Κατ' αρχήν να πω πως είναι λίγο ιερόσυλο εγώ να ποστάρω στα διοράματα, εγώ που το μόνο διόραμα που μπορώ να κάνω είναι πιάτο με αποφάγια από κεφτέδες με πατάτες, δηλαδή ένα εντελώς άδειο πιάτο! Αλλά δυστυχώς δεν έβρισκα άλλη κατάλληλη ενότητα οπότε θα με υποστείτε εδώ.
Ολα ξεκίνησαν όταν ο μικρός μου ανακοίνωσε πως η ετήσια εργασία που έχει για το μάθημα της Τεχνολογίας είναι να κατασκευάσει έναν αξονικό τομογράφο (CT, [wiki=]Computed tomography[/wiki]). ΣΟΚ! Από το μυαλό περνάνε διάφορα, λυχνίες οδεύοντος κύματος, ψυχόμενοι μαγνήτες εστίασης δέσμης, beam hardening και το εγκεφαλικό να μου γρατζουνάει την πόρτα. Ευτυχώς ο μικρός εξηγεί πως θέλει ένα ΟΜΟΙΩΜΑ αξονικού τομογράφου και πως η μόνη οδηγία που έδωσε η καθηγήτρια είναι να χρησιμοποιήσουν μακετόχαρτο γιατί λυγίζει εύκολα
Μάλιστα. ΑΨΟΓΑ. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ! Ούτε καν τι είναι ο αξονικός τομογράφος δεν τους είπε. Τέλος πάντων, το παραβλέπω, βρίσκω μερικές φωτογραφίες από το internet, το σκάω νωρίς από τη δουλειά με το κινητό off, αγοράζω τα δέοντα, φθάνω σπίτι και ξεκινάω προσπαθώντας να ανασύρω από τον πάτο του μυαλού γνώσεις Δημοτικού και για την ακρίβεια πως απλώνεις ένα στερεό στο επίπεδο έτσι ώστε να το κόψεις, να το διπλώσεις και να έχεις πάλι το στερεό. Γνώσεις που απέκτησα πριν από 600 τουλάχιστον χρόνια... Πάντως πρέπει να είχα καλούς δασκάλους γιατί το πράγμα προχώρησε σχετικά γρήγορα με χρήση τεραστίων ποσοτήτων από κόλλα UHU σε διάφορες μορφές και πλαστικά φύλα Evergreen όπου υπήρχε απαίτηση για κάτι πιο γερό από το απλό μακετόχαρτο. Στο παιχνίδι μπήκαν και κομμάτια DOW και χαρτί κουζίνας για σεντόνι!
Με 2 διαλείματα για να πάω και μετά να μαζέψω το μικρό από τα Αγγλικά, η διαδικασία ολοκληρώθηκε πριν από λίγο με τους δυό μας να έχουμε ΠΑΝΤΟΥ κόλλες και το τραπέζι της κουζίνας να θυμίζει το πεδίο μάχης του Verdun. Και καταλήξαμε εδω... (όπως πάντα η φωτογράφιση είναι χάλια, συγγνώμη
)
Σε μιά ξαφνική έμπνευση προσθέσαμε ασύρματο πληκτρολόγιο και έγχρωμη TFT οθόνη με εικόνα από πραγματική αξονική τομογραφία και μάλιστα έγχρωμη.
Κάπου προς το τέλος ο Μανώλης είχε την ιδέα να βάλουμε και ασθενή. Είμαι πεποισμένος πως έχουμε τουλάχιστον 10
12 Playmobil μέσα στο σπίτι αλλά τώρα που θέλαμε ένα ΔΕΝ το βρίσκαμε το ρημάδι. Τέλος πάντων, μετά από κάποιες έντονες στιγμές κάτι βρέθηκε αλλά φαινόταν μικρό
Υστερα από κουβέντα με το Μανώλη μου ανακοίνωσε σοβαρότατα πως η κλίμακα είναι σωστή, απλά ο ασθενής είναι 5 ετών και πάνω στο κρεβάτι φαίνεται κούτσικος. ΔΕΝ τα ξεγελάς τα σημερινά παιδιά... Και ιδού το αποτέλεσμα.
Αυτά! Τώρα πρέπει κάπως να αφαιρέσω την άπειρη κόλλα από τα χέρια μου (και άλλα σημεία, είχα την ατυχία να πάω τουαλέτα και παραλίγο να
, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) και να ξαναπιάσω τα μοντέλα μου που ξαφνικά μου φαίνονται πανεύκολα!
Πάντως το διασκέδασα αφάνταστα με τον μικρό και περάσαμε ευχάριστα. Αντε να δούμε του χρόνου τι θα ζητήσουν...
