Όλα ξεκίνησαν όταν το Μ4 sherman συνάντησε τα γατιά των Γερμανών. Και τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν συναντήθηκαν τα γατιά με τους αμερικάνικους καταστροφείς αρμάτων Μ-10 κλπ. Η μάχη ήταν άνιση για τους φιλότιμους και πραγματικά γενναίους Αμερικάνους (για φανταστείτε τους εαυτούς σας ντυμένους με τενεκέδες από φέτα να εφορμάτε εναντίον ενός πλήρως εξοπλισμένου μεσαιωνικού Ιππότη και θα καταλάβετε

). Οπότε προέκυψε η ανάγκη για ένα καινούργιο άρμα ικανό να σκοτώσει τους Πάνθηρες και τους Τίγρεις.
Αν και δέχτηκε αρκετή πολεμική εκ των έσω (το άρμα που βγήκε σε παραγωγή ήταν η τρίτη συνολικά αναβαθμισμένη μελέτη της αρχικής πρότασης) λόγω διαφόρων παραγόντων, τελικά διακόσια περίπου Τ26Ε3 ή κατά κόσμον Μ-26 Pershing πάτησαν ευρωπαϊκό έδαφος, αν και μάχη είδαν μόνο τα πρώτα 20. Κάτι παρόμοιο έγινε και στον Ειρηνικό, όταν οι Αμερικάνοι είδαν ότι πλήρωναν ακριβά σε αίμα την κατάκτηση της Οκινάουα. Έστειλαν κι εκεί μερικά Μ-26 αλλά και πάλι δεν πρόλαβαν να αντιμετωπίσουν εχθρούς.
Παρόλο που άρμα δεν βρήκε αρκετές ευκαιρίες να αποδείξει αν αξίζει ή όχι στον Β΄ΠΠ, σύντομα θα αναγκάζονταν να δείξει τα δόντια του σε μια άλλη σύγκρουση. Καλώς ήλθατε στην μαγευτική άπω Ανατολή και την Κορέα.
Το Μ-26, καταχωρημένο πια σαν μέσο άρμα, αποτέλεσε την ραχοκοκκαλιά των αμερικάνικων τεθωρακισμένων στον πόλεμο, αν και οι ελλείψεις σε αριθμούς ανάγκασαν το τίμιο Sherman να ξαναπολεμήσει. Για να καλυφθούν οι αρχικές απαιτήσεις ενεργοποιήθηκαν ακόμα και άρματα που βρίσκονταν σε μνημεία του Β΄ΠΠ.
Οπλισμένα με ένα πυροβόλο 90 χιλιοστών, αρκετά καλή θωράκιση αλλά αρκετά προβληματάκια στην μετάδοση και τον κινητήρα, τα Μ-26, στις διάφορες εκδόσεις τους, πολέμησαν αρκετά καλά και βοήθησαν τόσο τους Πεζονάυτες, όσο και το πεζικό να ανταποκριθεί ή ακόμα και να αμυνθεί σθεναρά.
Το Μ-26 αποτέλεσε την βάση της εξέλιξης που οδήγησε στα Μ-46 (Μ-26 με νέο κινητήρα και πυροβόλο), Μ-47, Μ-48 και τελικά στο Μ-60.
Το κιτ της Hobby Boss αναπαριστά ένα άρμα Μ-26Α1, δηλαδή ένα Μ-26 με πυροβόλο 90 χιλιοστών Μ3Α1 (τα αρχικά άρματα παραγωγής είχαν το Μ3), το οποίο είναι και η μόνη διαφορά με το Μ-26. Τα σήματα είναι για ένα άρμα των πεζοναυτών στον πόλεμο της Κορέας.
Πάμε να δούμε τι ΔΕΝ θα δείτε παρακάτω:
Το κιτ δίνει πλήρη κινητήρα, μετάδοση, ψυγεία και ό,τι άλλο υπάρχει στον χώρο της μηχανής. Κι ενώ αρχικά σκόπευα να δείξω κάτι από όλα αυτά τα καλούδια, οι σχάρες του ντεκ δεν προσφέρονται για να τοποθετηθούν ανοικτές. Οπότε ή έπρεπε να πάρω άλλες σχάρες ή να κλείσω το ντεκ. Προτίμησα να επενδύσω σε ένα σετ με φορτώματα για το άρμα και να μην δώσω άλλα λεφτά για σχάρες. Επίσης πήραν κι ένα σετ με φωτοέτσια της Eduard, αλλά μάλλον υπερβολή ήταν, μιας και το κιτ είναι αρκετά καλό έως πολύ.
Επίσης δίνεται και πλήρως λειτουργική (θεωρητικά) ανάρτηση, με ράβδους στρέψης, αμορτισέρ, όρια κίνησης των αξόνων κλπ κλπ αλλά εγώ δεν κατάφερα, όσο κι αν ήθελα, να την κάνω και να λειτουργεί και να δέσει στο πήγμα. Οπότε όλα στερεώθηκαν όμορφα κι ευθυγραμμισμένα και πάμε για άλλα.
Δείτε τις φωτογραφίες μιας και δεν πρόκειται να τα ξαναδείτε όλα αυτά τα καλούδια, εκτός κι αν φάω καμιά πετριά και τα βάψω (να σημειώσω εδώ ότι δεν έχει κολληθεί τίποτε στο πήγμα ακόμα από την μηχανή και τα λοιπά καλούδια πλην της ανάρτησης, τροχών) :


Και πάμε σε αυτά που θα δείτε:
Τροχοί (κάμποσο καθάρισμα και τρίψιμο απαιτείται) και ερπύστρια βινυλίου, πολύ καλή για τα δικά μου γούστα και χωρίς σημάδια.

Συνέχεια προσεχώς...