλά του υποσχέθηκα να το φτιάξω ξανά, πιο καλό και πιο μεγάλο, αν δεν είχε αντίρρηση.
Έτσι και έγινε. Το διοραματάκι έχει 2 Mirage 2000 στην 1/48, με τα S/N των αεροσκαφών που χάθηκαν αυτά τα παιδιά (210, 244), την Ελλάδα ανάγλυφη, μια Ελληνική σημαία η οποία είναι πίσω από τον Ελλαδικό χώρο και μια πουλάδα (Ι) πάνω αριστερά.
Κάτω γράφει "Αφιερωμένο στου πεσόντες αεροπόρους Δημήτρη Στρατάκια & Ιωακείμ Παντελάκη.
Όταν το τελείωσα, του το παρέδωσα στην πύλη της Σχολής. Ήταν το πιο βαθύ ευχαριστώ που έχω ακούσει στη ζωή μου, και μια στιγμή που (λόγω όσων μου είπε και μου έδειξε εκείνη τη μέρα, αφού είχε έρθει με το αυτοκίνητο του γιού του) ακόμα είναι μπροστά στα μάτια μου.
Για την ιστορία, τα 2 ατυχήματα είναι χωριστά, το ένα έγινε με τον Δημήτρη Στρατάκια (S/N:210) στη Σκύρο (μια νυχτερινή προσθαλάσσωση που οι περισσότεροι την έχουμε ακούσει) και το άλλο με τον Ιωακείμ Παντελάκη (S/N:244) κάπου στο Αιγαίο σε εκπαιδευτική πτήση.
Επίσης να πω, ότι ο άνθρωπος που το παρέλαβε, φιλοδοξούσε να το τοποθετήσει στο Δημαρχείο της Χαλκίδας, κάτι που του αρνήθηκαν. Χωρίς να ξέρω το πως και το γιατί, είναι πολύ λυηπηρό...
-=Manwlo=-
