Κοίτα, για ένα Zero στο Lae αρχές με μέσα του 1942, μπορώ να πω πως λίγη μπίχλα και φθορά έχει. Γινόντουσαν μαύρα χάλια και το χρώμα μαντάρα μετά από μερικές εβδομάδες κάτω από τον ανελέητο ήλιο, το αλάτι της θάλασσας που ήταν κυριολεκτικά δίπλα, τις βροχές και την τρελλή ζέστη. Βάλε επίσης και την πρωτόγονη κατάσταση από πλευράς συντήρησης που δεν επέτρεπε επιδορθώσεις στη βαφή και το έχεις το χάλι. Πιατεύω πως όσον αφορά χρώμα και φθορές είσαι μια χαρά.
Η παρουσία του ασυρμάτου με ξενίζει λίγο αλλά ποτέ δεν ξέρεις...
Δημήτρη, εν ολίγοις πολύ όμορφο! Δεν το λυπάσαι βρε που θα το δώσεις;