Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 26, 2011, 11:09:00 μμ
(http://postimage.org/image/amescpdwz/)
(http://postimage.org/image/aokfaxwij/)
(http://postimage.org/image/fsjynvoit/)Καλές γιορτές!
Και μιά εικόνα για να συγκινηθούν οι παλαιοί
(http://postimage.org/)και να μάθουν οι νεώτεροι γιατί πολλοί από εμάς οδηγήθηκαν στην...μοντελιστική "παράνοια" :mrgreen:
(http://postimage.org/image/71cixs0qv/)Αποστολή από: dtg στις Δεκεμβρίου 27, 2011, 09:02:53 πμ
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 27, 2011, 09:05:38 πμ
:D back to my roots :D
Αποστολή από: Jet72 στις Δεκεμβρίου 27, 2011, 11:22:46 πμ
Για προχώρα να δούμε...
Αποστολή από: Θάνος_79 στις Δεκεμβρίου 27, 2011, 07:11:43 μμ
::salut::
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 27, 2011, 11:06:49 μμ
Τα σχέδια όμως, άλλαξαν. Ο πατέρας του λέει χαμογελαστά:
-Σήκω, να πάμε στα μαγαζιά, ξύπνα και την αδερφή σου! Θέλω κάτι να σας πάρω για...αύριο! Θα πάω αργότερα στο γραφείο...
- Μα αφού τα δώρα μας τα παίρνουμε την Πρωτοχρονία... Είπε ήδη κόκκινος από χαρά!
-Ε δεν μπορεί, θα έχεις δεί κάτι μικρό που να σου αρέσει. Η μάνα σου λέει πως δεν τα πήγες κι άσχημα στο σχολείο.
Σε λίγο ήταν ήδη έξω, γραμμή για το...τα παιχνιδάδικα, ούτε κρύο καταλάβαινε, ούτε ζήλευε πιά τους πιτσιρικάδες που έτρεχαν από πόρτα σε πόρτα! Ο μπαμπάς χαμογελούσε κι αστειευόταν και με τους δύο, κρατώντας τους με τα μεγάλα του χέρια, γεμάτα σκληράδες από την γραφομηχανή.
Φτάνοντας στο μαγαζί, του είπε:
-Μπαμπά, θα μου πάρεις ένα συναρμολογούμενο; Το πιό μικρό!
-Μα δεν θα τα καταφέρεις... Αυτά τα φτιάχνει ο ξαδερφός σου που είναι...μεγάλος!
-Θα τα καταφέρω, θα με βοηθήσεις κι εσύ!
- Εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω, θα πάω και αύριο το απόγευμα στο γραφείο, υπάρχει δουλειά που πρέπει να τελειώσω...είπε με έγνοια.
-Καλά, θα το φτιάξω μόνος μου, θα κοιτάει κι η μαμά....
Ήξερε σε πoιό ράφι να πάει... έφτασε εκεί πρίν την πωλήτρια, και ήδη περιεργαζόταν τα κουτιά, πολλά από τα οποία ήταν ανοιχτά και μπορούσε να δεί το χρώμα του πλαστικού! Θα διάλεγε αυτό που τα χρώματά του έμοιαζαν πιό πολύ με τα χρώματα της εικόνας. Φαίνονταν και στο πίσω μέρος του κουτιού.... Ήξερε πως ο μπαμπάς δεν θα του έπαιρνε χρώματα, και πως δεν πρέπει να χαλάσουν πολλά...Διάλεξε λοιπόν ένα παράξενο, σχεδόν άσχημο καφέ αεροπλάνο, με μεγάλα τζάμια, δύο αεροπόρους και αγγλικά σήματα, που του άρεσαν πάντα...
Η κοπέλα τους είπε:
Να πάρετε και κόλλα, αυτά δεν κολλάνε με Ούχου, και να δούμε τα χρώματα...
- Όχι- όχι, δεν θέλω χρώματα, είναι ήδη χρωματιστό το πλαστικό! Αλλά μπαμπά, να πάρουμε και κόλλα...
...κι ο μπαμπάς χάρηκε που γλύτωσε τα χρώματα!
Αφού πήρε και η αδερφή του το δικό της, χάζεψαν λίγο ακόμη στις βιτρίνες, διότι ο μπαμπάς προσπαθούσε να καταλάβει τί ήθελαν για την Πρωτοχρονιά, και αυτό θα ήταν μεγάλο παιχνίδι....
-Λοιπόν, εγω φεύγω, πάω στην "στραβομάρα μου". Πάρε την αδερφή σου, πάρε και τούτα 'δώ, και πηγαίνετε σπίτι. Να μου υποσχεθείτε όμως, πως δεν θα τα ανοίξετε, παρά αύριο μετά την εκκλησία...
Τέλος πρώτου μέρους....
Αποστολή από: dtg στις Δεκεμβρίου 28, 2011, 12:09:49 πμ
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 29, 2011, 01:00:42 πμ
(http://postimage.org/image/hvvrhoikl/)
(http://postimage.org/image/fak7uaoyb/)
(http://postimage.org/image/oeolulurp/)Στα παλια Ματσμποξάκια, δεν μπορείς να μήν κάνεις τον έλικα να γυρίζει! :mrgreen:
-Δεν έχεις καθόλου υπομονή...ούτε μισή μέρα δεν μπορείς να περιμένεις; Είπε με πονηρό μισόγελο ο πατέρας του, όταν γυρίζοντας το απόγευμα από το γραφείο, τον βρήκε να συναρμολογεί το αεροπλανάκι στο τραπέζι του σαλονιού... Ο ίδιος όμως, ήξερε τί μάχη είχε δώσει με "το θηρίο"...
Γυρίζοντας στο σπίτι, είχαν βάλει τα δώρα κάτω από το δέντρο, και ενώ η αδερφή του ήδη στρωνόταν να διαβάσει από τώρα για το σχολείο, αυτός πάλευε να κρατηθεί...
-Να σου πω, της είπε, αν απλώς βγάζαμε τα περιτυλίγματα, μόνο για να τα δούμε και τα ξαναβάζαμε κάτω από το δέντρο χωρίς να τα ανοίξουμε;
-Όχι, δεν είναι σωστό...Πάντα το ίδιο κάνεις και παρασέρνεις και εμένα!
ʼδικα προσπάθησε για μισή ώρα να ξεχαστεί με τα παλιά του παιχνίδια...Στο τέλος δεν κρατήθηκε, άνοιξε το χαρτί λίγο στην αρχή, ίσα να φαίνεται η μικρή πλαϊνή εικόνα. Σύντομα όμως το γιορταστικό περιτύλιγμα ήταν σκισμένο στο πάτωμα, και αυτός χάζευε το κουτί γύρω-γύρω για ώρα... Μες στο μυαλό του το φανταζόταν να πετάει μέσα στο σαλόνι και να ρίχνει τις μικρές μπομπίτσες του στα πλαστικά στρατιωτάκια, πάνω στο χαλί. Όμως το κουτί ήταν ήδη ανοιχτό, άλλωστε είχε δεί τα χρώματα από το μαγαζί...Μετά το μεσημεριανό φαγητό δεν κρατήθηκε...Η μητέρα του κοιμόταν στον καναπέ, η τηλεόραση έπαιζε παλιές αμερικάνικες ταινίες εποχής, κι αυτός ήδη είχε στρωθεί να συνταιριάζει τα κομμάτια δοκιμαστικά, να διαβάζει τις οδηγίες, και να σκέφτεται ποιά από τις δύο επιλογές να φτιάξει. Πιο πολύ χάζευε με τους αεροπόρους. Τί κρίμα να μήν ανοιγοκλείνει το τζάμι, για να μπορεί να τους ξαναβγάλει μετά.Και τί παράξενο τα φτερά να μπαίνουν στο τζάμι...Πάντως με τις ρόδες δεν θα δυσκολευόταν καθόλου... Τα στηρίγματά τους ήταν χοντρά και μεγάλα, και όπως φαίνεται, το αεροπλάνο δεν τις μάζευε πετώντας, καλό κι αυτό! Με τις μικρές ρόδες και τα λεπτά σκέλη ποτέ δεν τα κατάφερνε μέχρι τώρα...Τα άλλα δύο που είχε φτιάξει στραβοστέκονταν, μέχρι να σπάσουν οι ρόδες εντελώς, κατά την διάρκεια των...επιχειρήσεων!
Όταν ο πατέρας του γύρισε, η άτρακτος είχε ήδη κλείσει, και σε λίγο θα κόλαγε τις ρόδες.
-Κοίτα τί να κάνεις... Αφού βάλεις την κόλλα και τις κολλήσεις, στήριξέ το στο κουτάκι του να μήν ακουμπάνε κάτω... Σε λίγο θα πήξει η κόλλα, και θα στέκεται μιά χαρά!
Όσο περιμενε οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή:
-Μπαμπά, τί αεροπλάνο ήταν αυτό; Ήταν γρήγορο; Γιατί ήθελε δύο αεροπόρους; Αφού έχει μόνο μία μηχανή...Εσύ είχες δεί τέτοια;
Ο μπαμπάς "είχε δεί τέτοια", όταν οι γερμανοί βομβάρδιζαν την πόλη του, τότε που ο ίδιος ήταν στην ηλικία του παιδιού του, αλλά μέσα του ήταν κι αυτός παιδί, και χαιρόταν με ό,τι είχε μηχανή και έκανε φασαρία! ʼλλωστε το παιχνίδι του γιού του είχε αγγλικά σήματα, ήταν με τους "καλούς". Βάλθηκε να του απαντά στις ερωτήσεις μετά από λίγη γκρίνια, με ό,τι ήξερε -και ήξερε αρκετά, είναι η αλήθεια- και όσα δεν ήξερε τα συμπλήρωνε η φαντασία του...
Προσεχώς η συνέχεια!
Αποστολή από: dtg στις Δεκεμβρίου 29, 2011, 01:30:50 πμ
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 31, 2011, 03:42:58 πμ
(http://postimage.org/image/8ekol8x71/)
(http://postimage.org/image/qeyh3dern/)
(http://postimage.org/image/wwcs94zrr/)Τα δύο μέρη δεν θα κολληθούν μόνιμα μεταξύ τους, ώστε να μπορώ να ανοίγω το πιλοτήριο όποτε θέλω :DΕίχε πιά νυχτώσει, για τα καλά, και μόλις είχε τελειώσει με τις χαλκομανίες! Ήξερε πως μπαίνουν, η μητέρα του του είχε δείξει να κολλάει τέτοια αυτοκόλλητα στα πασχαλινά αυγά, και η διαδικασία του άρεσε πολύ. Ακόμη κι εκείνη χαμογέλασε που τον είδε να τις κολλάει.
Και το αεροπλανάκι του πλέον του άρεσε πολύ, και ανυπομονούσε να στεγνώσουν όλα και να το βάλει αύριο κανονικά στο...παιχνίδι! Ο πατέρας του χαιρόταν κι αυτός, αλλά προτίμησε να τον ψευτομαλώσει που ήταν περασμένες δέκα και δεν είχε ξαπλώσει ακόμα...
-Κοίτα η αδερφή σου, ήδη κοιμάται...Εσύ μπερδεύτηκες με δαύτο. Παίρνεις κακή σειρά, πώς θα ξυπνήσεις αύριο να πάς στην εκκλησία;
Πώς να μαλώσεις όμως ένα παιδί, όταν ο ίδιος δεν μπορείς να κρύψεις το χαμόγελο και την χαρά στα μάτια σου...κι όλα αυτά παραμονή Χριστουγέννων;...
Αφού ετοιμάστηκε, ξάπλωσε στον στρωμένο καναπέ, ο μπαμπάς τον σκέπασε καλά, του έφερε και δυό ποτήρια νερό, μιάς και το είχε συνήθειο ο μικρός να διψάει την νύχτα, ξάπλωσε κι αυτός στην άλλη πλευρά του καναπέ κοιτώντας την τηλεόραση. Τα φώτα σβήσανε, έγινε ησυχία, και μόνο η αναλαμπή της βουβής, κατά τα άλλα, τηλεόρασης και τα φωτάκια στο δέντρο που αναβόσβηναν, φώτιζαν το χώρο, σχεδόν μαγικά. Στραμμένος προς το τραπεζάκι με το δημιούργημά του δίπλα στην στημένη σκακιέρα, νύσταξε γλυκά κοιτώντας τις παράξενες γωνιώδεις σκιές του να μπερδεύονται με εκείνες του Βασιλιά, των Ίππων, των Πύργων, μέσα σε μικρές χρωματιστές ανταύγειες. Ο ρυθμικός ήχος από το εκκρεμές στο χώλ, τον υπνώτισε και τα παιδικά βλέφαρα βάρυναν σαν μολύβι....
Τέλος τρίτου μέρους...
Αποστολή από: nosdio στις Δεκεμβρίου 31, 2011, 05:31:25 πμ
Αποστολή από: tazman στις Δεκεμβρίου 31, 2011, 11:03:33 πμ
Μας γυρνάς όλους πολλά χρόνια πίσω....
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Δεκεμβρίου 31, 2011, 11:17:20 πμ
Αποστολή από: OANNHSEA στις Δεκεμβρίου 31, 2011, 12:38:52 μμ
Κάθε μοντελιστής είναι ένας καλλιτέχνης στην ψυχή...
Καλή χρονιά και καλά μοντέλα!!!
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Ιανουαρίου 01, 2012, 02:02:34 πμ
(http://postimage.org/image/pb9rdxznp/)
(http://postimage.org/image/hu9vojvh3/)Το εκκρεμές χτύπησε δώδεκα. Ο επισμηνίας Πουνέντες Ανεμοσύγνεφος έβαλε μπροστά τον κινητήρα του αεροπλάνου σε στροφές χαμηλές για να τον ζεστάνει, και τα πιονάκια που ετοίμασαν το αεροπλάνο απομακρύνθηκαν βιαστικά. Τα όργανα φωτίζονταν με το χλωμό τους φώς μπροστά του κι αυτός τα έλεγχε ένα-ένα με προσοχή. Ήταν η πρώτη τους αποστολή μέσα στο καινούριο σπίτι, και ήθελε όσο τίποτε, όλα να πάνε καλά. Θα έπρεπε μέσα στην νύχτα να απογειωθεί από το μικρό μαρμάρινο τραπεζάκι και να πετάξει μέσα στο σκοτάδι σε μια δύσκολη αποστολή έρευνας. Παρόλο που το αεροπλάνο τους ήταν ειδικό για βραχείες από-προσγειώσεις, η νύχτα ήταν πάντοτε ένας δύσκολος αντίπαλος, πόσο μάλλον όταν δεν ξέρεις ποιούς και πόσους εχθρούς θα πρέπει να αντιμετωπίσεις! Ήταν όμως ένας από τους καλύτερους νυχτερινούς πιλότους της σειράς του, και γι' αυτό η διοίκηση τον είχε στείλει εδώ.
-Όλα εντάξει κύριε σμηναγέ; Σε πέντε λεπτά ξεκινάμε. Φώναξε στον παρατηρητή του.
Ο σμηναγός Μαΐστρος Γραιγολεβάντες καθισμένος στην θέση του παρατηρητή, τακτοποιούσε ψυχαναγκαστικά ξανά και ξανά τις ζώνες πρόσδεσης, τους ιμάντες ανάρτησης του αλεξιπτώτου, τους τυμπανοειδείς γεμιστήρες του πολυβόλου και τους καινούριους του χάρτες.
Η αποστολή ήταν υψίστης σημασίας. Ο λευκός Βασιλιάς είχε έρθει με τον Αξιωματικό και τον Ίππο νωρίτερα, και του έδωσε ο ίδιος την περγαμηνή με τους αντικειμενικούς σκοπούς, με βλέμμα σοβαρό και λυπημένο. Ο Αξιωματικός εξήγησε τις λεπτομέρειες.... Η μία από τις δύο κρυστάλλινες σφαίρες που φυλασσόταν στην κορυφή του Πύργου, ανεκτίμητος θησαυρός του Βασιλείου, είχε χαθεί. Η Μαύρη Κατσαρίδα που ζούσε στα Σκοτεινά Βάθη κάτω από τους καναπέδες και μέσα στις ανήλιαγες, υγρές χαραμάδες ήταν ο κλέφτης, και δεν ήταν η πρώτη φορά. Συχνά περιφερόταν την νύχτα σπέρνοντας τον τρόμο, μιαίνοντας ό,τι άγγιζαν τα σιχαμένα ποδάρια της, και πολλές φορές είχε απαγάγει μικρά παιχνίδια απαιτώντας υπέρογκα λύτρα σε ζάχαρη και άλλες λιχουδιές για να τα απελευθερώσει. Πολλά δεν γύρισαν ποτέ από τα καταχθόνια λιμέρια της, και αρκετοί γενναίοι στρατιώτες χάθηκαν για πάντα, αναζητώντας τα θύματά της. Όμως τώρα η υπόθεση ήταν στα χέρια της Αεροπορίας. Έπρεπε πετώντας μέσα στο σκοτάδι να ανιχνεύσουν τα περάσματα που το άθλιο έντομο και οι υποταχτικοί του χρησιμοποιούσαν, εί δυνατόν να ανακαλύψουν την κρυψώνα όπου καταχώνιασε τον θησαυρό. Θα μετέφεραν τις πληροφορίες στον στρατό, και την επομένη θα ξεκινούσε μια οργανωμένη πολεμική εκστρατεία, στην οποία με το αεροπλάνο τους θα παρείχαν εγγύς υποστήριξη. Εναλλακτικά, άν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, θα έπρεπε να επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον ανακτήσουν επιτόπου. Τα έντομα δεν περίμεναν σε καμμιά περίπτωση, νυχτερινή επιδρομή άνωθεν, δεν είχαν πληροφορίες για το καινούριο όπλο!
Ο σμηναγός είχε γερακίσια όραση, και η Καλή Νεράιδα που χόρευε στο Μουσικό Κουτί, του είχε χαρίσει νωρίτερα, ένα ζευγάρι μαγεμένες διόπτρες για να βλέπει την νύχτα, και αυτό ήταν ένα πολύτιμο δώρο που μόνον σε αυτόν είχε δώσει. Πολύ θα ήθελε να ήταν στο Μουσικό Κουτί απόψε, να την δεί να χορεύει και πάλι τη Λίμνη των Κύκνων με χάρη, με το αέρινο, ρόδινο φόρεμά της από τούλι να περιγράφει την αλαβάστρινη σιλουέτα της.... Η φωνή από την ενδοσυνεννόηση διέκοψε σκληρά τον ρεμβασμό του, η αποστολή ήταν κρίσιμη και για τον ίδιο και για τον κόσμο τους, και το καθήκον τους καλούσε.
-Έτοιμος επισμηνία, όποτε είσαι και εσύ! Απάντησε με αυτοπεποίθηση.
Σε λίγο, ο μονότονος βόμβος του κινητήρα δυνάμωσε, το παράξενο αεροπλανάκι αρχισε να κυλά όλο και πιό γρήγορα και αμέσως βρέθηκαν στον αέρα...
(http://postimage.org/image/yizaa02fr/)
(http://postimage.org/image/4n7kmjthf/)
(http://postimage.org/image/crl3x1lxz/)
(http://postimage.org/image/56i31kqxj/)Αποστολή από: giwrgosd στις Ιανουαρίου 01, 2012, 09:09:35 πμ
Αποστολή από: nosdio στις Ιανουαρίου 02, 2012, 02:33:15 πμ
και του χρονου με νεο matchbox ευχομαι!(αν εχεις το hurricane,το θελω ::glossa:: )
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Ιανουαρίου 02, 2012, 10:36:58 πμ
Χαίρομαι που σας άρεσε παιδιά! Εμένα καλό μου έκανε να "ξεφύγω" λιγάκι.... :mrgreen:
Αποστολή από: christos_p στις Ιανουαρίου 02, 2012, 06:24:25 μμ
Καί όπως είπαι και ο nosdio...
Οσο κρατας μεσα σου το "Λυσανδρο" εισαι ωραιος φιλε.. ::salut::
Αποστολή από: Giorgos G στις Ιανουαρίου 02, 2012, 06:46:31 μμ
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Ιανουαρίου 02, 2012, 07:12:26 μμ
Και κάθε φορά που το τελειώνουμε, είτε βγαίνει αριστούργημα είτε όχι, και το γυρίζουμε στα χέρια μας κοιτώντας το με χαμόγελο στο φώς, παίρνουμε την ίδια την παλιά ικανοποίηση. :D
Όσο για το παραμυθάκι, το όνειρο, την ιστοριούλα, αυτήν την φτιάχνει κανείς μέσα στο κεφάλι του, όσο κοντά στην πραγματικότητα θέλει...και αυτό είναι πολύ λυτρωτικό.
Οι μπαμπάδες κάποια στιγμή φεύγουν από κοντά μας σαν φυσικές παρουσίες. Αλλά γινόμαστε εμείς μπαμπάδες, θείοι, νονοί, ξάδερφοι, παππούδες, και ζούμε την χαρά των δικών μας παιδιών, ξυπνώντας το παιδί που υπάρχει μέσα μας.
Μην αφήνετε τίποτα ευχάριστο να περάσει "ανεπιστρεπτί :wink: :wink: :wink:
Αποστολή από: dtg στις Ιανουαρίου 03, 2012, 03:05:55 μμ
κατα τα Χριστουγεννα που βρεθηκαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονικη πήρα τα πρωτα χρώματα, (molak να ήτανε;). Δε θυμάμαι ποια ακριβώς χρονιά γίνονται αυτά, αλλά μου τα θυμισες φίλε μου -νά'σαι καλά!
Αποστολή από: Νασος στις Ιανουαρίου 03, 2012, 03:37:56 μμ
Αποστολή από: ramfighter στις Ιανουαρίου 03, 2012, 04:11:36 μμ
Καλησπέρα φίλε ελιξίριε.Απο ότι καταλαβαίνω πρόκειτε για πολύ παλαιό μοντέλο που προξενεί ρίγη συγκίνησης στους πιό παλαιούς στο χόμπυ. Πράγματι δεν χρειαζόταν βάψιμο; (no painting necessary γαρ...).Σήμερα η matchbox βγάζει μοντέλα; Εγω πάντως δεν έχω δει κάτι.Πάντως είναι πολύ πολύ ωραίο το θέμα σου.Η matchbox έχει κλείσει εδώ από το 1984.. Καποια από τα μοντέλα της επανακυκλοφορούν από Revell (οπως F4panther, T-2 backeye). Mια από τις καινοτομίες της ήταν οτι έβγαζε τα μοντέλα της σε πλαίσια 2 και 3 χρωμάτων (τα δε αυτοκίνητα σε 4) οπότε καποια μοντέλα φαινόντουσαν ωραία και άβαφτα
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Ιανουαρίου 03, 2012, 04:23:04 μμ
Τα πιό πολλά είχαν κάπως απλοποιημένη λεπτομέρεια, γενικά όμως, ήταν σωστά στο σχήμα και τις διαστάσεις, είχαν καλή ποιότητα χύτευσης, και μερικά ήσαν θέματα που καμμία άλλη εταιρεία δεν έβγαζε σε μοντέλο. Πολλά από αυτά μπορούσαν να δώσουν ένα πολύ αξιοπρεπές μοντέλο με λίγη έξτρα δουλειά.
Ευτυχώς για εμάς, πολλά από τα καλούπια της Μάτσμποξ, άν όχι όλα, αγοράστηκαν από άλλη γνωστή εταιρεία, που τα επανεκδίδει κατά καιρούς, σε μονόχρωμο πλαστικό πιά. Πράγματι, συγκινούν πολύ αυτούς που μοντέλιζαν την δεκετία του '80 και παλιότερα!
Όπως τα λέει και ο φίλος Ραμφάιτερ.
Αποστολή από: Jet72 στις Ιανουαρίου 03, 2012, 05:00:26 μμ
Θα έλεγα ότι είναι μη ρεαλιστικά φτιαγμένο, δεδομένου ότι δεν βλέπω silvering, χυμένες κόλλες, δαχτυλιές με UHU στην καλύπτρα και τα σχετικά...
Αξίζει λοιπόν να το έχεις για να δείχνεις τι δίνει ως κιτ μία εταιρία και τι κάνεις εσύ επιπλέον όταν το φτιάχνεις...
Αποστολή από: Ελιξ-ιριος στις Ιανουαρίου 03, 2012, 05:47:32 μμ
Νά'σαι καλά φίλε Ελιξ που μας θυμισες μια αγνή εποχή του μοντελισμού όπου το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν λίγο χαρτζιλίκι. ένα απλό μοντέλο, κόλλα ούχυ και ψαλιδάκι. Μόνο με αυτά και τη βοήθει ατης Μάτσμποξ φτιάχναμε ένα αεροπλανάκι ή αρμα (εκεί δε θυμάμαι αν ήταν χρωματισμένα!) και τα δείχναμε ο ένας στον άλλον με ικανοποίησηση! Στην αρχη στη γειτονια μας, στη Χρυσούπολη, όπου και το ψιλικατζιδικο από όπου προμηθευόμαστε τα αεροπλανάκια μας, δε γνωρίζαμε πολλα πραγματα και κολούσαμε και τα σήματα με κόλλα πάνω στο μοντέλο :oops:. Κάποια στιγμη το καλοκαίρι είδε τα αριστουργήματά μας" ένας πρωτευουσιάνος συνομίλικος (απο Σέρρες νομίζω) και μας είπε όριτι δε μπαινουν έτσι τα σήματα. Μας καλεσε στο σπίτι της γιαγιάς του όπου είχε τα καλοκαιρινά κατασκευάσματά του και εκεί είδαμε έκπληκτοι ότι μπορείς να τα βάψεις! Το επόμενο σταδιο ήταν οι πειραματισμοί με τις χαλκομανίες με το σωστό τρόπο και οι πειραματισμοί βαψίματος με νερομπογιές μαρκαδόρους ακόμα και με λαδομπογιές από τις αποθήκες των πατεράδων μας.Τυχερός που είχες και παρέα στο παιχνίδι!
κατα τα Χριστουγεννα που βρεθηκαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονικη πήρα τα πρωτα χρώματα, (molak να ήτανε;). Δε θυμάμαι ποια ακριβώς χρονιά γίνονται αυτά, αλλά μου τα θυμισες φίλε μου -νά'σαι καλά!
Πολυ ωραίο για ... άβαφο (κατά το "πολυ ωραίο για πινελάτο").Θα έλεγα ότι είναι μη ρεαλιστικά φτιαγμένο, δεδομένου ότι δεν βλέπω silvering, χυμένες κόλλες, δαχτυλιές με UHU στην καλύπτρα και τα σχετικά...Αξίζει λοιπόν να το έχεις για να δείχνεις τι δίνει ως κιτ μία εταιρία και τι κάνεις εσύ επιπλέον όταν το φτιάχνεις...Όχι, καθόλου ρεαλιστικό!!
Έβαλα και βελτιωτικό στις χαλκομανίες! Αμ πώς! Αθάνατες όμως οι άτιμες! Μιά χαρά βγήκαν από το χαρτάκι τους! Ούτε σπασίματα, ούτε τίποτα!
Αποστολή από: phantomakias στις Ιανουαρίου 05, 2012, 07:52:37 μμ
Τι Τριβιζας και κολοκυθια.....για ψαξε το.
Α!!!
Και τελειωνε!!!!
Προχωρα παρακατω τι εγινε;Αποστολη εξετελεσθη ή επσε ηρωικα μαχομενο με υπερτερες κουνουποσκωροδυναμεις;(η εχθρικη αεροπορια....αμ τι νομιζες ετσι χωρις αεροπορικη καλυψη δρα η κατσαριδα; ::glossa::)