Η παράλληλη ιστορία ενός άρματος
Είναι 1975. Οι κομμουνιστές αντάρτες με την βοήθεια βουλγαρικών και λοιπών φιλο-κομμουνιστικών στρατευμάτων έχουν ήδη επικρατήσει στην Ελλάδα από το 1945 .
Ο κομμουνιστής ηγέτης Αλεξέι Τζουγκασβίλης τοποθετείται προσωπικά από τον πατερούλη Στάλιν στα τέλη του 1945 για να οδηγήσει την Ελλάδα στο σοσιαλιστικό παράδεισο.
Στο κύριο μέτωπο της Ευρώπης , το θαύμα που περίμενε η ηγεσία της OKW, πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1944. Θορυβημένοι από την λαίλαπα του κόκκινου στρατού και τα σχέδια του Ιωσήφ Στάλιν για την μεταπολεμική Ευρώπη, οι Δυτικοί σύμμαχοι συνθηκολογούν με την Γερμανία , βοηθούμενοι από τον αιφνίδιο θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ και την σύλληψη επιφανών στελεχών των Ναζί από ομάδα ανώτατων γερμανών αξιωματικών υπό την ηγεσία του στρατάρχη Ρόμελ και του Ναυάρχου Κανάρη.
Τα γερμανικά στρατεύματα στην Δύση επαναπροωθούνται στο ανατολικό μέτωπο και με την ανάσα που παίρνει η γερμανική πολεμική βιομηχανία, λόγω του τέλους των συμμαχικών βομβαρδισμών, κατορθώνουν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση και να ανακόψουν την προέλαση του κόκκινου στρατού λίγο πριν των προπολεμικών γερμανικών συνόρων. Δυτικά και γερμανικά στρατεύματα είναι πλάι πλάι και κοιτάνε αμήχανα προς τα ανατολικά.
Ο Στάλιν δίνει εντολή για λυσσαλέο υπόγειο πόλεμο σε χώρες στρατηγικής αξίας για την ΕΣΣΔ με απώτερο σκοπό την εγκαθίδρυση κυβερνήσεων μαριονέτας. Η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που περιέρχονται στη νέα κουμμουνιστική σφαίρα επιρροής.
Ο νεός πρωθυπουργός Τζουγκασβίλης διατάσσει την παύση των ενεργών δικαστικών οργάνων και την προώθηση των αντιφρονούντων Ελλήνων καθώς και του συνόλου των αξιωματικών του ΕΣ στην ΕΣΣΔ ώστε να γνωρίσουν και να εκπαιδευθούν στην πολιτική ορθότητα του μαρξισμού-λενινισμού. Τα 65 εκατομμύρια πολιτών της ΕΣΣΔ που εξαφανίστηκαν στις «καθάρσεις» του Στάλιν, είναι ενδεικτικά για την τύχη που τους περιμένει.
Ο Ελληνικός στρατός αναδιοργανώνεται βάσει σοβιετικών προτύπων και αρχίζει να αγοράζει με αναγκαστικά δάνεια σοβιετικό στρατιωτικό υλικό.
Είναι 1975. Ο υπουργός 'Αμυνας του Προλεταριάτου, Χ. Κάρβουνος λαμβάνει οδηγίες από την κεντρική επιτροπή του κόμματος να προετοιμάσει παρέλαση ώστε να εορταστούν τα 30 χρόνια παραμονής του συντρόφου Τζουγκασβίλη στην εξουσία της χώρας.
Θα παρελάσουν τα άρματα Τ-62α , που αγοράστηκαν πανάκριβα από μια χώρα που δεν μπορεί καν να τα συντηρήσει, άνευ οικονομίας με βιομηχανική βάση και όπου ο λαός ανταμείβεται με κουπόνια.
Το κίτ της Tamiya
Το κιτ της Tamiya μετράει πλέον δεκαετίες στην παραγωγή αλλά έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν την συναρμολόγηση εύκολη σε αντίθεση με τραγικότητες τύπου Dragon.
Με εξαίρεση την επαφή στο πίσω μέρος του άρματος μεταξύ κύριου σκάφους και άνω θωράκισης ( λόγω της προσπάθειας της Tamiya να κατασκευάσει κίτ που θα κινούταν με μπαταρίες μελλοντικά), η συναρμολόγηση του κίτ είναι εύκολη υπόθεση. Τα κομμάτια είχαν από καθόλου εώς ελάχιστο περιττό υλικό. Το χειρότερο ίσως τμήμα για συναρμολόγηση ήταν τα βαρέλια καυσίμου. Η φιγούρα του αρματιστή είναι κάτω του μετρίου για σημερινά δεδομένα και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα μαζί της . Γενικότερα χρησιμοποιήθηκε ελάχιστος στόκος στο άρμα , και έχω να πω τα καλύτερα λόγια για τον Grey putty της AK.
Το κιτ συναρμολογήθηκε ώς είχε από το κουτί χωρίς διάθεση βελτιώσεων μιας και αποτελούσε τον πειραματικό καμβά για τον νέο μου αερογράφο , έναν Iwata Hp-CS ( έμεινα έκπληκτος με τις δυνατότητες του προερχόμενος από αρχαίο badger 150)
Το άρμα αρχικά βάφηκε όλο με Nato black Xf-69 και έγιναν «ανοίγματα» με Χ-2 White.
To X-2 ήταν το μοναδικό χρώμα που ο Iwata έφτυνε λίγο παρότι ήταν πολύ καλά αραιωμένο αλλά πιστεύω ότι είναι θέμα σύνθεσης της μπογιάς παρά δική μου παράλειψη.
Οποιαδήποτε συμβουλή είναι καλοδεχούμενη.
Εν είδη πειράματος βάφηκαν σημεία με το ΑΚ Rust streaks, ένα enamel χρώμα σε αντίθεση με τα ακρυλικά-λακερ της Tamiya.
Το άρμα περάστηκε μετά ένα χέρι σπρέυ μαλλιών 888 με «κανονικό κράτημα».
Αν και τα Ρωσικα άρματα έχουν πιο σκοτεινό πράσινο χρώμα, προτιμήθηκε (λόγω και της χρόνιας φθοράς στον ελληνικό ήλιο) το XF-58 olive green που απλώθηκε σε διαδοχικά αραία στρώματα. Η δυνατότητα ελέγχου της δέσμης του αερογράφου με εξέπληξε, καθώς και η μικρότερη χρήση χρώματος αλλά και ανάγκη για πολύ μικρότερη πίεση αέρα στον υπερσυμπιεστή.
Μιας και το άρμα αγοράστηκε μεν, αλλά χρήμα για συντήρηση δεν υπήρχε, πόσο μάλλον για εκτεταμένη χρήση σε ασκήσεις, αποφασίστηκε το άρμα να έχει μια σκουριασμένη υφή αλλά όχι σε σημείο εγκατάλειψης-παντελούς αδιαφορίας, ενώ οι φθορές-μικροζημιές θα ήταν ελάχιστες.
Με βρεγμένο πινέλο σηκώθηκε μέρος του πράσινου χρώματος αποκαλύπτοντας την σκουριά και μέρος του βασικού υποστρώματος ενώ έγιναν ψιλοδιορθώσεις με XF-58 όπου αυτό ήταν απαραίτητο (μια πρόταση που δεν περίμενα ποτέ να πώ με τον badger ,ειδικότερα όσο αφορά την λεπτότητα της δέσμης της βαφής).
Το άρμα περάστηκε βερνίκι Humbrol Acrylic Varnish ( αυτό είχα διαθέσιμο) και μετά έγιναν σκουριάσματα με το AΚ rust streaks , όπου περάστηκαν μετά με Humbrol enamel thinner για το αληθοφανές της υπόθεσης. Είναι απαραίτητο το βερνίκωμα πριν το διαλυτικό ώστε να μην σηκώσει και το εναμελ της AK αλλά και τα ακρυλικά υποστρώματα από κάτω.
Έγινε επίσης εξαιρετικά διακριτικό wash σε ορισμενα μέρη του άρματος. Οι ερπύστριες περάστηκαν με XF-69 nato black, XF-56 metallic gray, και με το Rust streaks της AK, ενώ έγινε στεγνό πινέλο με XF-68 nato brown. Δεν τις κόλλησα ακόμα ώστε να υποδεικνύουν την πραγματική τους κύρτωση λόγω βάρους μιας και μπορεί να τις αντικαταστήσω. Δεν επιχείρησα να κατασκευάσω εξωτερικές γραμμές καυσίμου κλπ..
Τα αυτοκόλλητα περάστηκαν στην θέση τους με την βοήθεια του Mr MArk Setter και περάστηκαν 2 χέρια Mr MArk Softer. Μετέπειτα βερνικώθηκαν.
Κατασκευάστηκε επίσης μια νέα κεραία από τεντωμένο πλαστικό.
Εν κατακλείδι είναι ένα εύκολο και χορταστικό μοντέλο που μπορεί να δώσει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές ικανότητες μοντελιστή.
