Θέμα: WIP Ferrari 312B - 1/12 Tamiya

[pavesi24]

Φιλε μου δεν διαφωνώ με όσα λες!
Αλλά στην φωτογραφία  μου εχεις επισημάνει τα καπακια και ΟΧΙ το block!
Αμα θα δεις την εικονογράφηση όπως είπε και ο nino1969(που μάλλον αυτός δεν έλαβε υποψη την καλλιτεχνική απεικόνιση)Το block ειναι ασημένιο τα καπακια και το σασμαν Χρύσα!Αλλα τέλος πάντων εγώ έκανα μια παρατήρηση...
Εχω καλή πρόθεση σε αυτά που λέω και τυχαίνει να το έχω δει και απο κοντά σε έκθεση!

Πάντα φιλικά Γιώργος

[nino1969]

Αγαπητέ μου φίλε Γιώργο, δες κι αυτή τη φωτό από model factory hiro, που είναι από τα πιο έγκυρα...

[Est.1976]

Είμαι πάντα εδώ! Η δουλειά πάει πολύ ρολαριστά αλλά δεν έχει μειωθεί ο βαθμός προσπάθειας να χτιστεί ένα ευπρεπές μονοθέσιο.

Τελειώνοντας με το κιβώτιο ταχυτήτων είπα να ασχοληθώ με τα ημιαξόνια. Ακολουθώ τελείως ανορθόδοξη σειρά στις εργασίες, αλλά έχω δώσει προτεραιότητα στα δύσκολα σημεία του κιτ.
Τα 2 ανισομήκη ημιαξόνια αποτελούνται από 6 μισά σωληνωτά και δυο σταυρούς (Cardan που σχηματίζουν τα Univeral Joints) το κάθε ένα.


online photo sharing

Όσοι έχουν μοντάρει ημιαξόνια της Tamiya στο 1/12 θα έχουν αντιμετωπίσει τη σπαζοκεφαλιά που συνοψίζεται στο εξής: Πως κολλάμε τα μισά σωληνωτά κομμάτια μεταξύ τους εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα τους σταυρούς ανάμεσά τους και δουλεύοντας μετά πάνω στα πλήρη ημιαξόνια τρίβοντας, στοκάροντας και στο τέλος βάφοντάς τους, με τον κίνδυνο οι σταυροί στις άκρες να γίνουν αγνώριστοι;

Ακολούθησα την εξής μέθοδο:Οι σταυροί βάφτηκαν πρώτοι και μόνοι τους με Metalcote Polished Steel και γυαλίστηκαν:



Κατόπιν μασκαρίστηκαν στο ένα μήκος τους.
Εγκλωβίστηκαν στα σωληνωτά ημιαξόνια κολώντας τα μισά τους. Έγινε τρίψιμο, στοκάρισμα, τρίψιμο και αστάρωμα των ημιαξονίων, προσέχοντας να μην κολλήσουν από το αστάρι οι πείροι των σταυρών και να κινούνται ελεύθερα στις βάσεις περιστροφής τους.



Τα δυο από τα τρια τμήματα των ημιαξονίων κάθε πλευράς βάφτηκαν με Silver και το τρίτο (αυτό που φωλιάζει στη πλήμνη) με Semi Gloss Black.



Για να τελειώσει αυτό το κεφάλαιο έπρεπε να γίναι δοκιμή εαν τα μικρά Silver μέρη των ημιαξονίων κουμπώνουν σωστά στις εγκοπές τους μέσα στο διαφορικό ώστε οι τροχοί να κινούνται ταυτόχρονα.
Ως επίσης να ελεγχθεί εαν οι δισκόπλακες περνάνε άνετα στις αναμονές τους.



Όλα ήρθαν όπως τα ήθελα και τα ημιαξόνια πήγαν στην άκρη για αργότερα. Σχόλια για τα σήματα της Dinoplex δεν θέλω. Ήρθε καινούργια καρτέλλα από Indycals δωρεάν και αντικαταστάθηκαν με την προσθήκη του σήματος στη μίζα που δεν μπήκε πριν λόγω ...ποιότητος χαλκομανιών της Tamiya!

Δισκόπλακες ή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Είναι το θέμα που συνήθως το περνάμε με ένα απλό τριψιματάκι και dry fit εαν χρειάζεται.
Και εδώ μου ήρθε η έμπνευση! Από τις φωτό αναφοράς φαινόταν καθαρά ότι ήταν αεριζόμενοι αλλά το κιτ τους δίνει πλήρεις. Αποφασίζω να φτιάξω ισομήκεις εγκοπές σε σταθερά διαστήματα μεταξύ τους που με τη βοήθεια των ΡΕ στις δυο επιφάνειες τριβής της δισκόπλακας θα αναπαριστούν τις τρύπες αερισμού. Καθαρίζεται τρίβεται και ασταρώνεται κάθε δίσκος.
Γίνεται ακριβής μέτρηση της διαμέτρου του και στο Illustrator αποτυπώνεται ο δίσκος και οι διάμετροι (μαύροι) ανάμεσα στους οποίους πρέπει να σκαφτεί ο δίσκος.



Κόβονται οι χάρτινοι δίσκοι



...και με ταινία διπλής όψεως στερεώνονται στον δίσκο



Με μαρκαδόρο



...σημαδεύω στις ακμές του δίσκου που πρέπει να σκάψω!



Και εδώ έρχεται ο ...θάνατος της αλεπούς. Κόβω κάθετα στην πρώτη άκρη του σκαψίματος και μετά κόβω στην άλλη άκρη. Όλα ΟΚ. Σκάβω 2,5 χιλ. Μόλις όμως αρχίζω να κόβω την πρώτη άκρη του επόμενου σκαψίματος αντιλαμβάνομαι ότι το άθικτο κομμάτι ανάμεσα στα δυο κοψίματα αρχίζει να τα παίζει άσχημα. Τυχαίο λεω και πιάνω σε ένα άλλο τμήμα του χείλους  Η ιστορία επαναλαμβάνεται (και μάλιστα ως φάρσα)!
Το μεγαλειώδες σχέδιό μου δεν μπορεί να να υλοποιηθεί γιατί τα διαχωριστικά του αερισμού έχουν τάσεις αυτονόμησης.
Το σχέδιο εγκαταλείπεται, στοκάρω κοψίματα και σκαψίματα, τρίβω, ισιώνω και μασκάροντας βάφω τις βάσεις στερέωσης των δίσκων με Metalcot Polished Steel και τις βίδες Silver.
Ετοιμάζω και τα ΡΕ των επιφανειών τριβής...



...και παθαίνω τη μεγάλη ανατριχίλα: Οι διάμετροι των ΡΕ είναι μεγαλύτεροι από τη διάμετρο του πολύπαθου δίσκου. Αφήνουν ένα περιποιημένο φαράγγι ανάμεσά τους. Έχω κάνει το λάθος τού πολύ -μα πολύ- αρχάριου να μην κάνω έλεγχο διαμέτρων πριν βάψω τους δίσκους όπου έπρεπε!
Μόνη λύση: Κολλάω τα ΡΕ, μασκάρω τα βαμμένα και αρχίζω να γεμίζω πρώτα με τον λευκό στόκο της Vallejo...



...και στη συνέχεια με τον all time classic γκρι της Humbrol...



Κατόπιν μασκαρίστηκαν όλες οι επιφάνειες των δίσκων και η ακμή τους πρώτα περάστηκε με Gun Metal της Tamiya, αφέθηκε να στεγνώσει πολύ καλά και τρίφτηκε παρα πολύ ελαφρά με ντουκόχαρτο 1500 για να αφήσει θαμπή υφή.
Η παρτίδα σώθηκε (νομίζω δηλαδή!).



Το σίγουρο είναι ότι δεν θέλω να ακούσω τη λέξη δισκόπλακες για μεγάλο χρονικό διάστημα (έχω και τις μπροστινές!)

Και σαν bonus, επειδή είχατε (όσοι είχατε!) το κουράγιο να διαβάσετε μέχρι εδώ: το κύκλωμα ψύξης λαδιού.
Αποτελείται από αυτά τα ολίγα τεμάχια:


photo storage

Τρίφτηκαν για να φύγει το φλας, ασταρώθηκαν και βάφτηκαν με Aluminium και Silver της Humbrol, Semi Gloss Black και Metallic Gray της Tamiya.



Τα ψυγεία περάστηκαν ένα πρόχειρο χέρι Semi Gloss Black της Model Master, απλά σαν εφέ κάτω από το κυψελωτό ΡΕ που και αυτό βάφτηκε Aluminium της Humbrol Κατόπιν κολλήθηκαν μαζί.



Με τους αγωγούς αέρα είχα ένα μικρό θέμα διότι αποτελούνται από 2 κομμάτια ο καθένας, και η ραφή τους είναι ...φάτσα φόρα. Είχαν αρκετό σκαλοπάτι μετά το κόλλημά τους και οι 2 και έπρεπε να εξαφανιστελι τελείως η ραφή τους. Χρησιμοποιήθηκε πάλι ο στόκος της Vallejo και στο τέλος το λευκό αστάρι Mr Base White 1000 της Gunze με πινέλο .
Ούτε λίγο ούτε πολύ μου πήρε τουλάχιστον 4 μέρες για να εξαφανίσω τις ραφές.
Στο τέλος ασταρώθηκε με το λευκό Mr Base White 1000 σε σπρέυ και Matt White 2,5 χέρια της Humbrol.



Η συναρμολόγηση έχει το κόλπο της -καμία σχέση με της οδηγίες!- αλλοιώς παριστάνεις τον Τιραμόλα.
Πρώτα τα κανάλια λαδιού κάτω από τα ψυγεία



Κατόπιν το δεξί κύκλωμα λαδιού (δεν είναι δεξαμενή)



Το αριστερό κύκλωμα (ούτε αυτό είναι δεξαμενή) μαζί με τα ψυγεία:



Και τέλος οι αεραγωγοί:





Το μαύρο ...μαρκούτσι που εξέχει θα ...κοντύνει πολύ σύντομα!

Τέλος κεφαλαίου. Στην άκρη και αυτό και η συνέχεια έχει σιαγόνες, πλήμνες και πίσω ανάρτηση. Τελείως ανορθόδοξος σε αυτή τη δουλειά μου!!!

Ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας.

Με συνφορουμιτικούς χαιρετισμούς

Σταύρος

#6

[27]

Τι να πει κανείς...από την έρευνα και τεκμηρίωση, μέχρι το illustrator για λύσεις...!!! Chapeau!!
Ειμαι βέβαιος οτι θα έψαξες και το μήκος των χοανών που σε κάποιες φωτό εποχής ήταν ασύμμετροι.
Για τις δισκόπλακες (φτου κακά) δεν θα ήταν μια λύση η χρήση μαρκαδόρου/πεννακιού/λεπτού πινέλου για την απόδοση των οπών αερισμού?
Εχω επίσης την εντύπωση οτι το ρολλ μπαρ του κιτ δείχνει κάπως "αέρινο" ίσως λόγω του υλικού που δεν είναι αδιαφανές. Κάνω λάθος?
Φιλικά
Γιωργος.

[Est.1976]

Τι να πει κανείς...από την έρευνα και τεκμηρίωση, μέχρι το illustrator για λύσεις...!!! Chapeau!!

φίλτατε. Με το chapeau να υποθέσω ότι απευθύνομαι σε άτομο γαλλικής παιδείας?

Ειμαι βέβαιος οτι θα έψαξες και το μήκος των χοανών που σε κάποιες φωτό εποχής ήταν ασύμμετροι.

Ναι, το ξέρω το θέμα των χοανών. Αφορά την 312Β του 1971 πριν αντικατασταθεί στη μέση της χρονιάς από την 312Β2. Φτιάχνω την 312Β νικήτρια του GP του Καναδά του 1970.

Για τις δισκόπλακες (φτου κακά) δεν θα ήταν μια λύση η χρήση μαρκαδόρου/πεννακιού/λεπτού πινέλου για την απόδοση των οπών αερισμού?

Ε, το κιτ είναι 1/12!. Και οι πίσω δίσκοι στον αέρα! Ό,τι και να κάνεις εκτός της πεπατημένης κάνει μπαμ.

Εχω επίσης την εντύπωση οτι το ρολλ μπαρ του κιτ δείχνει κάπως "αέρινο" ίσως λόγω του υλικού που δεν είναι αδιαφανές. Κάνω λάθος?

Δεν έχω φτάσει στο ρολλ μπαρ και θα αργήσω να φτάσω. Που το είδες?

[27]

Χοάνες¨Ισως η συζήτηση να είναι αντίστοιχη του "πόσοι άγγελοι χωρούν στη μύτη βελόνας", αλλά παραθέτω φωτό από τις πρώτες δοκιμες εξέλιξης του 69 (με τον Εημον) οπου νομίζω οτι φαίνεται διαφορά μήκους, οι 3 πρωτες είναι κοντύτερες.

Τώρα το αν χρησιμοποιήθηκαν στον Καναδά, είναι άλλο θέμα.

Ρολλ μπάρ: Κάποτε πέρασε από τα χέρια μου η συγκεκριμένη και ένα από τα θέματα που με απασχόλησε ήταν αυτό (ένα άλλο ήταν οι ζώνες και ένα τρίτο τα εμπρός λάστιχα). Πολύ λεπτό και "ψεύτικο" ρολ μπαρ. Εψαχνα τρόπους να το λύσω, σκέφτηκα καλώδιο, αλλά δεν βρήκα λύση, μέχρι που προέκυψαν άλλες προτεραιότητες. Μιλάμε για εποχή που δεν υπήρχαν υπολογιστες. Ισως από τότε φτιάχτηκαν τα καλούπια?

[Est.1976]

Χοάνες¨Ισως η συζήτηση να είναι αντίστοιχη του "πόσοι άγγελοι χωρούν στη μύτη βελόνας", αλλά παραθέτω φωτό από τις πρώτες δοκιμες εξέλιξης του 69 (με τον Εημον) οπου νομίζω οτι φαίνεται διαφορά μήκους, οι 3 πρωτες είναι κοντύτερες.

Τώρα το αν χρησιμοποιήθηκαν στον Καναδά, είναι άλλο θέμα.

Αυτό το θέμα μου έχει κάνει τα νεύρα φιδέ...
Έχω δει αρκετές φωτό και μια είναι έτσι και μια είναι ...γιουβέτσι

Ρολλ μπάρ: Κάποτε πέρασε από τα χέρια μου η συγκεκριμένη και ένα από τα θέματα που με απασχόλησε ήταν αυτό (ένα άλλο ήταν οι ζώνες και ένα τρίτο τα εμπρός λάστιχα). Πολύ λεπτό και "ψεύτικο" ρολ μπαρ. Εψαχνα τρόπους να το λύσω, σκέφτηκα καλώδιο, αλλά δεν βρήκα λύση, μέχρι που προέκυψαν άλλες προτεραιότητες. Μιλάμε για εποχή που δεν υπήρχαν υπολογιστες. Ισως από τότε φτιάχτηκαν τα καλούπια?

Όταν φτάσω θα τα πούμε. Σήμερα το πρόβλημα λύνεται με σωληνωτό Evergreen κατάλληλης διατομής και ...σεσουάρ.

Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου

Σταύρος

[Kadettoulas]

τρελενομαιιιιιιιιιιιιι!!!!! συγχαρητηρια για ολα!!!!

[Est.1976]

τρελενομαιιιιιιιιιιιιι!!!!! συγχαρητηρια για ολα!!!!

Εγώ να δεις πως τρελλαίνομαι Αντίστροφα όμως

Τα νεύρα τσατάλια με το κιτ του 1971!!!

Σε ευχαριστώ φίλτατε

[Est.1976]

Η συνέχεια των εργασιών.

Κεφάλαιο εξατμίσεις.

Κόπηκαν από τα sprues με τον αριθμό τους. Είναι 20 τεμάχια και έχουν μπρος-πίσω και δεξιά-αριστερά, οπότε η αρίθμησή τους είναι μονόδρομος για την πρώτη φάση εργασιών.



Περάστηκαν με ελαφρό γκρι αστάρι για να φανούν οι ατέλειες και προπάντων οι ραφές των καλουπιών.



Έγιναν τα απαραίτητα τριψίματα, γυαλοχαρτίσματα και τα ντουκόχαρτα στο τέλος για να αποκτήσουν μια ...ευπρέπεια που τους έλειπε στην αρχή. Στο τέλος τρίφτηκαν παντού για να φύγει το γκρι αστάρι.



Με προσοχή τα κομμάτια καθαρίστηκαν από τους αριθμούς των sprues και τοποθετήθηκαν σε ομαδες.



Έγινε dry fit των πλοκαμιών και όταν έμεινα ικανοποιημένος κολλήθηκαν ανά τρια.



Ασταρώθηκαν με άσπρο αστάρι της Tamiya και στη συνέχεια με άσπρο ματ της Humbrol. Από spare καρτέλλα αλυσίδας moto (ευχαριστώ Απόστολε) έγινε αναπαράσταση των συνδέσμων του 3 σε 1.



Σε αυτή τη φάση βάφτηκαν και οι αναμονές του μπλοκ με Brass.



Με μια μικρή ...παράκαμψη ασχολήθηκα με το ψυγείο νερού. Ψυγείο μιας άλλης εποχής πράγματι που σε σύγκριση με τα σύγχρονα μονοθέσια παραπέμπει στην εποχή των ...δεινοσαύρων!!
Συναρμολογήθηκε, ασταρώθηκε και απέκτησε αναμονές για τους αυσθητήρες θερμοκρασίας.



Βάφτηκε με Brass της Humbrol.



Τα αμορτισέρ δεν παρουσίασαν κανένα πρόβλημα σε βάψιμο και συναρμολόγηση. Gloss Aluminium της Tamiya και το έμβολο Chrome Silver. Και τα σήματα της Koni.



Σιαγόνες και πλήμνες μπρος-πίσω.

Εμπρός.



Οι σιαγόνες τρυπήθηκαν για να δεχθούν τα σωληνάκια των υγρών και βάφτηκαν με Gloss Aluminium. Οι πλήμνες με Metalcote Polished Steel και οι αεραγωγοί με Satin Black.



Συναρμολόγηση



Πίσω



Ίδιος χρωματισμός με τα εμπρός. Και εδώ αναμονές για τα σωληνάκια των φρένων.



Μερική



...και ολική συναρμολόγηση



Εφαρμογή των ημιαξονίων (ταλαιπωρία!!)



Στη συνέχεια καταπιάστηκα με το κοκπιτ.

Κολλήθηκε η προέκταση του αγκώνα του οδηγού, στοκαρίστηκαν διάφορα ύποπτα σημεία, περάστηκε ένα ελαφρό γκρι αστάρι για τις ατέλειες και τρίφτηκε ελαφρά. Το ίδιο έγινε με το «προσκέφαλο» του οδηγού.



Στη συνέχεια περάστηκαν 3 ελαφρά χέρια άσπρο αστάρι της Tamiya, τόσο για να σβήσει το γκρι όσο και για τη βάση του κυρίως βαψίματος.



Το εμπρός τμήμα βάφτηκε με Αλουμίνιο της Humbrol αφού αναπαριστά μέρος του δομικού τού σασί.



Στη συνέχεια βαφτηκε με TS-8 Italian Red



Χρησιμοποιώντας ύφασμα,  το κόκκινο περάστηκε παντού με ένα βαρύ χέρι Oil Stain. Σκουπίστηκε καλά για να φανούν τα ανάγλυφα. Αυτό έγινε για να δοθεί η ψευδαίσθηση του ...πλεκτού υφάσματος που έντυνε τότε τα μονοθέσια!. Στο τέλος σταθεροποιήθηκαν όλα με ένα χέρι Clear Matt.
Το κιτ δεν έδινε ζώνες ασφαλείας και είχε αγοραστεί ένα σετ της Reji. Πολύ καλή ποιότητα υφάσματος και χαλκομανιών αλλά οι διαστάσεις των μηχανισμών ρύθμισης (σε pe) στο στήθος και τους μηρούς ήταν αλλού!
Με σύστημα couper-coller προσπάθησα να τους συνεφέρω λίγο χωρίς μεγάλη επιτυχία. Τουλάχιστον έσωσα τα δαχτυλίδια που ψιλοδίνουν μια αίσθηση μηχανισμού. Έτερο θέμα η εφαρμογή των χαλκομανιών πάνω στο ύφασμα. Δοκιμάστηκαν όλοι οι γνωστοί ...νόμιμοι και παράνομοι τρόποι αλλά οι χαλκομανίες είχαν μουλαρώσει. Στο τέλος χρησιμοποιήθηκε αραιωμένη Atlacol με άριστα αποτελέσματα και χωρίς αβαρίες.



Τοποθετήθηκαν στη θέση τους.



Ετοιμάστηκε το ταμπλώ και ο μοχλός ταχυτήτων με το χτένι του.



Το ταμπλώ τρυπήθηκε από πίσω και τοποθετήθηκαν διάφορα καλώδια.
Όλα μαζί κολλήθηκαν στη μπανιέρα.





Το τιμόνι βάφτηκε με Semi Gloss Black της Tamiya και η στεφάνη με Matt της Humbrol. Οι βίδες περάστηκαν με μολύβι ΗΒ.



Κάπου εκεί συναρμολογήθηκε και η μπαταρία, βάφτηκε με Gloss White και Clear Satin της Humbrol και απέκτησε καλωδίωση.



#7

[Est.1976]

Και έφτασα στο κεφάλαιο κυρίως αμάξωμα (...που να μην έφτανα!!).
Όλη η ευχαρίστηση της μέχρι τώρα κατασκευής πήγε περίπατο. Και εξηγούμαι:
Αυτά είναι τα κύρια κομμάτια του αμαξώματος:




Η μύτη του μονοθεσίου (φωτό 2) αποτελείται από πάνω και κάτω κομμάτι που δεν σενέπιπταν πουθενά. Όταν τα έκανα να συμπίπτουν άφηναν μια χαράδρα δεξιά και μια αριστερά. Συνδυασμός διαφορετικών στόκων και ΤΟ τρίψιμο με ψιλό ντουκόχαρτο από τον φόβο να μην χαθούν τα πλαϊνά νεύρα-φρύδια.
Επίσης η οροφή του κινητήρα που έπρεπε να κολληθεί κάτω από την προέκταση του αμαξώματος, πίσω από τον οδηγό είχε δική της άποψη περί εφαρμογής (φωτό 1). Το ήξερα αυτό ήδη από το dry fit αλλά έφτασε η ώρα να το αντιμετωπίσω. Με επίκληση πολλών σογιών Ιαπώνων έγινε και αυτό με αποδεκτό αλλά όχι ικανοποιητικό για εμένα αποτέλεσμα
Επίσης το φιλέτο που περιτρέχει τον οδηγό γύρω από το κόκπιτ σε σχήμα U είχε και αυτό τα θεματάκια του (ξέρει ο Γιώργος!).



Ετοιμάστηκε και το τμήμα που προσαρμόζεται στη κάτω πλευρά του σασί πίσω από το κάθισμα του οδηγού, όπου στερεώνεται ο κινητήρας και  περιλαμβάνει και τα σημεία όπου αγκυστρώνουν οι κάτω διαμήκεις μπάρες της πίσω ανάρτησης



Όταν όλα τα κομμάτια του αμαξώματος ήταν έτοιμα, περάστηκαν με 2 χέρια Mr Base White 1000.



Και εδώ έκανα τη μέγιστη βλακεία (πριν από μερικές ημέρες), με έναν λάθος χειρισμό να χάσω από το στικάκι της μηχανής μεγάλο αριθμό φωτογραφιών από τη συνέχεια των εργασιών.
Προφορικά λοιπόν, το ασταρωμένο αμάξωμα βάφτηκε με Italian Red της Tamiya, στα στριφνα και δύσκολα σημεία από τον Απόστολο με τον αερογράφο του (thanks bro) και από εμένα στις απλωσιές με το κλασικό μου σπρέυ. Μπήκαν οι χαλκομανίες της Indycals και σφραγίστηκαν με Clear Gloss της.Tamiya.

Και εδώ είναι η μεγάλη σπαζοκεφαλιά: Οι οδηγίες ζητούν να κάνεις τον Τιραμόλα (αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά)



Εγκλωβισμός του κόκπιτ ανάμεσα στο πάνω και κάτω μέρος του αμαξώματος με ταυτόχρονη κόλληση στη πλάτη του καθίσματος του ρολμπάρ και της βάσης στήριξης του κινητήρα. Και αυτά με το αμάξωμα βαμμένο και τις χαλκομανίες επάνω (αλλοιώς δεν μπορείς να σφραγίσεις). Και η βάση στήριξης του κινητήρα που στερεώνεται στη πλάτη πρέπει να έχει τέτοια κλίση ώστε όταν τοποθετηθεί ο ίδιος να είναι ακριβώς παράλληλος με τη προέκταση του αμαξώματος πίσω από τον οδηγό. Μετά από εντατικές προσπάθειες 3 ημερών όπου κάποιο από όλα τα κομμάτια δεν καθόταν σωστά και όταν αυτό ερχόταν στα ίσια του χαλούσε κάποιο άλλο, απελπίστηκα (σπάνιο σε εμένα αλλά το κατάφερε αυτό το κιτ!). Βρέθηκα σε απόγνωση και προκειμένου να κάνω από τα νεύρα μου κάποια ζημιά αποφάσισα να τα κλείσω όλα στο κουτί.
Το ξαναέπιασα μετά από 3 εβδομάδες και Ω! του θαύματος όλα κάθησαν σωστά με τη 2η προσπάθεια. Αλλά είχε χαθεί ο ενθουσιασμός και πήρα την απόφαση να τελειώσω την 312 σε ανεκτά επίπεδα ποιότητος, αλλά να την τελειώσω.

Τοποθετήθηκε ο κινητήρας,



...οι χοάνες με τις σίτες τους επάνω του



...τα χταπόδια των εξατμήσεων και το κιβώτιο με τη βάση της ράβδου εξισορρόπησης.



Κατόπιν ημιαξόνια, πλήμνες, δίσκοι και πίσω ανάρτηση και το ίδιο εμπρός..

Το συγκρότημα των ψυγείων λαδιού κολλήθηκε πάνω από το κιβώτιο και για το τέλος η μπαταρία σε δεύτερο χρόνο αλλά οι τέσσερις τελικές των χταποδιών σε πρώτη φάση. Οι οποίες στερεώνονται με ελατήριο η κάθε μια στο σώμα των ψυγείων λαδιού. Η δεύτερη απελπισία μου ήρθε όταν βρέθηκα στην απόλυτη αδυναμία να κουμπώσω το κάθε ελατήριο γύρω από κάθε τελική. Σημειώνω ότι το μοντέλο είχε πλέον διαστάσεις και βάρος απαγορευτικά για να το χειριστεί όπως θέλει κάποιος. Με τα πολλά και διάφορες πατέντες και αλχημείες τα ελατήρια κάθησαν κακήν κακώς με αβαρίες και αρκετή δόση CA. Σε αυτό το σημείο το αποτέλεσμα είναι μια αηδία αλλά είπαμε το κιτ θα τελειώσει ό,τι και να γίνει.
Οι ζάντες ασταρώθηκαν από εμένα και βάφτηκαν με Matt Gold της Humbrol από τον μάστορα (ματά...thanks Απόστολος). Οι βαλβίδες είναι ευγενής προσφορά αγαπητού συνφορουμίτη (ευχαριστώ Ανδρέα!). Τα λογότυπα περάστηκαν με το ίδιο Gold και πινέλο 4 μηδενικά.



Απομένει η αεροτομή, το γυάλισμα του αμαξώματος, το γυαλί του κόκπιτ και οι καθρέφτες. Αναμένεται και το 3D emblem της Ferrari από Καβάλα μεριά.

Οι εργασίες βρίσκονται σε αυτό το στάδιο, στο παρά 5 για να τελειώσει:





Την μπαταρία την περιποιήθηκα ιδιαίτερα



Το δοχείο υπερχείλισης του λαδιού απέκτησε τους σωλήνες του:




Μπποστινή ανάρτηση και κρεμαγιέρα όπου μπήκαν αισθητήρες θερμοκρασίας στο ψυγείο, σωληνάκια φρένων στα έμβολα και τα δισκόφρενα:





Και μερικές γενικές απόψεις







Αυτά τα ολίγα αγαπητοί συνφορουμίτες. Κλείνω σε λίγες ημέρες 9 μήνες (μαζί με τα κενά) που ασχολούμαι με αυτό το κιτ και σε λίγο θα λαλήσω πια!

Σταύρος

#8

[Thunderbolt]

Mπράβο Σταύρο!
Εξαιρετική δουλειά σε ένα πολύ δύσκολο κιτ - πολύ πιο δύσκολο από ότι φαινόταν αρχικά.
Πιστεύω ότι οι λύσεις που έδωσες είναι ιδανικές και θα έχουμε ένα φανταστικό αποτέλεσμα.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η ρεαλιστική επεξεργασία των υλικών στο κόκπιτ και η φροντίδα στην κάθε λεπτομέρεια.
Η εφαρμογή ποτέ δεν είναι ιδανική σε τέτοια αμαξώματα, οπότε η κλασική λύση της τοποθέτησης των επιμέρους ανοικτών τμημάτων γύρω-γύρω είναι η μοναδική και πλήρως αποδεκτή λύση εφόσον το μοντέλο μπεί σε βιτρίνα (ένεκα σκόνης).
Συνέχισε ακάθεκτος. Θα σε ανταμοίψει περισσότερο στο τέλος!
Αποτελείς έμπνευση για όλους μας.

[Est.1976]

Σωτήρη σε ευχαριστώ πολύ.

Όντως η μύτη δεν θα βιδωθεί στο αμάξωμα. Αλλοιώς θα χανόταν και όλη η δουλειά στο ψυγείο και στις αντλίες των φρένων.

Για το πόσο στριφνό είναι κοίτα εδώ ημερομηνία παραγωγής και θα καταλάβεις. Ακόμα και τα τζαπάνια το έψαχναν το θέμα!



(αυτή η φωτό σώθηκε, άλλες ποι ουσιαστικές χάθηκαν )

Σκέπτομαι να μην κολλήσω και την αεροτομή. Ποιά είναι η γνώμη σου?

 

[Thunderbolt]

Κιτ 42 ετών! Oύτε μισός αιώνας δεν έχει περάσει. Που είναι το πρόβλημά σου? Πολλοί -αν όχι οι περισσότεροι- από αυτούς που μας διαβάζουν τώρα, δεν είχαν καν γεννηθεί...!

Σχετικά με την αεροτομή: Θα την προτιμούσα στη θέση της εφόσον δεν θα κρύβει κάτι ουσιαστικό. Αν όμως έχει και αυτή προβλήματα, δεν θα πείραζε καθόλου να μπεί κάπου στο πλάϊ ή πίσω σε μια όμορφη και έξυπνη τελική διάταξη - εν είδει μικρού διοράματος! Ξέρεις εσύ...

[ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ]

Καλημέρα Σταύρο,

Είναι πανέμορφη φίλε, και η δουλειά σου στα επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει... 

Απλά τα σέβη μου!!!

Απόστολος 

[Est.1976]

Καλημέρα Σταύρο,
Είναι πανέμορφη φίλε, και η δουλειά σου στα επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει... 
Απλά τα σέβη μου!!!
Απόστολος 

...δεκτά τα σέβη σου τέκνον μου!

Σε ευχαριστώ Απόστολε

 

[Est.1976]

Καλημέρα σε όλη τη κοινότητα.

Τελευταίο στάδιο της κατασκευής.
Στη μύτη κολλήθηκε το 3D emblem της Ferrari (ευγενική προσφορά του rous74, ευχαριστώ Ανδρέα).



Σαν τελευταίες εργασίες αναφέρω τη συναρμολόγηση της αεροτομής και η χρονοβόρα τοποθέτησή της (μόνο για τους έχοντες μεγάλη υπομονή στις μετρήσεις στο οριζόντιο επίπεδο και τον διαμήκη άξονα!), τη τοποθέτηση του εμπρός τζαμιού στο κόκπιτ και των καθρεπτών.





Το σύνολο της κατασκευής υπάρχει στο Show Room.

Εδώ θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι είχαν την υπομονή και το κουράγιο να παρακολουθήσουν αυτό το φλύαρο WIP και όσους είχαν σίγουρα την περιέργεια να δουν που θα καταλήξει αυτή η βασανιστική κατασκευή. Θέλω να πιστεύω ότι δεν τους απογοήτευσα (...πλήρως!).
Προσωπικά δεν ευχαριστήθηκα όλες τις φάσεις της κατασκευής και το τελικό αποτέλεσμα δεν με ικανοποιεί όπως έγινε με προηγούμενες δουλειές μου.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Σταύρος

#9