Εξαιρετικο βαψιμο, ειδικα στο προσωπο, το θωρακα και το καρε στο κρανος.
Τωρα οσον αφορα την μετατροπη, μερικες λεπτομερειες προδιδουν την ιταλικη προελευση του Αλκη. Το κρανος δεν ακολουθει και πολυ τις γραμμες του αττικου/χαλκιδικου, αν και ανοικτοι στο προσωπο και οι δυο τυποι συνηθως ειχαν εστω την νυξη επιρυνιου. Οι παραγναθιδες επρεπε να ειναι λεπτοτερες και με αλλες καμπυλες, ενω ο λοφιοστατης επρεπε να ειναι μικροτερος και με αλλο σχημα. Το λοφιο καθεαυτο ειναι μια χαρα. Τα σανδαλια δε ειναι χαρακτηριστικα caligae. Και μια και ηδη ψειριζω την μαιμου, μια λεπτομερεια που εχει ξεφυγει (αν και την εχει και το αρχικο μοντελο) ειναι το μηκος του αορτηρα του ξιφους και η θεση. Θα επρεπε να ειναι ακριβως στο υψος της μεσης με λιγοτερα μποσικα και απο τα αριστερα. Ο λογος που φοριοταν τοσο ψηλα ηταν χρηστικος. Οι Ελληνες αντιθετα με τους Ρωμαιους τραβουσαν το ξιφος με διαγωνια κινηση. Το ξιφος σε μια μαχη εκ παραταξεως, συνηθως δρουσε ως αντικαταστατης χαμενου δορατος, ή για νυξεις εν μεσω ωθισμου. Πως ομως τραβας το ξιφος οντας συνασπισμενος, με το ενα χερι ενω αυτο δεν ειναι σε μια σταθερη ζωνη και να βγαινει απο την θηκη? Γιαυτο ηταν σχετικα κοντος ο αορτηρας. Ενω συνωθιζονταν με την ασπιδα στο αριστερο, με το δεξι επιαναν την λαβη του ξιφους και την εγερναν προς τα κατω μεχρι το κατω ακρο της θηκης να φτασει το υψος της μασχαλης περιπου. Μετα κλεινοντας το μπρατσο στην ουσια μαγκωναν σταθερα την θηκη και εσυραν το ξιφος. Οι Λακεδαιμονιοι με την εισαγωγη του ακομα πιο κοντου ξιφους ειχαν αλλη πρακτικη. Λογω του μικρου μηκους στην θηκη υπηρχαν τα ενωτια (αυτακια) που κρατουσαν το ξιφος ωστε να μην πεσει απ την θηκη κατα την μαχη. Επρεπε να σφιξουν την θηκη για να χαλαρωσουν αυτα, οποτε οι περισσοτεροι αντι να φορανε την θηκη, την κρατουσαν στο αριστερο χερι μαζι με την αντιλαβη της ασπιδας. Ετσι το τραβουσαν ταχυτατα.
Ελπιζω να μην εγινα σπαστικος, οι παρατηρησεις ειναι καθαρα καλοπροαιρετες.
