Τώρα λοιπόν που έχουμε αρκετά σαφέστερη εικόνα των δεδομένων, ας μεταφέρουμε τα δεδομένα αυτά στην μοντελιστική μας πραγματικότητα, και ας δούμε τι θα μπορούσε να συμβεί
αν αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε αποκλειστικά (ή σχεδόν) ισχυρούς τοξικούς διαλύτες όπως το lacquer thinner στα ψεκάσματά μας.
Και ας ξεκινήσουμε με το "χειρότερο" ενδεχόμενο, ή το:
WORST CASE SCENARIO Η ιστορία που ακολουθεί είναι φυσικά φανταστική, όχι όμως και ΑΠΙΘΑΝΗ O νεαρός μοντελιστής φίλος μας, μετράει ήδη αρκετό καιρό στο χόμπυ, έχει αρκετά φτιαγμένα μοντέλα και καθώς έχει φτάσει την τεχνική του στο βάψιμο με πινέλο σε ικανοποιητικό επίπεδο, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να αγοράσει το θαυματουργό εργαλείο: Έναν αερογράφο! Ενημερώνεται λοιπόν από περιοδικά, internet, forums και σε λίγο καιρό, μετά από κάποιες οικονομίες, ίσως και τη συνεισφορά των γονιών, αποκτά το "αντικείμενο του πόθου". Μπορεί στην αρχή να δουλεύει με φιάλες ή να πετύχει κάποια καλή προσφορά για σετ με αεροσυμπιεστή, δεν έχει και τόση σημασία. Σύντομα λοιπόν, και με τη βοήθεια των πιο παλιών στα forums, παίρνει τον "αέρα" του εργαλείου και τα μοντέλα του πλέον είναι σε άλλη "κλάση". Γνωρίζει και από τις υποδείξεις των παλαιότερων οτι πρέπει να προμηθευτεί και κάποια ειδική μάσκα προστασίας με φίλτρα. Επειδή όμως στη γειτονιά του δεν υπάρχει μαγαζί με σιδηρικά, χρώματα κτλ., ή αυτό που υπάρχει τον παρέπεμψε σε πιο εξειδικευμένα μαγαζιά στο κέντρο, αναβάλλει την αγορά για πιο "μετά". ʼλλωστε ο φίλος μας είναι νέος και (ευτυχώς) ενθουσιώδης με το μοντελισμό αλλά και (δυστυχώς) ελαφρά επιπόλαιος.
Σύντομα πληροφορείται οτι το καλύτερο "διαλυτικό" για τα ακρυλικά του είναι το lacquer thinner. Οι πολυπόθητες "γραμμές μολυβιού" και το άψογο στρώσιμο του χρώματος είναι πλέον "εντός βεληνεκούς". Τρέχει λοιπόν να το προμηθευτεί και κατά "διαβολική" σύμπτωση, το χρωματοπωλείο που ΔΕΝ είχε να του δώσει μάσκα, του πουλάει ένα μπιτονάκι με το "μαγικό υγρό". Πίσω στο δωμάτιό του με την πόρτα κλειστή για να αποφεύγει τη βαβούρα και τη γκρίνια των υπολοίπων (ήδη ακούει τον "εξάψαλμο" με τους "διαόλους" που κουβάλησε στο σπίτι και βρωμάει παντού μπογιές), ετοιμάζει σχολαστικά το χρώμα του, βεβαιώνεται οτι ο αερογράφος βρίσκεται σε άψογη κατάσταση, και ανοίγει το μπιτόνι για να αραιώσει. Αμέσως παρατηρεί οτι αυτό το "πράμα" μυρίζει έντονα, πιο έντονα κι από κείνα τα διαλυτικά των enamel που κατήργησε πριν καιρό για τον αερογράφο. Σκέφτεται "Χμ, ας βάλω μια από αυτές τις απλές μάσκες του Φαρμακείου". Δεν είναι και η ιδανικότερη λύση αλλά από το τίποτα...
Ο φίλος μας είναι αρκετά τυχερός καθώς είναι καλοκαίρι, η μπαλκονόπορτα είναι ορθάνοιχτη και το ανεμιστηράκι βοηθάει να "φεύγουν" οι μυρωδιές. Η δοκιμή αρχίζει και... ΘΑΥΜΑ!!! Το χρώμα στρώνει ΑΨΟΓΑ, ο αερογράφος δεν παρουσιάζει ούτε υποψία μπουκώματος και με λίγες ακόμη ρυθμίσεις ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΟΛΥΒΙΟΥ!!! Μοντελιστική Νιρβάνα!!! Βέβαια το overspray μυρίζει ακόμα πιο έντονα, αλλά είναι μόνο μια λεπτομέρεια μπροστά στο αποτέλεσμα. Καθώς όμως πλησιάζει η ώρα να βγει με την παρέα, αποφασίζει να τελειώσει τις δοκιμές του και να καθαρίσει τον αερογράφο. Γεμίζει το μπουκαλάκι με lacquer και ψεκάζει έξω με μέγιστη δέσμη. "Αν φυσήξει κανας αέρας, θα 'ρθει όλο μέσα" σκέφτεται και τεντώνει το χέρι του όσο μπορεί. Καθώς καθαρίζει τα λυμένα εξαρτήματα, αναπόφευκτα κάποιες ποσότητες του διαλυτικού πάνε και στα χέρια του και βλέπει οτι το δέρμα του ξεραίνεται επιφανειακά πιο έντονα απ' όταν με τα διαλυτικά των enamel. Και πάλι όμως δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία καθώς τα ξεπλένει με σαπούνι και νερό αφού έχει πετύχει αποτελέσματα πέραν πάσης προσδοκίας.
....
Ο καιρός περνά και τα μοντέλα του φίλου μας έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά. Μάλιστα βρήκε οτι το lacquer thinner έχει παρόμοιες ευεργετικές ιδιότητες και στα σμάλτα τα οποία επανένταξε στο "οπλοστάσιό" του. Το θέμα με το overspray που τον είχε προβληματίσει εξ' αρχής, εξακολουθεί να υφίσταται όμως τώρα έχει και την σωστή ειδική μάσκα με τα φίλτρα. Kαθώς όμως ήδη έχει μπει ο χειμώνας, η ανοιχτή μπαλκονόπορτα πλέον δεν είναι πρακτική και το δωμάτιο μυρίζει έντονα από τον διαλύτη μετά από κάθε ψέκασμα. Η δε ζέστη από την κεντρική θέρμανση βοηθά το επικίνδυνο νέφος να αιωρείται περισσότερη ώρα στο χώρο προσδίδοντας του ενέργεια. Ο αερισμός είναι προβληματικός αφού ακόμα και όταν τελειώσει και φύγει από το χώρο αφήνοντας την μπαλκονόπορτα ανοιχτή, όταν επιστρέφει για ύπνο πολλές φορές μπορεί να μυρίσει ακόμα το διαλυτικό στον αέρα. Με την κύρια πόρτα κλειστή ΔΕΝ δημιουργείται εύκολα ρεύμα για να το απομακρύνει. Και κάποιες φορές που την άνοιξε, το ρεύμα μετέφερε το overspray αντίθετα ΜΕΣΑ στο υπόλοιπο σπίτι. Οι γονείς του εξακολουθούν να γκρινιάζουν και να ανησυχούν, όμως τους καθυσηχάζει, "ορίστε φόραω πάντα μάσκα και επίσης τα μοντελάκια δεν επηρρεάζουν το διάβασμά μου για τη Σχολή, είδατε τους βαθμούς μου".
Ωστόσο σε λίγο χρονικό διάστημα τα πράγματα αλλάζουν. Ο φίλος μας παρατηρεί οτι πια δεν μπορεί να εντοπίσει την οσμή τόσο έντονη όπως πριν. Έχει αρχίσει να έχει και κάποιους
πονοκεφάλους καθώς και μπούκωμα στη μύτη που καμμιά φορά είναι και ιδιαιτέρως ερεθισμένη στο βλενογόννο. Σύντομα τα συμπτώματα χειροτερεύουν και ο νεαρός εκτός του οτι έχει προβλήματα στον ύπνο και την ξεκούραση, παρουσιάζει και μειωμένη αντοχή στις ασθένειες. Και οι επιδόσεις του στη σχολή δεν αργούν να πέσουν. Οι γονείς καλούν εσπευσμένα έναν παθολόγο ο οποίος αφού ακούει τα συμπτώματα και τον εξετάζει πρόχειρα, τους παραπέμπει για κάποιες περεταίρω εξετάσεις σε ειδικευμένο γιατρό. Εκεί οι γονείς μαθαίνουν οτι ο γιος τους πάσχει από μια αρκετά
σοβαρή αλλεργική ρινίτιδα η οποία θα απαιτήσει μακροχρόνια και δαπανηρή θεραπεία. Αναφέρουν στο γιατρό και την ενασχόληση με το μοντελισμό στην προσπάθεια να εντοπιστούν τα αίτια, και αυτός χωρίς ενδοιασμό επιβεβαιώνει τους φόβους τους πως ο ψεκασμός των χημικών ευθύνεται για την ασθένεια του παιδιού τους.
Το διάστημα που ακολουθεί είναι ίσως το δυσκολότερο της ζωής του φίλου μας. Εκτός από την επίπονη θεραπεία του, εν μέσω φωνών, απειλών και δακρύων βλέπει τους γονείς του να μαζεύουν ότι μοντελιστικό βρίσκουν στο δωμάτιό του και να το πετάν στα σκουπίδια. Είναι αποφασισμένοι να μην δουν το παιδί τους να "καταντά χρήστης ουσιών" και μάλιστα από "σπόντα". Μετά βίας καταφέρνει να διασώσει ελάχιστα από τα τελειωμένα μοντέλα του.
....
Αρκετά χρόνια μετά, ο φίλος μας ετοιμάζεται για το επόμενο μεγάλο βήμα στη ζωή του. Η περιπέτεια της υγείας του δεν αποτελεί πια παρά μια δυσάρεστη ανάμνηση. Στάθηκε και πάλι τυχερός αφού ανάρρωσε πλήρως καθώς ο οργανισμός του ήταν νεανικός και δεν τον είχε επιβαρύνει με άλλες βλαβερές συνήθειες όπως το κάπνισμα. Επέστρεψε και στη Σχολή του και ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του. Τώρα, καθώς ξεπακετάριζε έχοντας μετακομίσει στο καινούργιο του διαμέρισμα, είδε μπροστά του ένα μικρό κουτί που δεν θυμόταν τι είχε μέσα. Το πήρε κοντά του και το άνοιξε. Μια γλυκόπικρη αίσθηση τον πλημμύρισε. Μέσα στο κουτί βρίσκονταν σκονισμένα και με αρκετά κομμάτια σπασμένα ή να λείπουν, εκείνα τα λίγα μοντελάκια που είχε "σώσει" τότε. Έβγαλε ένα από αυτά και φύσηξε προσεκτικά τη σκόνη. Είδε στην επιφάνειά του το φινίρισμα που είχε πετύχει τότε. ʼψογο στρώσιμο του χρώματος, κοφτές διαχωριστικές γραμμές και μία τέλεια υφή που είχε μείνει αναλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Το κοίταξε για λίγη ώρα και θυμήθηκε και τα ρίσκα που είχε πάρει και το τίμημα που είχε πληρώσει. Μια μικρή σπίθα άστραψε στο μυαλό του. "Θα μπορούσα να ξανα ασχοληθώ!" σκέφτηκε. "Πλέον είμαι έμπειρος και δεν θα κάνω τα ίδια λάθη. Θα χρησιμοποιήσω υλικά ασφαλή και θα πάρω όλα τα μέτρα προστασίας...". Το βλέμμα του ξέφυγε από το μοντέλο και πήγε στο τραπέζι απέναντι όπου ήταν η φωτογραφία της κοπέλας του. Είχαν ήδη αρραβωνιαστεί και ο γάμος δεν θα αργούσε πολύ. Σύντομα θα είχε τη δική του οικογένεια και λογικά και κάποιο μωράκι στο σπίτι. Κοίταξε και πάλι το μοντέλο και αναλογίστηκε πόσα χημικά υλικά, κόλλες, χρώματα κτλ. θα έπρεπε να ξανασυγκεντρώσει στον ίδιο χώρο. Ξανα κοίταξε τη φωτογραφία, αυτή τη φορά για αρκετή ώρα. Πήρε σιωπηλά την απόφασή του, χάζεψε βιαστικά και για τελευταία φορά το μοντελάκι του, το έβαλε στη θέση του και ξανάκλεισε το κουτί...
---------------------------------------
Θέλω να πιστεύω οτι ΚΑΝΕΙΣ από εμάς δεν βρέθηκε, ούτε και θα βρεθεί στη θέση του ήρωα της μικρής αυτής ιστορίας. Καθώς δεν είμαι ούτε γιατρός, αν "δημιούργησα" ένα ιατρικό science-fiction σενάριο, ζητώ συγγνώμη από όσους ίσως κατέχουν τις εξειδικευμένες γνώσεις. Ωστόσο δεν θα ήθελα σε καμμία περίπτωση κάτι πιο "σοβαρό" ή μια χειρότερη κατάληξη για τον - έστω και φανταστικό - φίλο μας.
Βέβαια, δεν είναι κάθε περίπτωση μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς τα δυσάρεστα συνεπακόλουθα, οπότε ας ρίξουμε μια ματιά και στο άλλο άκρο της μαζικής χρήσης ισχυρών διαλυτών τύπου lacquer. Ή αλλιώς το:
BEST CASE SCENARIO Ας μεταφερθούμε νοητά στο πλέον άρτια εξοπλισμένο μοντελιστικό εργαστήριο. Εδώ υπάρχουν όλα όσα χρειαζόμαστε για να ασχοληθούμε με το χόμπυ μας σε ΑΣΦΑΛΕΣ περιβάλλον. Σωστό spray booth (θάλαμος βαφής), κατάλληλη μάσκα με φίλτρα ενεργού άνθρακα (και "φρέσκα"), "spray out" (το γνωστό κουβαδάκι με τα φίλτρα για το καθάρισμα αερογράφου με ψεκασμό, ιδιοκατασκευή ή του εμπορίου), ένας μικρός πυροσβεστήρας για οικιακή χρήση και ειδικά γάντια για το χειρισμό επικίνδυνων χημικών.
Ανοίγω μια παρένθεση εδώ: Επιγραμματικά, ΣΩΣΤΟ βαφείο σημαίνει αφενός εξαγωγή των αερίων εκτός δωματίου (μέσω σωλήνα και τρύπας σε εξωτερικό τοίχο) ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ το Μοτέρ (οι ψήκτρες ή καρβουνάκια στα οποία δημιουργείται σπινθήρας) βρίσκεται ΕΚΤΟΣ ροής αέρα και νέφους overspray. Θυμάστε το "εξαιρετικά ΕΥΦΛΕΚΤΟ" στις ιδιότητες του lacquer thinner; Aλλιώς οι πιθανότητες να χρειαστούμε τον πυροσβεστήρα αυξάνονται δραματικά... Ας υποθέσουμε λοιπόν οτι έχουμε έτοιμο το τελεταίο μοντέλο μας για βάψιμο το οποίο ας πούμε οτι θα έχει τρίχρωμη παραλλαγή άρα θα ψεκάσουμε 3 φορές με lacquer
(4 αν περάσουμε ΚΑΙ primer). Ξεκινάμε λοιπόν με το πρώτο και πρίν ανοίξουμε το μπουκάλι με το διαλυτικό φοράμε μάσκα και γάντια. Ετοιμάζουμε το χρώμα και ψεκάζουμε με το βαφείο σε λειτουργία. Αφού τελειώσουμε, για να καθαρίσουμε τον αερογράφο πρόχειρα θα πρέπει να βάλουμε στο μπουκαλάκι ή το κύπελλο κάποια ποσότητα thinner και να την ψεκάσουμε ΜΕΣΩ του φίλτρου υαλοβάμβακα του βαφείου ή του "spray out". Γιατί με το να ψεκάσουμε απλώς "έξω", αφενός ρισκάρουμε μια ξαφνική ριπή του αέρα να "το φέρει όλο μέσα", αφετέρου το να επιβαρύνουμε το περιβάλλον ή και τους άλλους με το τοξικό νέφος είναι το λιγότερο κοινωνική αναλγησία. Κατόπιν θα λύσουμε τον αερογράφο για καθάρισμα το οποίο θα κάνουμε με μάσκα ΚΑΙ ΓΑΝΤΙΑ "Οn", αφού:
"...absorption through the skin is JUST as dangerous as inhalation..."
"...η απορρόφηση (των χημικών) μέσω του δέρματος είναι το ΙΔΙΟ επικίνδυνη με την εισπνοή τους..."
(Paul Boyer, Painting and finishing Scale Models, chapter 6, Safety with glues, paints and thinners)
Ας υπολογίσουμε πόσο overspray δημιουργήσαμε σε όλη τη διαδικασία. Πολλαπλασιάζουμε επί 3 ή 4 για τα χρώματα της παραλλαγής. Όλη αυτή η ποσότητα δημιουργεί ένα ποσοστό saturation (κορεσμός) στα φίλτρα του εξοπλισμού μας (λιγότερο στη μάσκα εφόσον υποθέσουμε οτι το βαφείο κάνει σωστά τη δουλειά του).
Πόσο συχνά θα έχουμε ανάγκη αλλαγής φίλτρων;Επίσης ας υπολογίσουμε πόση ποσότητα νιτρώδους διαλύτη πέρασε μέσα από τον αερογράφο μας. Οι σύγχρονοι και ποιοτικοί αερογράφοι όπως Badger, Iwata, έχουν στεγανωτικά παρεμβύσματα (τσιμούχες) από Teflon που αντιστέκεται στους ισχυρούς διαλύτες. Ακόμα όμως και αυτά θα μπορούσαν με την παρατεταμένη χρήση να υποστούν ζημιά. Και τότε ο αερογράφος μας θα χρειαστεί δαπάνες για ανταλλακτικά και service.
Βλέπουμε λοιπόν πως ακόμα και υπό τις ιδανικότερες συνθήκες εργασίας, η παρατεταμένη χρήση lacquer thinner και λοιπών ισχυρών διαλυτών δημιουργεί ανάγκες και δαπάνες εξοπλισμού και συντήρησης
---------------------------------------
Οι περισσότεροι από εμάς βρίσκονται φαντάζομαι κάπου ανάμεσα στο τεράστιο κενό των δύο αυτών σεναρίων (και ελπίζω πολύ πιο κοντά στο δεύτερο). Θα προσπαθήσω λοιπόν να ΠΡΟΤΕΙΝΩ κάποιες λύσεις υπό τη μορφή ερώτησης-απάντησης. Για ότι ξεχάσω, ή κρίνετε οτι απαιτείται η παρέμβαση, προσθήκη ή η διόρθωσή σας... you know, POST AWAY!
Τι κάνουμε λοιπόν, καταργούμε το lacquer thinner και λοιπούς ισχυρούς διαλύτες τελείως;Θα έλεγα οτι η μόνη ρεαλιστική απάντηση εδώ είναι: ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΜΕ τη χρήση τους στα απολύτως αναγκαία. Μην ξεχνάμε οτι και τα χρώματα τύπου Metalizer που μας είναι πολύ χρήσιμα έχουν συγγενή βάση. ΠΑΝΤΑ όμως τα χρησιμοποιούμε με τα κατάλληλα μέτρα προστασίας (όπως άλλωστε και για κάθε χημικό). Θα πρότεινα επίσης, αν υπάρχει η δυνατότητα, τη χρήση ενός και μόνο αερογράφου (με Teflon τσιμούχες) αποκλειστικά γι' αυτά.
Με τι θα αραιώσουμε τα υδατοδιαλυτά ακρυλικά μας; Τα κατά καιρούς προτεινόμενα (ενίοτε και από τις ίδιες τις εταιρείες), νερό και οινόπνευμα (ή ισοπροπυλική αλκοόλη), ή το ΑΖΑΧ κάνουν δουλειά;Εδώ θα πάω με τη γνωστή πεπατημένη: χρησιμοποιήστε το αραιωτικό της εκάστοτε εταιρείας. Θεωρώ οτι είναι ο πλέον σύντομος δρόμος για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Τα υλικά που αναφέρονται στην ερώτηση, όταν χρησιμοποιούνται το καθένα μόνο του έχουν διαφορετικά αποτελέσματα στο ψέκασμα: Tο νερό αποτελεί για τον αραιωτή κάτι αντίστοιχο με την ακρυλική ρητίνη, δηλαδή το φορέα του. Προσθέτοντάς το σκέτο στην ουσία ελλατώνουμε την περιεκτικότητα των υπολοίπων συστατικών του αραιωτή και φυσικά μειώνουμε την αποτελεσματικότητά του. Το χρώμα θα ψεκαστεί μεν αλλά ίσως δημιουργήσει "στάμπες" πάνω στην επιφάνεια, ενώ λόγω και της
επιφανειακής τάσης, μπορεί να παρουσιάσει και ανομοιόμορφο στέγνωμα.
Το οινόπνευμα (ή ισοπροπυλική αλκοόλη) είναι στην ουσία ο αραιωτής στο μίγμα του...αραιωτή. Επειδή όμως εξατμίζεται πολύ γρήγορα, όταν αυξήσουμε την περιεκτικότητά του στο μίγμα, το χρώμα στεγνώνει στον αέρα και φτάνει στην επιφάνεια του μοντέλου χονδρόκοκκο δημιουργώντας το περιβόητο και "απεχθές" φαινόμενο της σαγρέ υφής. Το ΑΖΑΧ τέλος, λόγω της αμμωνίας που περιέχει θεωρείται περισσότερο ΔΙΑΛΥΤΗΣ παρά αραιωτής. Η χρήση του έχει "ανάμικτα" αποτελέσματα ανάλογα με το χρώμα. Ενώ κάποια τα αραιώνει πολύ καλά, σε κάποια άλλα "επιτίθεται" στο συνδυασμό ρητίνης και χρωστικής διασπώντας τον με δυσάρεστα αποτελέσματα για την ποιότητα του ψεκάσματος. Προσωπικά δεν προτείνω τη χρήση του αυτούσιου σαν αραιωτή. Από την άλλη είναι ο καλύτερος ίσως διαλύτης για το καθάρισμα μετά.
Τίποτα ωστόσο δεν μας εμποδίζει να δοκιμάσουμε και ένα δικό μας "οικιακό" μίγμα. Συνήθως αποτελείται από 50% νερό (χρησιμοποιήστε απιονισμένο που πωλείται στα Σουπερ Μάρκετ για το σιδέρωμα) 30-35% ισοπροπυλική αλκοόλη (από το Φαρμακείο) και 15-20% ΑΖΑΧ (μπλε μπουκάλι). Αυτό χρησιμοποιώ και εγώ κάποιες φορές που ξεμένω από αραιωτικό της εταιρείας, ή για καθάρισμα κτλ.
Παρά ταύτα, την ποιότητα του ψεκάσματος με το lacquer δεν μπορώ να τη φτάσω...Όπως προανέφερα και στο πρώτο μέρος, το μόνο που δεν μπορώ να αντικρούσω είναι το γεγονός οτι το lacquer "κάνει δουλειά". Από εκεί και πέρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κρίση μας και σε κάποια πολύ δύσκολα ψεκάσματα (φιδάκια, βούλες σε παραλλαγές) και σε μικρές ποσότητες να το χρησιμοποιήσουμε. Προσωπικά είμαι ευχαριστημένος με τα αποτελέσματα που πετυχαίνω και χωρίς αυτό. Δεν θα ισχυριστώ οτι έχω πάντα το "τέλειο" βάψιμο ή οτι ο αερογράφος δεν μου μπουκώνει ποτέ. Όμως προτιμώ να παιδευτώ παραπάνω παρά να ρισκάρω.
Υπάρχει κάποιος τρόπος να βελτιώσουμε την ποιότητα του ψεκάσματος με τα ακρυλικά;ΙΣΩΣ και να υπάρχει! Θυμάστε από το πρώτο μέρος το συστατικό της γλυκόλης που περιέχεται στα υδατοδιαλυτά ακρυλικά; Αυτή λοιπόν δρα σαν wetting agent διασπώντας την επιφανειακή τάση και βοηθώντας το όλο μίγμα να είναι πιο ρευστό και να απλώνεται πιο ομοιόμορφα. Τα αραιωτικά των εταιρειών υποθέτω οτι επίσης το περιέχουν σε κάποια αναλογία. Έμαθα πρόσφατα οτι στο εμπόριο κυκλοφορούν κάποια ACRYLIC RETARDERS τα οποία προορίζονται για τα ακρυλικά της ζωγραφικής και έχουν σαν βάση τη γλυκόλη. Ίσως λοιπόν αν προσθέταμε μια μικρή εξτρά ποσότητα από αυτά στο αραιωτικό της εταιρείας, να βοηθούσαμε το τελικό μίγμα και να απλώσει πιο ομοιόμορφα και να ρέει πιο άνετα από τον αερογράφο μας (αλλά και επιμηκύνοντας τους χρόνους στεγνώματος λογικά). Εδώ θα χρειαστούν πειραματισμοί.
Κάπου εδώ τελειώνει και το δεύτερο μέρος (ΟΥΦ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΠΡΗΞΕΣ!!!!). Ελπίζω οτι βοήθησα να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα, καθώς και οτι η συζήτηση θα μας βοηθήσει όλους να είμαστε ενημερωμένοι, υπεύθυνοι και πάνω απ' όλα ΑΣΦΑΛΕΙΣ.
Τις μέρες αυτές καταφέραμε να κάψουμε (χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό εν γνώση μου και ο νοών νοείτω...) ότι είχε απομείνει από πνεύμονα πρασίνου στην Αττική. Η ποιότητα ζωής πλέον θα αποτελεί σύντομο ανέκδοτο και η έλλειψή της τραγική πραγματικότητα για όλους μας. Θεωρώ οτι το πιο περιττό πράγμα είναι να επιβαρυνθούμε και από το χόμπυ μας.
Με πολλά ευχαριστώ για το χρόνο σας και την υπομονή σας (τελικά δεν έγραψα post, έγραψα ραψωδία!!)
Μετά τιμής
Forgotten Shadow
Θέμα: Η Ιστορία με τα ακρυλικά και το Lacquer thinner (ΜΕΡΟΣ 2ο) (Αναγνώστηκε 3200 φορές)