Article Index
Μια προσεκτική ματιά στην κυκλοφορία της Eduard για το Bf-110D.
Messerschmitt Bf-110D 1/48
Eduard 8202
In box review
Κοντογιάννης Γεώργιος
Το αεροπλάνο.
Είμαστε στη δεκαετία του 1930 και οι θεωρητικοί της αεροπορίας έχουν καταλήξει στο είδος του μελλοντικού αεροπορικού πολέμου. Αρμάδες στρατηγικών βομβαρδιστικών θα έπλητταν τις υποδομές του αντιπάλου στερώντας του τα μέσα και τη θέληση να συνεχίσει τον πόλεμο. Στο πλαίσιο του σχεδίου αυτού γεννήθηκε και το στρατηγικό καταδιωκτικό, ένα αεροσκάφος ικανό να ανοίξει το δρόμο στα φίλια βομβαρδιστικά, να τα προστατεύσει από τα αντίπαλα καταδιωκτικά σε όλο το μήκος της διαδρομής τους, να πλήξει στόχους βαθιά μέσα στο έδαφος του αντιπάλου και να εδραιώσει την αεροπορική υπεροχή βαθιά μέσα στον αντίπαλο εναέριο χώρο. Σαν προδιαγραφές το στρατηγικό καταδιωκτικό ήταν πολύ καλό για να μην ασχοληθεί κανείς μαζύ του, οπότε το 1934 πολλές αεροπορίες ξεκινούν τη διερεύνηση και το σχεδιασμό ενός αεροσκάφους που να πληρεί τις προδιαγραφές αυτές, οι πολωνοί με το σχεδιασμό του P.Z.L. P.38 Wolf, οι γάλλοι με τη σύνταξη λεπτομερών προδιαγραφών και σχεδίων, οι Γερμανοί με την σύνταξη προδιαγραφών και οι Ολλανδοι με την κατασκευή του Fokker G.1. Οταν στις αρχές του 1936 το Fokker G.1 θα παρουσιαστεί στο αεροπορικό σαλόνι του Παρισιού θα προκαλέσει διεθνή αίσθηση έχοντας οπλισμό 8 πολυβόλων, υψηλή ταχύτητα και ακτίνα δράσης ανάλογη με αυτή των βομβαρδιστικών της εποχής.
Στη ναζιστική Γερμανία η ιδέα του στρατηγικού καταδιωκτικού είχε γοητεύσει τον Generalfeldmarschal Hermann Goring, διοικητή της νεοσύστατης Luftwaffe. Με τέτοια υποστήριξη η όλη ιδέα προχώρησε με γοργά βήματα και μετά από έντονα παρασκηνιακά παιχνίδια επιλέχτηκε το σχέδιο της Bayerische Flugzeugwerke – Messerschmitt ανάμεσα στα σχέδια των Focke-Wulf και Henschel. Ετσι στις 12/05/1936 το Bf110V1 θα σηκωθεί για πρώτη φορά στον αέρα και λίγες μέρες αργότερα θα επιτύχει ταχύτητα σε ευθεία και οριζόντια πτήση 314mph, ανώτερη από αυτή των Bf-109B-1 που διέθετε τότε η Luftwaffe. Μία αρχική παραγγελία για 4 αεροσκάφη προπαραγωγής (Bf-110A0) συνάντησε αμέσως τα πρώτα προβλήματα, οι κινητήρες DB-600 των 986hp ήταν εντελώς αναξιόπιστοι και απαιτούσαν εξέλιξη, οπότε στη θέση τους χρησιμοποιήθηκαν οι Jumo 210B των 610hp μειώνοντας δραστικότατα τις επιδόσεις.
Στα τέλη του 1938 οι DB-601 είναι πλεόν διαθέσιμοι και αρχίζει η παραγωγή του Bf-110C. Παρά τη δημοσιότητα που απολάμβανε το Bf-109, το Bf-110 έμεινε μακρυά από τα αδιάκριτα βλέματα με πρώτη δημόσια παρουσία τον Ιούνιο του 1939 σε παρέλαση πάνω από το Βερολίνο. Τον Αύγουστο του 1939 στα πλαίσια τελετής, ένας μεγάλος αριθμός από Bf-110C θα περάσει πάνω από το μνημείο της μάχης του Tannenberg. Ο πραγματικός λόγος ήταν η μεταστάθμευση των Bf-110 στα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας στα πλαίσια της επικείμενη εισβολής στην Πολωνία. Η θύελλα πλησίαζε και σε λίγο το Bf-110 θα ριχνόταν στη μάχη.
Κατά την εκστρατεία της Πολωνίας τα Bf-110 συνάντησαν ελάχιστη αντίσταση και συνέτριψαν οτιδήποτε βρέθηκε στο δρόμου τους. Λίγο μετά τα Βf-110 θα αποδείξουν τη θανάσιμη ισχύ πυρός που διέθεταν με θύματα κάποια άτυχα Wellington. Λίγο αργότερα πάνω από τη Νορβηγία τα Βf-110 θα δράσουν με την ίδια επιτυχία και μάλιστα στα όρια της ακτίνας δράσης τους. Με τις περγαμηνές τέτοιων επιτυχιών στο ενεργητικό τους τα Bf-110 θα ριχτούν το Μάϊο του 1940 στη μάχη της Γαλλίας όπου θα καταφέρουν και πάλι να επιβληθούν αν και κάποιες ανησυχητικές απώλειες θα σημειωθούν όταν τα αεροσκάφη θα έρθουν αντιμέτωπα με Hurricanes. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτές μέσα στη μέθη της νίκης, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1940 οπότε και αρχίζει η αεροπορική επίθεση κατά της Αγγλίας. Τα Bf-110 αναλαμβάνουν το ρόλο της προστασίας των βομβαρδιστικών λόγω της μικρής ακτίνας δράσης των Bf-109 και χάνουν όλα τα προτερήματα που είχαν. Ετσι, όντας σε μειονεκτική θέση όσον αφορά στην ευελιξία απέναντι στα Hurricanes και Spitfires, και στερούμενα των σωστών τακτικών θα υποστούν βαρύτατες απώλειες και σύντομα θα γίνει σαφές πως τα Bf-110 απαιτούν προστασία από τα ήδη βαρυφορτωμένα με καθήκοντα Bf-109. Μετά τη μάχη της Αγγλίας τα Bf-110 δεν θα ξαναχρησιμοποιηθούν σαν καθαρά καταδιωκτικά παρά μόνο σε περιοχές όπου η αντίπαλη αντίσταση στον αέρα ήταν ελάχιστη και ποιοτικά κατώτερη όπως πχ στα Βαλκάνια και την Κρήτη.
Στη συνέχεια τα Bf-110 θα ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο, γεμάτο επιτυχίες, δρώντας σαν νυκτερινά καταδιωκτικά στην άμυνα της Γερμανίας κατά των βομβαρδισμών. Ο βαρύς οπλισμός που έφεραν τους επέτρεπε να επιφέρουν σοβαρά πλήγματα σε κάθε βομβαρδιστικό με ένα και μόνο πέρασμα και το μεγάλο cockpit έδινε χώρο για έναν χειριστή radar. Αποτέλεσαν θανάσιμο αντίπαλο μέχρι το τέλος του πολέμου και ήταν η ραχοκοκαλιά της νυκτερινής άμυνας της Luftwaffe. Υπό συνθήκες κατέγραψαν σημαντικές επιτυχίες κατά των βομβαρδιστικών κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά αν είχαν την ατυχία να συναντήσουν τα P-47 και P-51, τότε, όπως ήταν αναμενόμενο, συνέβαιναν εκατόμβες. Προσπάθειες βελτίωσης του τύπου δεν έγιναν πολλές και το βάρος έπεσε στο διάδοχό του, το Bf-210, το οποίο όμως ήταν μία παταγώδης αποτυχία. Πολλά από τα προβλήματα διορθώθηκαν στο Bf-410 αλλά πλέον η αεροπορική υπεροχή είχε ανεπιστρεπτί χαθεί για τους Γερμανούς σε όλα τα μέτωπα και ένα στρατηγικό καταδιωκτικό, όπως το φαντάστηκαν οι σχεδιαστές του το 1934, δεν είχε καμία τύχη στους εχθρικούς ουρανούς του 1944.
Πολλές χώρες θα ακολουθήσουν την ιδέα του στρατηγικού καταδιωκτικού, οι άγγλοι με το Beaufighter, οι Γάλλοι με αρκετά πρωτότυπα όπως το Multiplace de combat, οι Ιάπωνες με το Ki-45. Μέχρι το τέλος του πολέμου το μοναδικό δικινητήριο καταδιωκτικό το οποίο μπόρεσε να πλησιάσει τις θεωρητικές επιδόσεις του στρατηγικού καταδιωκτικού παρέμεινε το αμερικανικό Lockheed P-38 και αυτό μόνο μέσα από τη χρήση των σωστών τακτικών μάχης. Οι θεωρητικοί του αεροπορικού αγώνα θα πρέπει να περιμένουν μέχρι την έλευση του F-15 για να έχουν ένα αεροσκάφος ικανό να σταθεί στις προδιαγραφές ενός στρατηγικού καταδιωκτικού, όπως αυτό μορφώθηκε σαν ιδέα στη δεκαετία του 1930.
