Αγαπητοί φίλοι μοντελιστές και θαυμαστές του μοντελισμού. Πήρα το θάρρος να γράψω τη γνώμη μου λόγω της πολύχρονης εμπειρία που είχα τα προηγούμενα χρόνια από συμμετοχές σε εκθέσεις μοντελισμού και ειδικά σχετικές με το χώρο της φιγούρας στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Αγγλία, Γαλλία Ιταλία, Βέλγιο) και με συμμετοχή σε κριτική επιτροπή του εξωτερικού πρόσφατα (AMSS 2011).
1. Η κατηγοριοποίηση που έκανε το ΔΣ της IPMS Ελλάδας (η σχετική με τις φιγούρες) θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αρκετά καλή για τα δεδομένα της έκθεσης. Πιστεύω ότι απουσιάζει μια κατηγορία διοράματα με κύριο θέμα μονό φιγούρες αλλά αυτό ίσως να μην είναι και απαραίτητο αν στην κατηγορία διοράματα η κριτική επιτροπή απαρτίζεται από ανθρώπους που θα ξέρουν να κρίνουν και τα οχήματα αλλά και τις φιγούρες (σύνθεση σκηνοθεσία στήσιμο κλπ) και όχι αποσπασματικά μόνο το ένα ή το άλλο. Αναφέρω εδω οτι υπάρχουν ακόμα πολλοί που δεν μπορούν να διανοηθούν οτι μπορεί σε ένα διοραμα να υπάρχνουν μονο φιγούρες (το εχω ακούσει απο αρκετούς
δυστυχώς)
2. Τη χαρακτηρίζω ως καλή τη στιγμή που υπάρχει κατηγοριοποίηση ανάλογη σε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες της εκδήλωσης και η έκθεση δεν είναι μόνο φιγούρας.
3. To open σύστημα που κυριαρχεί σε ανάλογες εκθέσεις που σχετίζονται με το κομμάτι της φιγούρας είναι αμερικάνικης ,μαλλον προελεύσεως και δίνει τη δυνατότητα σε έναν «καλλιτέχνη» να έκθεσει το σύνολο της δουλειάς του αναδεικνύοντας έτσι τον εκθέτη. Ξεκίνησε από εκεί αν δεν κάνω λάθος και διαδόθηκε σε όλες τις εκθέσεις στην Ευρώπη Ισπανία Ιταλία Γαλλιά Ελλάδα(Athens Show)ακόμα και στην Γερμανία . Η μοναδική ευρέως γνωστή έκθεση στην Ευρώπη με τον παλιομοδίτικο τρόπο κατηγοριοποίησης είναι η Euromilitaire η οποία έχει μια 25ετή παράδοση και ειδικά τα τελευταία χρόνια , που έχει δώσει βάρος στο άρμα και το διόραμα ο τρόπος αυτός δημιουργίας κατηγοριών τους βολεύει.
4 Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του κάθε συστήματος κατά τη γνώμη μου.
Το Open σύστημα με την δημιουργία display βολεύει τους εκθέτες που έχουν όγκο δουλειάς (παραγωγικούς) να προβάλουν τη δουλειά τους .σαν σύνολο ώστε τα καλά κομμάτια να υπερκαλύψουν τα μέτρια, και τους επισκέπτες να δουν και να αναγνωρίσουν τον καλλιτέχνη εύκολα , με ότι αυτό συνεπάγετε.(προβολή - συλλέκτες κλπ).
Ωστόσο παρουσιάζεται το φαινόμενο με αυτόν τον τρόπο να «χάνονται» οι μεμονωμένες δουλειές ακόμα και αν είναι κορυφαίες, η κύρια προσοχή των επισκεπτών να μαζεύεται στον πάγκο των «Μαστέρ» περιορίζοντας τους αρχάριους και δημιουργώντας μια αίσθηση υποτυπώδους «ταξικότητας» στους συμμετέχοντες.
Συμπέρασμα το παραπάνω σύστημα εξυπηρετεί τον μεμονωμένο εκθέτη που έχει πολλές δουλειές, και προφανώς βολεύει όταν έχεις μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων.
5 Οι κατηγορίες όπως αυτές της Euromilitaire ή αυτές της IPMS δίνουν τη δυνατότητα να κριθεί η μεμονωμένη δουλειά σου .ανά κατηγορία. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι η εκθέτης χάνεται σαν δημιουργός και κρίνονται τα κομμάτια μεμονωμένα.
Αυτό το σύστημα αδικεί τους «παραγωγικούς» καθώς αναγκάζονται να σκορπίσουν τη δουλειά τους δεξιά και αριστερά στα τραπέζια. Αν η δουλειά τους είναι πολύ καλή «χάνεται» στερώντας τους τη δυνατότητα να έχουν τη «δύναμη» τους συγκετρωμένη.
Ωστόσο το σκόρπισμα των καλών κομματιών στους πάγκους ωφελεί την έκθεση γιατί σκορπάει τους επισκέπτες σε κάθε τραπέζι κατηγορίας για να δούνε τα «καλά» βλέπουν και τα λιγότερο καλά και οι εκθέτες ακούν τα σχόλια που μπορεί να τους βοηθήσουν να βελτιωθούν (αν θέλουν να τα ακούσουν και είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τα καλοπροαίρετα από τα κακεντρεχή), ενώ μπορείς να έχεις μια καθαρή εικόνα του επιπέδου σου σε σύγκριση με άλλος. .
Σαν συμπέρασμα το δεύτερο σύστημα λειτουργεί υπέρ της έκθεσης . Ο «καλός» δεν αδικείται στην βράβευση γιατί έτσι και αλλιώς θα τα πάρει αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν καλλιεργείται ατομικότητα και υπάρχει και «έμμεση» προσφορά στους συν - διαγωνιζόμενους.
Δεν νομίζω επίσης ότι χρειάζεται μεγάλη κατηγοριοποίηση (π.χ 0-30μμ 30-65μμ 65-άπειρο mm ) γιατί σίγουρα οι συμμετοχές δεν θα είναι τόσες εκατοντάδες, και η δουλειά που μπορείς να κάνεις σε ένα 54αρι έφιππο πχ ίσως να ξεπερνάει αυτή στο 90αρι. Εδώ ειδικά είναι που «δεν μετράει το μέγεθος» αλλά η τεχνική.
Διαλέγουμε και περνούμε λοιπόν (εγώ ψηφίζω το υφιστάμενο σύστημα το οποίο ταιριάζει με τον σκοπό της έκθεσης, που είναι η προώθηση του μοντελισμού)
6.Τέλος να συμπληρώσω ότι κακός γίνεται σύγκριση της φιγούρας με τα αεροσκάφη στο θέμα της κατηγοριοποίησης γιατί δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στα δυο αντικείμενα. Το ένα είναι καλλιτεχνικό και πολλές φορές υποκειμενικό το άλλο καθαρά κατασκευαστικό - τεχνικό που ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες. Και ως γνωστό στην καλλιτεχνία το τελευταίο πράγμα είναι οι κανόνες και οι περιορισμοί στην έκφραση.
Ευχαριστώ
