Απέφευγα να φτιάχνω Μάτσμποξ παρ' ότι φθηνότερα γιατί τα θεωρούσα πολύ "παιχνίδι" με όλα αυτά πολύχρωμα σπρους τους. Ακόμη έχω εκείνο το καταπληκτικό για την εποχή Σπιτ 9 που ήταν σε πράσινο και καφέ πλαστικό όπως και το Ζέρο. Σε πολλές περιπτώσεις δε, έβγαιναν λίγο μεγαλύτερα από της Έρφιξ που τότε ήταν για μένα κορυφή, με όλα εκείνα τα λειτουργικά τμήματα που είχαν τα κιτ. Κάναμε κόντρες τότε ποιανού θα λειτουργούν πιό εύκολα οι πυργίσκοι, τα φλαπς οι έλικες και με όλα εκείνα τα μπιχλιμπίδια . Στις προτιμήσεις μου ήταν κατά σειρά Έρφιξ, Ρέβελ, Χέλερ και τέλος Μάτσμποξ, άσε που σε Μάτσμποξ είχα χιλιάδες νταικάστ αυτοκινητάκια. Τότε τα αυτοκινητάκια άν θυμάστε ήταν συνώνυμα με τα μάτσμποξ (Αχ Αφοι Πανταζόπουλοι).
¨Ετσι το πρώτο μου Φάντομ ήταν Μάτσμποξ - σειρά 3 - σε μπέζ - άσπρο - μαύρο - πλαστικό και φθηνότερο από το αντίστοιχο της 'Ερφιξ. Χωρίς σκέλη προσγείωσης, με Ό Λ Α τα οπλικά φορτία κολλημένα κάτω από την άτρακτο (και η Μάτσμποξ έδινε ότι εναλλακτικά έπαιρνε ο εγγλέζος φαντομάς), χωρίς πυλώνες, βαμμένο με δικό μου πάτερν, με ότι χρώματα μου είχε πασάρει ο απίθανος βιβλιοπώλης μου καθώς και ότι είχα κλέψει από τις λαδομπογιές της μικρής αδελφής και (ΦΥΣΙΚΑΑΑ!!) σήματα κομμένα στο χαρτί τους, κολλημένα με ούχου. (ΕΠΙΣΗΣ). Έτος?? 1975.
Κανείς λόγος για Μόνογκραμ με τα θηριώδη πάχη στα πλαστικά αλλά την κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή εσωτερική και εξωτερική λεπτομέρεια, όπου όταν κάποιο κιτ εξαιρετικό, εμφανιζόταν τότε στον Πειραιά στους Αφούς Μακρυγιάννη (που ήταν και το πρώτο τους μαγαζί), γινόταν χαμός ποιός θα μαζεψει γρήγορα χρήματα για να το αποκτήσει.
ʼλλοι καιροι τότε. Οι ίδιοι όμως - θέλω να πιστεύω - άνθρωποι.
Είμαστε????
