Παγκοσμίως, ο επιχειρηματικός κόσμος λειτουργεί μιμητικά. Dia εσύ ; Lidl εγώ ! Mall στην Αττική Οδό εσύ ; Mall στην Πειραιώς εγώ. X5 εσύ ; Cayenne εγώ, και πάει λέγοντας. Δυτσυχώς, στην Ελλάδα, αγνοούμε παντελώς τον όρο "έρευνα αγοράς", τι σκατά θέλω να ανοίξω, και πόσο μπορεί να είναι το κοινό μου ( target group εν ολίγοις ). Έτσι, γέμισε ο τόπος με περιοδικά ιστορίας, ανεξήγητου, μα, μου, σου, ξου. Και πάνε όλοι κόντρα στον κανόνα του John Nash ( "κάνω ό,τι είναι καλύτερο για μένα, ΚΑΙ για την ομάδα" ). Αν μία πίτα ( ομολογουμένως μικρή ), φτάνει να χορτάσει έναν, είναι παράλογο να κρατάνε πηρούνια τέσσερεις. Ο πρώτος που βγαίνει, έχει έναν αέρα και ένα μικρό προβάδισμα. Για λίγο. Εάν δεν εκτιμήσει την κατάσταση και δεν μελετάει τον ανταγωνισμό, μένει με τον αέρα. Και μήπως ανοίχτηκε πέρα από αυτό που τον έπαιρνε ; Αφού έχεις κάνει τα λάθος ανοίγματα, βρίσκεσαι με το πιστόλι στον κρόταφο. Πουλάς ή κλείνεις. Τρανό παράδειγμα μεγάλος εκδοτικός οίκος, με ευρύτερο κοινό, που συγνωνεύτηκε πριν από μερικά χρόνια ( Τεχνικές Εκδόσεις ), με τον όμιλο Λυμπέρη. Ουσιαστικά δηλαδή, ο Λυμπέρης, αγόρασε τις Τεχνικές εκδόσεις ( Πτήση, 4 Τροχοί, κλπ ).
Που θέλω να καταλήξω : δεν φταίει ένας ( αυτός που έκανε το λάθος άνοιγμα ), αλλά όλη η ομάδα ( και αυτοί που επειδή μπορεί ο ένας να γνώρισε επιτυχία, πιστέψανε πως θα κάνουν κι αυτοί ). Και στο τέλος βέβαια θα βρεθεί ένας μεγαλύτερος, και θα τους αγοράσει όλους. Και για ένα κομμάτι ψωμί. Εάν δε είσαι χρεωμένος, ούτε καν για ένα τζίρο.
