Ένα παπάκι που ανέκαθεν με «φόβιζε» και με άγχωνε, κατασκευαστικά κυρίως, ήταν το Μ577. Έχοντας στο ενεργητικό μου ήδη μία αποτυχημένη προσπάθεια, αποφάσισα να ξεκινήσω το 2ο μου Μ577 προσέχοντας πολύ περισσότερο αυτήν τη φορά.
Αρχικά, με τη βοήθεια του αγαπητού κου Blitz-x, έφτασε στα χέρια μου το Μ577 της AEF Designs. Χάρηκα τρομάρα μου γιατί ο κος AEF δίνει μονοκόμματο όλο το πήγμα, μαζί με την υπερκατασκευή. Οπότε λογικά η δουλειά που θα είχα θα ήταν λιγότερη και ευκολότερη. Δυστυχώς όμως όταν άνοιξα το κουτί απλά μου ήρθε να το πετάξω στα σκουπίδια.
Ο κος AEF έφτιαξε μεν το πήγμα μονοκόμματο μαζί με την υπερκατασκευή αλλά το καλούπι του είναι επιεικώς απαράδεκτο με αποτέλεσμα το κιτ του να είναι ΓΤΠΚΕ....
Μετά λοιπόν από αυτήν την ήττα που έφαγα, τσαντίστηκα και αποφάσισα να φτιάξω το Μ577 βασιζόμενος στο κλασσικό κιτ της Tamiya. Αυτήν τη φορά πρόσεξα ιδιαίτερα στις κολλήσεις και για να καλύψω τα κενά χρησιμοποίησα κυανοακριλική κόλλα αντί για στόκο. Βέβαια, υγρός στόκος και φύλλο πλαστικού χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν διάφορα άλλα κενά που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της συναρμολόγησης. Επίσης για να «τσιτώσω» το πήγμα και την υπερκατασκευή κόλλησα εσωτερικά χοντρά κομμάτια-μήκη από πλαίσια διαφόρων κιτ. Για να φτιάξω την έκδοση Α2, χρησιμοποίησα κομμάτια από Μ113 της Academy (εξάτμιση, καπάκι κάτω από την εξάτμιση, πλαϊνές ποδιές, κ.α.). Ο μπροστινός υδατοφράχτης προέρχεται από το Μ113Α2 της Tamiya και έχει καλύτερη λεπτομέρεια από αυτόν που δίνει το κιτ. Τέλος, φύλλο πλαστικού χρησιμοποιήθηκε για την προσθήκη λεπτομερειών που δε δίνει το κιτ. Το αποτέλεσμα είναι το παρακάτω:
Το μοντέλο, όπως μπορεί πολλοί να φανταστήκατε, θα γίνει ελληνικό μονόχρωμο πράσινο, σαν αυτά που παρελήφθησαν μαζί με τα πρώτα MLRS. Πριν το βάψιμο, θα προσπαθήσω να βελτιώσω και τη γεννήτρια που είναι λιγάκι απλοϊκή. Αρκεί βέβαια να βρω φώτος της πραγματικής. Νεώτερα από αυτό το μέτωπο προσεχώς...
