H συνθήκη των Βερσαλιών, που υπογράφηκε μετά την ήττα των Γερμανών στον 'Α.Π.Π., τους απαγόρευσε την κατοχή αλλα και την ανάπτυξη επιθετικών όπλων. Για να παρακαμφθεί το πρόβλημα χωρίς να παραβιάσουν τη συνθήκη, οι Γερμανοί δημιούργησαν παραρτήματα και θυγατρικές των εταιρειών τους στο εξωτερικό... Μια απο αυτές ήταν η NV Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS) με έδρα την Ολλανδία, η οποία ήταν θυγατρική της Deutsche Schiff und Maschinenbau AG. Στα τέλη της δεκαετίας του '20, η IvS είχε αναλάβει την ανάπτυξη ενός υποβρυχίου για το Ισπανικό ναυτικό, αλλα το ξέσπασμα του Ισπανικού εμφυλίου ανάγκασε την εταιρεία να αναζητήσει νέους πελάτες, που θα αναλάμβαναν την πληρωμή του κόστους της ανάπτυξης του.
Στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού του στόλου τους, ενδιαφέρθηκαν για το νέο υποβρύχιο οι Σοβιετικοί. Με κάποιες αλλαγές στο αρχικό σχέδιο (Ε-1), ενέκριναν την έναρξη της παραγωγής του με την ονομασία Type IX. Απο το τέταρτο σκάφος παραγωγής αντικατέστησαν τα Γερμανικά συστημάτα του υποβρυχίου με άλλα σοβιετικής κατασκευής (αλλάζοντας τον χαρακτηρισμό του σε type IX bis), ενώ για περαιτέρω μείωση του κόστους, ακολούθησαν και άλλες αλλαγές σε μια τριτη "έκδοση" παραγωγής. Αρχικά τα υποβρύχια έφεραν κωδικούς Ν-1, Ν-2 κλπ - απο το "Nemetskaya" που σημαίνει "Γερμανικό" - αλλα σύντομα το άλλαξαν σε S (Srednyaya = μεσαίο). Στους Δυτικούς ήταν γνωστότερα με την ονομασία Stalinets, σε αντιστοιχία με τα μεγαλύτερα Leninets.
Για την ιστορία, το αρχικό Ε-1 πουλήθηκε τελικά στην Τουρκία, αποτέλεσε όμως και το πρωτότυπο για το Γερμανικό Type I που οδήγησε στα πιο βελτιωμένα και πασίγνωστα Type VII και IX, που κατέκλυσαν τις θάλασσες κατα τον 'B.Π.Π.
Το κιτ
Το κιτ της AMP έρχεται σε ένα μικρό κουτί παρόμοιο σε στυλ και μέγεθος με τα αντίστοιχα της Avis. Οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί καθώς η ποιότητα χύτευσης και λεπτομέρειας των κομματιών είναι αντίστοιχη με τα short run αεροσκάφη της επίσης Ουκρανικής εταιρείας... Συνολικά δίνονται 25 κομμάτια σε ανοιχτό γκρί πλαστικό στα οποία προστίθενται ακόμα 52 σε photo etched. Οι λεπτομέρειες αποδίδονται με χαραγμένες αλλα κάπως ασαφείς γραμμώσεις, αναπαριστώντας όμως αρκετά καλά το απλό και στην πραγματικότητα σκάφος.
Στα πλαίσια περιέχονται τα κομμάτια για 3 διαφορετικούς "πύργους", επιτρέποντας να επιλέξουμε μεταξύ 3 διαφορετικών υποβρυχίων: Το S-1 του 1936, το S-13 το 1945 και φυσικά το S-51 όπως ήταν το 1944. Δυστυχώς στο ξεχωριστό φυλλάδιο που αφορά την τοποθέτηση των photo-etched κομματιών, δεν γίνεται καμία αναφορά στις εναλλακτικές για τους διάφορους τύπους...
Η αναγραφή στο πλαίσιο των photo etched του ονόματος της Bilek, αφήνει μιά υποψία οτι το πλαίσιο έχει παραχθεί απο την Eduard για κάποιο κίτ της τσέχικης εταιρείας και όχι αποκλειστικά για την AMP. Η υποψία ενισχύεται απο το γεγονός οτι στα p.e. δίνονται κομμάτια, τα οποία όμως δεν αναφέρονται στις οδηγίες και δεν φαίνεται να αφορούν καν τις εκδόσεις του κιτ!
Οι χαλκομανίες περιλαμβάνουν τους απαραίτητους αριθμούς των σκαφών αλλα και διάφορες λεπτομέρειες του σκάφους, όπως θυρίδες, οπές πλήρωσης/απόρριψης έρματος κλπ.
Κατασκευή
Η κατασκευή είναι πολύ απλή και χωρίζεται σε 3 μόλις στάδια για κάθε τύπο, σύν 4 ακόμα για την τοποθέτηση των p.e. Αποφασίστηκε να κατασκευαστεί το S-51, κυρίως λόγω του «ασυνήθιστου» βαψίματος των υφάλων με ένα πολύ όμορφο πρασινογάλαζο χρώμα (και όχι λαδί όπως απεικονίζεται στο κουτί). Η εφαρμογή των κομματιών ηταν η αναμενόμενη για ένα short-run μοντέλο... Στόκος χρειάστηκε σε όλες τις ενώσεις αλλα η πραγματική πρόκληση του κιτ ήταν, όπως αποδείχθηκε, τα μικροσκοπικά photo etched! Ιδιαίτερα οι σκαλιέρες στον πύργο, λίγο έλειψε να οδηγήσουν στην εκπαραθύρωση του μοντέλου... Τελικά ο μόνος τρόπος να τοποθετηθούν ίσια και παράλληλα μεταξύ τους, ήταν να γίνουν τρύπες με ψιλό τρυπανάκι στα σημεία που έπρεπε να τοποθετηθούν τα σκαλιά και να "καρφωθούν" στη θέση τους. Λίγη λεπτόρευστη κυανοακρυλική έκλεισε τις τρύπες και τα ασφάλισε στις θέσεις τους.
Τα p.e. φώτα πλεύσης στα πλαινά του πύργου παραλείφθηκαν καθώς ήταν πολύ μεγάλα και φαίνονταν αφύσικα... Τα περισκόπια - όπως ήταν αναμενόμενο - έσπασαν και αντικαταστάθηκαν απο καρφίτσες. Η βάση της κεραίας του ραντάρ καθώς και το «πριόνι» της πλώρης παραλείφθηκαν αφού δεν φαίνονται να υπήρχαν στο S-51 (τουλάχιστον την περίοδο όπως απεικονίζεται στο κουτί)... Παραλείφθηκε επίσης το p.e. κομμάτι (Νο 14) που αναπαριστά το εμπρός μέρος του πύργου, καθώς δεν έμοιαζε με τον πύργο του S-51 όπως φαίνεται στο κουτί! Στη θέση του μπήκε απλά το πλαστικό αντίστοιχό του, που αν και χρειάστηκε απανωτά στοκαρίσματα, τουλάχιστον έδειχνε πιο σωστό!
Οι ελαφρώς ασαφείς και στραβοχαραγμένες θυρίδες του καταστρώματος στοκαρίστηκαν με σκοπό να αναπαρασταθούν με τις χαλκομανίες που δίνει η AMP... αντιθέτως άφησα όπως ήταν τις θυρίδες στο πλάι του σκάφους. Εκ των υστέρων φάνηκε οτι το καλύτερο θα ήταν να στοκαριστούν και αυτές...
Για το βάψιμο του μοντέλου κατέφυγα στο διαδίκτυο καθώς οι οδηγίες του κιτ δεν προτείνουν συγκεκριμένους κωδικούς... Για το βασικό γκρί του σκάφους επιλέχθηκε το FS 36373 (απο τα παλιά "αυθεντικά" της Molak που είχε ξεμείνει εδώ και δεκαετίες στο συρτάρι), ενώ το τυρκουάζ των υφάλων προέκυψε απο μίξη του μπλέ No 52 της Revell, κίτρινου Νο69 της Humbrol και λευκού No 130 Humbrol σε αναλογίες 5-4-1 αντιστοίχως. Η λευκή γραμμή που διαχωρίζει τα δύο χρώματα, έγινε με λωρίδες που κόπηκαν απο φύλλο λευκής χαλκομανίας, η εφαρμογή των οποίων συνοδεύτηκε απο τα απαραίτητα... γαλλικά, προσπαθώντας να βγεί η γραμμή ίσια!
Οι πλαϊνές θυρίδες του σκάφους τονίστηκαν με wash με σπασμένο μαύρο αλλα η ασάφεια της χάραξης τις έκανε να δείχνουν τσαπατσούλικες... Το στοκάρισμα και η επαναβαφή του σκάφους (με όλα τα p.e. τοποθετημένα) εκτίμησα πως θα οδηγούσε στη... μακρά αποθήκευση του μοντέλου, οπότε αποφάσισα να τοποθετήσω απο πάνω τις χαλκομανίες που δίνει η AMP. Οπως ήταν αναμενόμενο, οι χαλκομανίες δεν συνέπιπταν με τις χαραγμένες θυρίδες αλλα με ψιλό πινελάκι και υπομονή, τις έφερα σε ένα αποδεκτό για τα μάτια μου αποτέλεσμα.
Οι προπέλες (που δίνονται σε p.e.) αντί να βαφτούν, τρίφτηκαν με ψιλό ντουκόχαρτο ώστε να φύγει η επινικέλωση και να φανεί ο ορείχαλκος. Στη συνέχεια λυγίστηκαν στο ελικοειδές σχήμα τους με τη βοήθεια οδοντογλυφίδας, βερνικώθηκαν και τοποθετήθηκαν στη θέση τους. Αν και απο την αρχή είχα αποφασίσει η κατασκευή να είναι αποκλείστικά "απο το κουτί", δεν άντεξα στον πειρασμό να προσθέσω τουλάχιστον την κύρια κεραία που διατρέχει το σκάφος... για τον σκοπό αυτό έγιναν τρύπες στη πλώρη και τη πρύμνη ενω τοποθετήθηκε στον πύργο ένας ιστός και πάλι απο καρφίτσα. Στις τρύπες κολλήθηκαν οι άκρες ελαστικού "αόρατου νήματος" και αφού στέγνωσαν, τεντώθηκε το νήμα και κολλήθηκε στον ιστό.
Ακολούθησε ελαφρύ wash και "ζωντάνεμα" των μονότονων επιφανειών, τοποθετώντας με μια οδοντογλυφίδα κουκίδες λευκού λαδιού ζωγραφικής (σε ορισμένα σημεία και ώχρα) και blendάρισμα με πινέλο ελαφρά νοτισμένο με white spirit. Οι σκουριές και τα τρεξίματά τους έγιναν με παρόμοιο τρόπο και χρώμα burnt sienna. Ακολούθησε ένα χέρι ματ ακρυλικού βερνικιού (σπασμένο με λιγο σατινέ) που μείωσε το εφέ αλλα και ομογενοποίησε το σύνολο. Η βάση που δίνει το κιτ δεν ήταν του... γούστου μου, γι''αυτό επιστράτευσα ένα... καπάκι απο αποσμητικό που βάφτηκε και τρυπήθηκε ενώ δυο καρφίτσες ανέλαβαν να στηρίξουν το υποβρύχιο. Μια εκτύπωση σε φωτογραφικό χαρτί ανέλαβε να πληροφορήσει τον παρατηρητή για το τι βλέπει και... τέλος!
Εν κατακλείδι, το κιτ της AMP αποτελεί μια καλή πρόταση για αυτούς που τους αρέσουν τα κάπως ασυνήθιστα θέματα, ενώ η κατασκευή του δεν θα παρουσιάσει ιδιαίτερες δυσκολίες σε κάποιον που δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει το σωληνάριο του στόκου! Θα το κατέτασα στα καλά short run μοντέλα ενώ ο εμπλουτισμός του με p.e. και οι καλής ποιότητας χαλκομανίες, του δίνουν επιπλέον πόντους.
Το κιτ παραχωρήθηκε απο το Hobbyterra.com με σκοπό να παρουσιαστεί στο Modelclub.
