Μερικές γενικές οδηγίες για τα ρέλια:
Πρώτα ξεπλένουμε τα χημικά από τα φωτοχαραγμένα πλένοντας τα με απορρυπαντικό για τα πιάτα. Εγώ τα αφήνω να μουλιάζουν κανά δίωρο και μετά τα ξεπλένω.
Αφότου στεγνώσουν τρίβουμε με πράσινο συρματάκι για να αγριέψει η επιφάνεια και να πιάσει καλύτερα το χρώμα.
Ανάλογα με την κλίμακα προσπαθούμε να αποφύγουμε τα πολλά χέρια χρώματος, αστάρι ή βερνίκι. Στην 1/700, όπως μου πρότεινε και ο Συμεών, ούτε αστάρι ούτε τίποτα, κατευθείαν χρώμα. Στην 1/350 ανάλογα με την ποιότητα των φωτοχαραγμένων μπορεί και να ασταρώσουμε, αλλά θα πρότεινα χρώμα και βερνίκι.
Στην 1/200 που είναι το συγκεκριμμένο μοντέλο, εγώ και θα ασταρώσω και θα βερνικώσω μετά.
ʼρα αστάρι και μετά χρώμα.
Για να τοποθετήσουμε τα ρέλια συμβουλευόμαστε πάντα φωτογραφίες, μιας και συνήθως τα σετ δίνουν διαφορετικούς τύπους που πάνε σε διαφορετικές θέσεις. Το συγκεκριμμένο κιτ δίνει έναν τύπο μόνο. Οι όποιες διαφοροποιήσεις θα γίνουν αφαιρώντας γραμμές από αυτά που δίνει το κιτ.
Κόβουμε πάντα με καινούργια λεπίδα πάνω σε σκληρή επιφάνεια. Εγώ για να καθαρίσω τα κομμάτια από υπολείμματα χρησιμοποιώ κυρτό ψαλιδάκι για τα νύχια, είναι μεγάλη ευκολία.
Τοποθετούμε πάντα από τα ψηλά προς τα χαμηλά και από μέσα προς τα έξω. Έτσι γλυτώνουμε στραβώματα και ξεκολλήματα...
Ανάλογα με την διαμόρφωση, χρησιμοποιούμε κυανοακρυλική ή ασπρόκολλα. ΔΕΝ βάζουμε ποτέ κόλλα πάνω στο μοντέλο, ρίχνουμε κανά δυο σταγόνες σε μια γυάλινη επιφάνεια και περνάμε το ρέλι από εκεί. Συνήθως τα ρέλια έρχονται με μια ενιαία γραμμή στην βάση τους, οπότε και είναι εύκολο να πιάσει η κόλλα. Στο συγκεκριμμένο κιτ τα ρέλια δίνονται με ξεχωριστό κάθε κολωνάκι στην βάση, οπότε θέλει πιο πολλή προσοχή.
Κόβουμε τμήματα σε όσο το δυνατόν πιο απλά σχήματα, αποφεύγοντας τις γωνίες και τις πολλές καμπύλες. Για να μην φαίνεται το χώρισμα εγώ με μια οδοντογλυφίδα ακουμπάω λίγη ασπρόκολλα σε κάθε οριζόντιο τμήμα και φαίνεται σαν συνέχεια. Επίσης έτσι αποφεύγουμε να ξεκολλήσουν τα ρέλια σε μεγάλες αλλαγές της θερμοκρασίας. Συνήθως προσέχω το ένα τμήμα να ξεκινάει από κολωνάκι και το άλλο άκρο να είναι κομμένο ακριβώς πριν από κολωνάκι. Έτσι δεν φαίνονται οι ενώσεις της ασπρόκολλας.
Για να κυρτώσουμε το τμήμα μας απλά το βάζουμε σε ένα αναποδογυρισμένο mousepad, ή αντίστοιχη μαλακή επιφάνεια και περνάμε από πάνω του ένα κυλινδρικό κομμάτι, συνήθως το κοπίδι, σαν να απλώνουμε φύλλο. Όσο πιο πολλές επαναλήψεις, τόσο πιο μεγαλύτερη καμπύλη.
Πιάνουμε πάντα τα κομμάτια με λαβίδα και ποτέ με τα χέρια.
Δεν κόβουμε ποτέ μεγάλα μήκη από την καρτέλα, μόνο περίπου όσο θα χρειαστούμε. Ένας εύκολος μπούσουλας για υπολογισμό του μήκους είναι να μετράμε το τμήμα που χρειαζόμαστε σε μήκη από κολωνάκι σε κολωνάκι, συγκρίνοντας το κομμάτι με την καρτέλα που είναι τα ρέλια. Έτσι κάνουμε και οικονομία και δεν στραβώνουμε ή χάνουμε κομμάτια.
ΜΗΝ προσπαθείτε να εκμεταλλευτείτε και το παραμικρό μήκος από ρέλια, δημιουργώντας πολλές ενώσεις. Να είστε λίγο σπάταλοι, αν και συνήθως η καλή πρόβλεψη και το σωστό μέτρημα σας γλυτώνουν από τα πολλά περισσεύματα.
Δεν χρειάζεται βιασύνη, μόνο καθαρό μυαλό κι επιμονή. Καλό είναι να μην πάμε να "ρελιάσουμε" ένα πλοίο μια κι έξω, μιας και τα μάτια κουράζονται και η υπομονή εξαντλείται.
