Φύγαμε. Υπομονή σε όλους. Ειδικά για τον Nebelwerfer που γουστάρει περιπέτεια
ΠροϊστορίαΑ' Παγκόσμιος Πόλεμος, 1 Νοεμβρίου 1914, ανοικτά της Χιλής
Μια μοίρα θωρακισμένων καταδρομικών του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού με διοικητή τον Αντιναύαρχο Maximilian Graf von Spee (graf = κόμης) υποχρεώνει το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό σε μια από τις ελάχιστες (και πιο επώδυνες) ήττες του, βυθίζοντας δύο βρετανικά καταδρομικά κατά την διάρκεια επιχειρήσεων εναντίον βρετανικών δυνάμεων κατοχής στην περιοχή.
8 Δεκεμβρίου 1914, Νησιά ΦόκλαντΒρετανική δύναμη κρούσης αποτελούμενη από δύο battlecruisers και πέντε καταδρομικά, εντοπίζει και καταστρέφει τις μονάδες του von Spee, ο οποίος δεν προσπάθησε να αποφύγει την αναμέτρηση και έχασε τη ζωή του, όπως και οι δύο γιοι του και περίπου 2200 αξιωματικοί και ναύτες.
ΙστορικόΗ κλάση Deutschland σχεδιάστηκε από το γερμανικό ναυτικό σαν απάντηση στους περιορισμούς της συνθήκης των Βερσαλλιών, σύμφωνα με τους οποίους το μέγιστο επιτρεπτό εκτόπισμα γερμανικού πολεμικού πλοίου ήταν 10.000 τόνοι και το μέγιστο διαμέτρημα πυροβόλων 11 ίντσες. Η διατήρηση χαμηλού εκτοπίσματος / βάρους βασίστηκε σε βελτιωμένη τεχνολογία συγκόλλησης των μεταλλικών πλακών θωράκισης (αντί για το πριτσίνωμα επικαλυπτόμενων πλακών που χρησιμοποιούσαν ως τότε). Αποτέλεσμα ήταν τα Deutschland να συνδυάζουν το μέγεθος καταδρομικού με οπλισμό και θωράκιση που αντιστοιχούσε σε βαρύτερες ναυτικές μονάδες. Οι Γερμανοί τα ονόμασαν αρχικά Panzerschiffe (=θωρακισμένα πλοία) ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου τα επανακατέταξαν στα βαριά καταδρομικά (schwerer kreuzer). Οι Βρετανοί επινόησαν τον -πετυχημένο- χαρακτηρισμό Pocket Battleships.
Κατασκευάστηκαν τρία πλοία της κλάσης, το Deutschland (αργότερα μετονομάστηκε σε Lützow), το Admiral Scheer και το Admiral Graf Spee, που πήρε το όνομά του από τον Ναύαρχο κόμη von Spee.
Τα σχέδια του πλοίου ολοκληρώθηκαν την 1η Οκτωβρίου 1932.
Η κατασκευή ανατέθηκε στα ναυπηγεία MarineWerft στο Wilhelmshaven και κόστισε 62 εκατομμύρια μάρκα.
Η καθέλκυση έγινε στις 30 Ιουνίου 1934, με ανάδοχο την κόρη του Ναυάρχου von Spee.
Το πλοίο μπήκε σε ενεργό υπηρεσία στις 6 Ιανουαρίου 1936 και διατέλεσε ναυαρχίδα του γερμανικού στόλου ως το 1938.
Παρέστη στην εκδήλωση Fleet Review του βρετανικού ναυτικού που έγινε τον Μάιο του 1937 στο Spithead με αφορμή την στέψη του Γεωργίου του 6ου της Μεγ. Βρετανίας.
Επίσης επιχείρησε με καθήκοντα ειρηνευτικής δύναμης και προστασίας γερμανών πολιτών κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου.
Τον Οκτώβριο του 1938 υπέστη μερική ανακατασκευή (χωρίς πάντως να γίνουν βασικές δομικές αλλαγές στο κύτος και τον οπλισμό) και επανήλθε σε υπηρεσία την 1η Νοεμβρίου 1938 με κυβερνήτη τον Hans Langsdorff, βετεράνο της ναυμαχίας της Γιουτλάνδης από τον Α' Π.Π.
Απέπλευσε από το λιμάνι του Wilhelmshaven στις 21 Αυγούστου 1939, 10 ημέρες πριν την έναρξη του Β' Π.Π. με συνοδεία το πετρελαιοφόρο Altmark. Στις 26 Σεπτεμβρίου δέχτηκε διαταγές να επιτεθεί στις συμμαχικές γραμμές ανεφοδιασμού.
Ο πλοίαρχος Langsdorff κατόρθωσε να βυθίσει ή να αιχμαλωτίσει 9 εμπορικά πλοία, χωρίς κυριολεκτικά να ανοίξει ρουθούνι. Τα πληρώματά τους κρατούνταν στο Graf Spee, το Altmark ή κάποιο από τα αιχμαλωτισμένα εμπορικά, και αποβιβάζονταν σε ουδέτερα λιμάνια με βάση τους κανόνες του πολεμικού ναυτικού δικαίου.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων αυτών, το Admiral Graf Spee παραλλάχθηκε οπτικά με υποδειγματικό τρόπο: εκτός από το χρωματικό καμουφλάζ, οι ξυλουργοί του πλοίου κατασκεύασαν με καδρόνια και ύφασμα έναν ψεύτικο πυργίσκο πίσω και πάνω από τον πύργο "Anton". Επίσης ύψωσαν μία πλασματική καπνοδόχο ανάμεσα στον κύριο ιστό και τον πύργο "Bruno". Αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν ακόμα και το τάνκερ τροφοδοσίας Altmark να μπερδέψει το Graf Spee με κάποιο συμμαχικό καταδρομικό (!) από τα 16 συνολικά που περιπολούσαν την θαλάσσια περιοχή με στόχο την αναχαίτιση της γερμανικής μονάδας. Η συνολική συμμαχική δύναμη περιλάμβανε ακόμα 3 battleships, 2 battlecruisers και 4 αεροπλανοφόρα, χωρισμένα σε 4 ομάδες έρευνας.
Για πρώτη φορά εντοπίστηκε στις 13 Δεκεμβρίου από τα καταδρομικά HMS Exeter, HMS Achilles και HMS Ajax. Στη «Ναυμαχία του Ρίβερ Πλέιτ» που επακολούθησε, τα βρετανικά καταδρομικά δέχτηκαν βαριά πλήγματα και αποσύρθηκαν, αλλά και το Graf Spee υπέστη αρκετές ζημιές, με κυριότερη την βλάβη του συστήματος καθαρισμού των καυσίμων.
Το πλοίο κατέπλευσε για επισκευές στο ουδέτερο λιμάνι του Μοντεβιδέο (14 Δεκεμβρίου), όπου του επιτράπηκε παραμονή 72 ωρών, κατόπιν ερμηνείας των κανόνων του διεθνούς δικαίου από την κυβέρνηση της Ουρουγουάης, με λίγη βρετανική «βοήθεια». Εν τω μεταξύ η έξυπνη συμμαχική τακτική της διάδοσης φημολογιών, οδήγησε τον Langsdorff να πιστέψει ότι είχε ήδη συγκεντρωθεί και τον περίμενε ισχυρή βρετανική ναυτική δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα μόνο ένα αξιόμαχο καταδρομικό είχε φτάσει εγκαίρως στην περιοχή.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1939 το πλήρωμα του Admiral Graf Spee οδήγησε το πλοίο εκτός λιμένος και το κατέστρεψε με εκρηκτικά, εγκαταλείποντάς το να προσαράξει στα ρηχά νερά των εκβολών του Ρίο ντελ Πλάτα, λίγες εκατοντάδες μίλια μακριά από τον υγρό τάφο του Ναυάρχου από τον οποίο πήρε το όνομά του.
Έχοντας σώσει τις ζωές των υφισταμένων του από μια μάχη που θεωρούσε ήδη χαμένη, ο Hans Langsdorff τυλίχτηκε στην παλιά σημαία του Αυτοκρατορικού Ναυτικού και αυτοπυροβολήθηκε τρεις ημέρες αργότερα.
