Modelclub.GR - Hellenic Scale modelling community
ΘΕΜΑΤΑ ΜΟΝΤΕΛΙΣΜΟΥ => Μουσεία & Εκδηλώσεις - Ιστορία => Μήνυμα ξεκίνησε από: Purple Warrior στις Φεβρουαρίου 08, 2013, 04:55:53 μμ
-
Εισαγωγή
Καταρχάς να γνωριστούμε για όσους δε με ξέρουν. Είμαι ο Μπάμπης και είμαι μοντελιστής από... κούνια. Για την ακρίβεια μέχρι τα 5 μου είχα ξεπαστρέψει την υπέροχη συλλογή του πατέρα μου από 60 περίπου κομμάτια της Revell, ξέρετε αυτά τα ασημένια με τα υπερυψωμένα πριτσίνια. Αφού κατέστρεψα και το τελευταίο - ένα χορταστικό Β47, μια μέρα στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο όταν ήμουν 7 ετών, είδα ένα Jaguar της Matchbox και άρχισα να χτυπιέμαι για να το αγοράσω. Ε αυτό ήταν, η αρχή μιας υπέροχης τρέλας που μάλλον θα με κατατρέχει μέχρι να αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο! Από μικρός ξημεροβραδιαζόμουν στο μαγαζί του κου Κώστα (Αντωνόπουλου) στην 3η Σεπτεμβρίου και έκανα και κάποιες επισκέψεις στο παλιό μαγαζί του Καλφάκη στην Σταδίου απ' όπου αγόρασα και τον πρώτο μου αερογράφο εν έτη 1987, ένα badger 200 τον οποίο έχω και δουλεύω ακόμα!
(http://postimage.org/image/rcnujhj3b/)
(http://postimage.org/image/jxyir3x7r/)
(http://postimage.org/image/yc1wiuj1j/)
(http://postimage.org/image/it91zh04n/)
(http://postimage.org/image/fdgxpx2w7/)
Γύρω στα 20 βρισκόμενος για σπουδές στη Ρόδο, και έχοντας μαγευτεί από τις εκθέσεις της IPMS στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά. Κάνοντας επαφή τότε με την IPMS είχα την τύχη να γνωρίσω έναν από τους καλύτερους μοντελιστές που διαθέτει αυτή τη στιγμή η χώρα, τον Μέγα Τσώνο. Αφού κανονίσαμε την σχετική γραφειοκρατία για τη σύσταση του παραρτήματος, ξεκινήσαμε το 1993 την IPMS Ρόδου η οποία πρόλαβε να δει 2 ετήσιες εκθέσεις στο ξενοδοχείο Grand Hotel, στο οποίο στεγάζονταν τότε και το καζίνο. Η επαφή μου με τα κοινά δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις μιας και με πλησίασαν μια σειρά ατόμων ντόπιοι και Αθηναίοι οι οποίοι προσπαθούσαν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα μέσω του παραρτήματος. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την αδιαφορία και την καχυποψία των ντόπιων μοντελιστών με έκανε να τα παρατήσω , και να δώσω την υπόσχεση στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα μοντελίζω για πάρτη μου και μόνο - περιορίζοντας τον εαυτό μου σε ένα στενό κύκλο φίλων τρελαμένων μοντελιστών και φίλων της αεροπορίας.
Μια δεκαετία και κάτι μετά το 2005, βρίσκομαι στην Γλασκώβη με το έτερον ήμισυ, μόλις που είχαμε ξεκινήσει το διδακτορικό μας. Εκεί λοιπόν μου ήρθε η φαεινή ιδέα όχι μόνο να πάω σε όλα τα μεγάλα air shows της Αγγλίας μιας και ήμουν στο νησί, αλλά να συμμετάσχω σε αυτά ως εκθέτης με κάποιου είδους αναμνηστικά. Έχοντας την τεχνογνωσία από τη βιοτεχνία κεραμικών του πεθερού, και μετά από μια σειρά δοκιμών καταλήξαμε σε προφίλ Ελληνικών και ξένων αεροσκαφών σε γυαλί. Εν συντομία μια ειδική χαλκομανία κολλάει στο γυαλί και ψήνεται σε υψηλή θερμοκρασία, μέχρι που γυαλί και χαλκομανία γίνουν ένα. Λόγω απειρίας και με τον αυθορμητισμό ενός ενθουσιώδη λάτρη της αεροπορίας, δεν αρκέστηκα σε μια μικρή δοκιμαστική παραγωγή, αλλά έπεσα με τα μούτρα στα βαθιά αγοράζοντας υλικά για.... αρκετά κομμάτια. Στο δημιουργικό σκέλος για τη σχεδίαση των προφίλ απευθύνθηκα στο Γιώργο Ψαρά που χωρίς αυτόν το project δε θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ, του χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη και μια συγνώμη που τον έμπλεξα σε αυτή την ιστορία. Επίσης είχα τη βοήθεια του παιδικού μου φίλου και ομοιοπαθή Δημήτρη Χ. που οι γνώσεις του στο Photoshop αποδείχθηκαν υπερπολύτιμες για την ολοκλήρωση του project. Η συμμετοχή μου ως trader κανονίστηκε και για τα τρία air show (Biggin Hill; Waddington; RIAT) αποκλειστικά μέσω internet, το μόνο που χρειάστηκε ήταν να βγάλω μια άδεια μικροπωλητή πληρώνοντας μια ετήσια συνδρομή στο σωμάτιο τους.
(http://postimage.org/image/sfm7yt457/)
(http://postimage.org/image/h5ti3uz3v/)
(http://postimage.org/image/jof74jku3/)
Biggin Hill
Κάποια στιγμή λοιπόν τον Ιούνιο του 2006 και μετά από μια εξαντλητική περίοδο ετοιμασιών και προγραμματισμού έφτασε η ώρα για το πρώτο air show στο νότιο Λονδίνο. Αφού βρήκα άνθρωπο να έρθει μαζί μου για το πρώτο τριήμερο, πήρα το μεγάλο δρόμο από την Γλασκώβη και μετά από 7 ώρες ταξίδι φτάσαμε επιτέλους στο Croydon δίπλα στο αεροδρόμιο, όπου βρίσκονταν το ξενοδοχείο. Πήγαμε και στο αεροδρόμιο να παραλάβουμε την παλέτα με τις 30 (!) κούτες οι οποίες ήταν ασήκωτες. Αφού στήσαμε το περίπτερο γυρίσαμε στο ξενοδοχείο να ετοιμαστούμε για την μεγάλη ημέρα... Για να μην πολυλογώ το Biggin Hill ήταν μια απογοήτευση απ' όλες τις πλευρές. Πολύ φτωχό ως air show ακόμη φτωχότερο από πλευράς πωλήσεων μιας και σε τρεις μέρες δε πουλήσαμε ούτε ένα τζαμάκι. Το ακριβότερο είδος που αγόραζαν οι ως επί το πλείστον 'βετεράνοι' επισκέπτες ήταν μπύρες σε πλαστικό ποτήρι. Μερικοί μάλιστα μου ζητούσαν να τα πάρουν τζάμπα μιας και είχαν υπηρετήσει σε κάποιους από τους τύπους που απεικόνιζαν τα προφίλ. Το μόνο που έχω να κρατήσω από αυτή την εμπειρία είναι το Battle of Britain Memorial Flight (http://www.raf.mod.uk/bbmf/) το οποίο εκτός από χάρμα οφθαλμών είναι και μελωδία για τα αυτιά του φανατικού αεροπλανάκια, οι Merlin πραγματικά έδιναν συναυλία. Με το ηθικό στο ναδίρ πήραμε λοιπόν το μακρύ δρόμο της επιστροφής....
Photos: ::arrowred:: http://s1281.beta.photobucket.com/user/babisyious/library/Biggin%20Hill%20Airshow%202006
RAF Waddington Air Show (http://www.waddingtonairshow.co.uk/)
Τρεις εβδομάδες μετά την πρώτη ψυχρολουσία ξεκινούσαμε για το Waddington. Mε ηθικό στο ναδίρ μιας και την προηγούμενη μπήκαν στο σπίτι μας στη Γλασκώβη ενώ κοιμόμασταν και μας πήραν διάφορα προσωπικά αντικείμενα, πήραμε το δρόμο για το ιστορικό και πανέμορφο Lincoln. Αυτή τη φορά επιστράτευσα τη σύζυγο που είναι ομολογουμένως πολύ καλύτερη στις πωλήσεις, και τα πράγματα πήγαν πολύ καλύτερα Απ'' ότι περίμενα. Η οργάνωση ήταν άψογη, οι συμμετοχές ήταν χορταστικές και σαν εμπειρία ήταν η καλύτερη από όλες θα μπορούσα να πω με βεβαιότητα. Highlight η γνωριμία μου με ένα από τα καλύτερα παιδιά της ΠΑ τον Γιώργο Αθανασιάδη που συνόδευε το επετειακό RF-4 από τη Λάρισα. Γνώρισα αρκετό κόσμο, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες και κατάφερα να καλύψω τουλάχιστον τα έξοδα της συμμετοχής μου. Το Waddington Air Show το οποίο είχα επισκεφθεί ξανά το 2000 είναι στην καρδία μου και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον τρελαμένο το σκέφτεται, θα πρέπει όμως οπωσδήποτε να το συνδυάσει με επίσκεψη στα μουσεία IWM Duxford και RAF Hendon.
Photos: ::arrowred:: http://s1281.beta.photobucket.com/user/babisyious/library/RAF%20Waddington%20Air%20Show%202006
RAF Fairford - Royal International Air Tattoo (http://www.airtattoo.com/airshow)
Χωρίς αμφιβολία το κορυφαίο airshow στην Ευρώπη - κάθε τρελαμένος αεροπλανάκιας που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να προσκυνήσει έστω και μια φορά στα ιερά χώματα του Fairford. Και εκεί αποκόμισα τις καλύτερες εντυπώσεις από θέμα οργάνωσης και θεάματος, και όπως στο Waddington, γνώρισα πολύ κόσμο που μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές για το project μου, τις οποίες ομολογουμένως θα έπρεπε να πάρω πριν ξεκινήσω. Highlight η ύπαρξη δεύτερου Ελληνικού περίπτερου το οποίο είχαν από κοινού οi Highlander και Silver Wings. Επίσης από το περίπτερο πέρασαν αρκετοί Έλληνες που βρέθηκαν εκεί είτε για δουλειά είτε για αναψυχή. Αυτά που θα μου μείνουν είναι το V-22, το low pass του Β-1Β και το θηριώδη μέγεθος του Β-52! Αρκετά εντυπωσιακοί ήταν και οι Ρώσοι με τα Mig-29 καθώς και η απογείωση του F-15Ε με μετάκαυση που έκανε το Fairford να σειέται στην κυριολεξία! Το μόνο μελανό σημείο είναι πως το βράδυ που επιστρέψαμε στη Γλασκώβη, μας έσπασαν το νοικιασμένο αυτοκίνητο, το οποίο βρίσκονταν σε απόσταση λιγότερο από 10 μέτρα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας μας! Δεύτερη φορά μέσα σε 15 ημέρες, αυτά παθαίνει κανείς όταν μένει στο East End (κοντά στο γήπεδο της Celtic). Αυτά που πήραν ήταν όλα τα καλούδια που είχα πάρει από το RIAT μαζί με τα έγγραφα της συμμετοχής, καθώς και μερικά πατατάκια και ένα σχεδόν άδειο δοχείο Nescafé! Το αμάξι το πληρώσαμε για το τζάμι μιας και δεν είχαμε κάνει τη σχετική ασφάλεια...
Photos: ::arrowred:: http://s1281.beta.photobucket.com/user/babisyious/library/RAF%20Fairford%20RIAT%202006
Συμμετοχές στην Ελλάδα.
Τον Οκτώβριο του 2006 γυρίσαμε στην Ελλάδα μη μπορώντας να χρηματοδοτήσουμε τα διδακτορικά μας full time. Ενώ γύρισα στην πραγματική μου δουλειά, συνέχισα να ψάχνω τρόπους να προωθήσω τα «τζαμάκια», αλλά Απ'' ότι φαίνεται δεν είμαι τελικά και τόσο καλός έμπορας! Επιχείρησα να συνεργαστώ με κάποια μοντελάδικα στην Αθήνα αλλά δε προχώρησε, και ίσως φταίω και εγώ που δε το κυνήγησα όσο έπρεπε. Παρόλη την απογοήτευση συμμετείχα σε άλλα δυο air show στην Ελλάδα το πρώτο στο Τατόι (AOPA 2008) και το δεύτερο στον «mini Αρχάγγελο» (2008). Από αυτό το σημείο και μετά τα παράτησα μιας και η ζωή μου ως ενήλικας ήταν αρκετά περίπλοκη εκείνη την εποχή! Αυτό που μένει είναι μια γλυκόπικρη γεύση, πικρή γιατί έχασα ένα σημαντικό ποσό χρημάτων σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής μου, και γλυκιά γιατί έζησα μια μοναδική εμπειρία και γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους του χώρου. Φιλική συμβουλή: για οποίον σκέφτεται να κάνει την τρέλα του δουλειά, να το ξανασκεφτεί και να το σχεδιάσει πολύ καλά πρώτα!
Με μοντελιστικούς χαιρετισμούς,
Babis
Purple Warrior Creations / Aviation Profiles on Glass
Υ.Γ.: προς αποφυγή παρεξηγήσεων τα παραπάνω γράφηκαν με μοναδικό σκοπό να μοιραστώ την εμπειρία μου με άλλους «τρελαμένους» που μπορεί να μπουν στον πειρασμό να κάνουν κάτι παρόμοιο. Δεν έχω καμιά πρόθεση να προβληθώ προσωπικά ή να προωθήσω το project μου, μιας και για μένα είναι ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει οριστικά.
Τις φωτογραφίες μου μπορείτε να τις κατεβάσετε για προσωπική σας χρήση ή να τις βάλετε σε blog και άλλα φόρουμ αρκεί να αναφέρεται τα πρέποντα credits (© Charalampos Giousmpasoglou).
(http://postimage.org/image/bzzyv3bhj/)
(http://postimage.org/image/4f1jdd5uv/)
(http://postimage.org/image/nyaq0gu07/)
(http://postimage.org/image/ex0s0llgn/)
(http://postimage.org/image/vyy7gfppj/)
(http://postimage.org/image/e3srlq4tj/)
(http://postimage.org/image/bnqy7vmqv/)
-
Πολύ ωραία η περιγραφή σου συνάδελφε με πολυ όμορφες αναμνήσεις καί μακάρι να είχαν πάει τα πράγματα έτσι όπως τα ήθελες.
Αφορμή για να γράψω σε αυτό το πόστ σου είναι η απορία μου σχετικά με ένα άτομο - τον Κ.Αντωνόπουλο.
Τί γίνεται αυτή η ψυχή - είναι καλά το έχει ακόμα το κατάστημα (έχει μετακομίσει εδώ καί αρκετά χρόνια βέβαια από την 3η Σεπτεμβριου) ή το ανέλαβε η κόρη του;; Γνωρίζει κανείς;
-
Δυστυχώς έχω πολύ καιρό να ακούσω νέα του κ. Κώστα... τελευταία φορά που είχα πάει στο μαγαζί είχε χάσει τη γυναίκα του που ήταν και αυτή ένας γλυκύτατος άνθρωπος... Στην εφηβεία μου το μοντελάδικο αυτό είχε γίνει 2ο σπίτι μου, απορώ με την υπομονή αυτού του ανθρώπου! Πάντα μιλούσε με περιφάνεια για τον γιό του τον Θεόδωρο αν δε κάνω λάθος, που ήταν από τους πρώτους που έφεραν τα δίλιτρα στην Ελλάδα - γενικότερα είχε μεγάλη αγάπη για την αεροπορία και το μοντελισμό και ποτέ δεν τον είδα σαν "μαγαζάτορα". Ας είναι καλά όπου και να βρίσκεται! ::salut::