Ακόμα μία ψιλοβελτίωση στο εν λόγω εργαλείο. Επειδή μου είχε σπάσει τα νεύρα γιατί δεν έκοβα κύκλους αλλά τυχαία οβάλ σχήματα και για να βγει κύκλος έπρεπε, ειδικά στις μικρές διαμέτρους, να κόψω 10 για να χρησιμοποιήσω ένα, είπα να το μελετήσω λίγο το θέμα...
Ανακάλυψα λοιπόν πως πέραν της γνωστής σε όλους κουλαμάρας μου, το ίδιο το εργαλείο έχει ένα θέμα. Οσο και να σφίξει κανείς τη βίδα υπάρχει πάντα μία ανοχή ανάμεσα στο κίτρινο στέλεχος και το μαύρο κομμάτι που έχει την ακίδα. Η ανοχή αυτή επιτρέπει τη μετακίνηση της ακίδας σε σχέση με τη λεπίδα ίσως και κατά ένα ολόκληρο χιλιοστό οπότε την ώρα που έκοβα έναν κύκλο η εφαρμογή δύναμης από
τις οπλές μου τα χέρια μου ανάγκαζε το όλο σύστημα να κινηθεί στα όρια της ανοχής καταλήγοντας να κόβω πεπόνια αντί για κύκλους.
Και επειδή έχω κάνει σε φαναρτζίδικο γνωρίζω πως άμα έχεις τζόγο, σφηνώνεις κάτι για να σταματήσει να τζογάρει, απλά πράγματα... οπότε έκοψα μία λουρίδα ντουκόχαρτο 400άρι, έλυσα το εργαλείο και στο μαύρο κομμάτι τοποθέτησα τη λουρίδα αυτή έτσι ώστε η άγρια επιφάνεια να βλέπει προς το μαύρο κομμάτι για να μην μετακινηθεί στο μέλλον...

...πέρασα το κίτρινο στέλεχος και από το άλλο μέρος έχωσα όσο έπαιρνε ακόμα μία λουρίδα ντουκόχαρτου με τον ίδιο προσανατολισμό.

Τώρα η κίνηση του μαύρου κομματιού πάνω στο κίτρινο στέλεχος έχει γίνει πολύ πιο σφιχτή αλλά τζόγος μηδέν και κόβω κάτι κυκλάρες μούρλια, να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αν το δοκιμάστε, προσοχή στο σφάξιμο, πριν από οποιαδήποτε εργασία αφαιρέστε τη λεπίδα. Επίσης, το εργαλείο διαθέτει μυτερή μεταλλική άκρη και μπορεί να γίνει δυσάρεστο, εγώ πρωτού το βελτιώσω (τρομάρα μου...) την σκέπασα με μερικές περιελίξεις χαρτοταινίας.