Έχοντας υποστεί και εγώ μια "απώλεια" σε έκθεμά μου, να καταθέσω την ταπεινή μου άποψη:
- Φέρνοντας μοντέλα σε μια έκθεση αναλαμβάνουμε ένα ρίσκο να συμβεί κάτι. Πρέπει να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και να το έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό, να είμαστε πραγματικά προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
- Το μοντέλο μας, εφόσον συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα, ακόμη και αν το βάλουμε εμείς στην θέση του σε κάποιο τραπέζι, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι αυτή η θέση είναι οριστική και δεν θα χρειαστεί να ξαναμετακινηθεί, για λόγους π.χ. καλύτερης χωροταξικής κατανομής διότι οι συμμετοχές ξεπερνούν τα αναμενόμενα, τελικά θα το πιάσουν οι κριτές για να το εξετάσουν. Δεν είναι δυνατόν κατά την άποψή μου, να αξιολογηθεί από την κριτική επιτροπή ένα μοντέλο χωρίς να το δουν οι οι κριτές από όλες τις πλευρές και φυσικά κάτι τέτοιο αυτόματα κάνει αναπόφευκτο το γεγονός ότι το μοντέλο θα το πιάσει και τουλάχιστον ένας ακόμη εκτός από εμάς. Αυτό επίσης εμπεριέχει έναν δυνητικό κίνδυνο να σπάσει κάτι στο μοντέλο μας, όσο έμπειροι και αν είναι οι κριτές.
Επίσης, το παραπάνω απαιτεί τα μοντέλα να μην είναι στερεωμένα στη βάση, για να είναι ευχερέστερη η επιθεώρησή τους κατά τη διαδικασία αξιολόγησης.
- Με βάση το προηγούμενο, ότι δηλαδή εφόσον το μοντέλο βρίσκεται επάνω σε κάποια βάση και επειδή πέρυσι είχα αναγκαστεί να κολλήσω δύο μοντέλα μου σε βάση επειδή από λάθος μου τα μοντέλα αν έμεναν ελεύθερα θα έκαναν "σούζα", είχα κολλήσει ταμπελάκια επάνω προειδοποιώντας κυρίως τους κριτές ότι τα μοντέλα είναι κολλημένα στις βάσεις και άρα δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν να τα σηκώσουν από αυτές.
- Φέτος, δεν είχα κάποιο μοντέλο κολλημένο επάνω στη βάση και άρα όχι ταμπελάκι, θεωρώντας ότι αυτή είναι η πεπατημένη όπως και παραπάνω περιέγραψα περί διαδικασίας αξιολόγησης. Ο Δημήτρης που χρειάστηκε να μεταφέρει ένα μοντέλο μου μαζί με την βάση του υπέθεσε ότι το μοντέλο ήταν κολλημένο στη βάση με αποτέλεσμα να είναι πιο άνετος στις κινήσεις του και το μοντέλο να γλιστρήσει και πάθει μια μικρή ζημιά. Δεν υπάρχει πρόβλημα, έγραψα παραπάνω ότι είχα ήδη αποδεχτεί τον κίνδυνο ενός τέτοιου ενδεχόμενου.
Το θέμα πιστεύω ότι είναι πως πρέπει εφεξής να γίνουν πιο ξεκάθαροι ορισμένοι όροι για να περιορίσουμε όσο το δυνατόν κάποιους κινδύνους ατυχημάτων και προτείνω (κυρίως όσο αφορά τα αεροσκάφη) τα εξής:
1) Θα πρέπει να θεωρούμε ότι τα μοντέλα, εφόσον παρουσιάζονται επάνω σε βάσεις ΔΕΝ είναι κολλημένα σε αυτές. Σε διαφορετική περίπτωση, είναι ευθύνη του μοντελιστή να προειδοποιεί αναλόγως με ταμπελάκι ότι το μοντέλο είναι κολλημένο στη βάση (αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και αντίστροφα, δηλ. να θεωρούμε δεδομένο ότι είναι κολλημένο στη βάση και να προειδοποιούμε αναλόγως για το αντίθετο, αλλά κατά τη γνώμη μου αυτό (τα κολλημένα στη βάση μοντέλα) δυσχεραίνουν την διαδικασία της κρίσης.
2) Να υπάρχουν πολλά ταμπελάκια του τύπου "Μην αγγίζετε τα μοντέλα" στα τραπέζια και συνεχής επαγρύπνηση της ΟΕ.
3) Υποχρεωτικά, όσοι βγάζουν φωτογραφίες και έχουν μηχανή με λουράκι λαιμού, αυτό να είναι περασμένο στο λαιμό τους κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης. Συμφωνώ να υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες φωτογράφησης για να μην κυνηγάνε τα στρουμφάκια κάθε ώρα και στιγμή και τους φωτογράφους εκτός των άλλων.
4) Να μην επιτρέπεται σε επισκέπτες να κυκλοφορούν ανάμεσα στα τραπέζια με τσάντες ή πανωφόρια στις πλάτες, τους ώμους κλπ. Ίσως θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας χώρος προσωρινής φυλασσόμενης αποθήκευσης τέτοιων τσαντών αν και κατανοώ την δυσκολία του εγχειρήματος αυτού. Τουλάχιστον, να επεμβαίνουν τα μέλη της ΟΕ για υποχρεωτικό κράτημα των τσαντών στο χέρι για το διάστημα της επίσκεψης στα τραπέζια.
Αυτά από εμένα. Φυσικά ο κίνδυνος σίγουρα θα παραμένει πάντα, ακόμη και από αστάθμιστους παράγοντες, αλλά ας προσπαθήσουμε να μειώσουμε όσο το δυνατόν τους κινδύνους που θα μπορούσαν να προέλθουν από εμάς τους ίδιους (δηλ. τους συμμετέχοντες, την ΟΕ, τους κριτές και τους επισκέπτες).