Το αεροσκάφοςΓια την ιστορία του C-47 μπορείτε να βρείτε μερικά στοιχεία
εδώ Interdiction. Στην στρατιωτική ορολογία ο όρος περιγράφει τη χρήση ισχύος με σκοπό την επιβράδυνση ή απαγόρευση της ροής εφοδίων και προσωπικού του εχθρού προς το πεδίο της μάχης. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πλευρές του σύγχρονου πολέμου και η αρχή είναι απλή, στέρησε τον αντίπαλο από πυρομαχικά, τρόφιμα και προσωπικό και ουσιαστικά του στερείς τη δυνατότητα μάχης και τον αναγκάζεις να υποκύψει. Σαν ορολογία η απαγόρευση πεδίου μάχης είναι τόσο παλιά όσο ο πόλεμος, αλλά υλική υπόσταση θα λάβει μόνο με την εμφάνιση της αεροπορίας και του υποβρυχίου οπότε και θα γίνει εφικτή η δυνατότητα πληγμάτων σε ικανό βάθος στα μετόπισθεν του εχθρού και στις γραμμές επικοινωνίας και ανεφοδιασμού του.
Κατά τον Β ΠΠ το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας των εμπολέμων αναλώθηκε σε τέτοιου είδους αποστολές. Οι πιθανοί στόχοι όπως είναι λογικό προστατεύονταν από ισχυρή άμυνα και η πολύπλοκη και επικύνδινη φύση των αποστολών αυτών οδήγησαν και στην εμφάνιση των πρώτων εξειδικευμένων για την περίσταση οπλικών συστημάτων. Οι σύμμαχοι κέρδισαν κατά κράτος στον τομέα αυτό και μάλιστα η απόβαση της Νορμανδίας πέτυχε ακριβώς επειδή τα P-47 και τα Hawker Typhoon ουσιαστικά απέκοψαν τις περιοχές της απόβασης από τον υπόλοιπο κόσμο εμποδίζοντας τους γερμανούς να συγκεντρώσουν τις εφεδρείες τους και να πραγματοποιήσουν αντεπίθεση τις πρώτες μέρς που τα προγεφυρώματα ήταν ευάλωτα. Στον Ειρηνικό οι αμερικανοί χρησιμοποιώντας με τεράστια επιτυχία δικινητήρια βομβαρδιστικά οπλισμένα μέχρι και με 12 πολυβόλα των 0.50in, τα οποία έβαλαν όλα προς τα εμπρός, ουσιαστικά καταδίκασαν σε ασιτία δεκάδες χιλιάδες αποκομμένους ιάπωνες στρατιώτες. Μάλιστα στην περιοχή έδρασε ένα από τα πιο πετυχημένα όπλα του Β ΠΠ, το βομβαρδιστικό Β-25D το οποίο ο Major Paul I. “Pappy” Gunn μετέτρεψε σε ένα τρομερό όπλο προσθέτοντάς του στο ρύγχος 11 πολυβόλα των 0.50in. Η ισχής πυρός ήταν ικανή να κόψει ένα εμπορικό πλοίο στα δύο και οι ιάπωνες θα πληρώσουν τεράστιο τίμημα χάρη στην επινοητικότητα του Gunn. Κατά τη διάρκεια της μετατροπής ήταν τέτοια η έκταση των αλλαγών στο αεροσκάφος που ο General George Kenney ανησυχώντας ρώτησε τον Gunn για το κέντρο βάρους του Β-25, το οποίο στο ρύγχος έμοιαζε πλέον με θωρηκτό. Ο Gunn, απολύτως σίγουρος για την επιτυχία του δημιουργήματός του απάντησε «Oh, we threw the center of gravity away, it was heavy!!!”. Οι ευφυείς μετατροπές της πρώτης γραμμής θα περάσουν και στις γραμμές παραγωγής και έτσι τα πρώτα όπλα παραγωγής απαγόρευσης πεδίου μάχης θα γίνουν πραγματικότητα.
Παρά την αποτελεσματικότητά τους, τα όπλα αυτά είχαν μερικά σοβαρά μειονεκτήματα. Ενα αεροσκάφος για να προσβάλλει ένα στόχο στο έδαφος πρέπει να εκτελέσει διαδοχικές διελεύσεις πάνω από αυτόν. Ο χρόνος μεταξύ των διελεύσεων είναι σημαντικός και δίνει την ευκαιρία στον εχθρό να αλλάξει θέση ή/και να προετοιμάσει την αντίδρασή του για την επόμενη διέλευση. Η λύση στο πρόβλημα ήταν απλούστατη, το αεροσκάφος έπρεπε να εφοδιαστεί με όπλα τα οποία θα έβαλαν από το πλάϊ, σε γωνία 90ο σε σχέση με την πορεία του. Ετσι, εκτελώντας διαρκώς στροφές πάνω από το στόχο ουσιαστικά τον είχε υπό τα πυρά του συνεχώς και για όση ώρα ήταν αναγκαίο μη δίνοντας στον αντίπαλο το χρόνο να αντιδράσει. Η αυτή ιδέα αυτή, παρά την απλότητά της, άργησε πάρα πολύ να υλοποιηθεί. Μία πρώτη προσπάθεια έγινα το 1927 όταν έαν DH-4 της USAAF οπλίστηκε με ένα πολυβόλο 0.30in το έβαλε από το πλάϊ και οι σχετικές δοκιμές στέφθηκαν με επιτυχία. Νέες δοκιμές το 1939 έδειξαν τις δυνατότες του συνδιασμού αλλά και πάλι η στρατιωτική ηγεσία δεν έδειξα ενδιαφέρον. Φτάνουμε έτσι στις αρχές της δεκαετίας του 1960 οπότε οι αμερικανοί αντιμετωπίσουν την ανάγκη της αεροπορικής υποστήριξης των δυνάμεών τους στο Vietnam σε ένα περιβάλλον όπου ο εχθρός μπορούσε να εμφανιστεί από το πουθενά, να χτυπήσει και να εξαφανιστεί το ίδιο αναπάντεχα όπως εμφανίστηκε. Η ανάγκη που διαγνώστηκε ήταν η δυνατότητα εκπομπής πυκνού πυρός επί του αντιπάλου, με υψηλή ακρίβεια, συνεχώς και από σημείο εκτός εμβελέιας της πλειονότητας των όπλων. Μία από τις προτάσεις ήταν και αυτή του LtCol G.C. MacDonald, o οποίος είχε επαναπροτείνει κάτι ανάλογο το 1942 και το 1945. Είναι παράλογο αλλά και πάλι οι προτάσεις απορρίπτονται!!!
Ηταν θέμα τύχης να συναντηθουν ο MacDonald με τον Ralph Flexman, έναν μηχανικό, ανώτερο στέλεχος της Bell Aerosystems Company, στα πλαίσια πλαίσια εντελώς διαφορετικών καθηκόντων στη βάση Eglin στη Florida. Ο Flexman μελετούσε τα προβλήματα αντιμετώπισης του εχθρού σε πολέμους μικρής έκτασης με τα χαρακτηριστικά του Vietnam και όταν οι δύο άνδρες θα λάβουν μέρος σε μία συνάντηση στις 13/12/1962 θα ανακαλύψουν οτι ο ένας αποτελούσε τη λύση για τα προβλήματα του άλλου. Ετσι στις 27/12/1962, μετά από σειρά συζητήσεων και προτάσεων, ο Flexman θα γράψει μία πρόταση προς τη στρατιωτική ηγεσία σχετικά με ένα αεροσκάφος με οπλισμό ο οποίος βάλλει από τα πλάγια του αεροσκάφους. Το Spooky είχε γεννηθεί.
H πρόταση του Flexman θα προκαλέσει τελικά κάποιο ενδιαφέρον και θα ανατεθεί στον Capt. John Simons η διερεύνιση ενός ανάλογου οπλικού συστήματος. Ο Simons θα αντιμετωπίσει την αρνητική, έως εχθρική στάση, πολλών προϊσταμένων του και θα απαιτηθεί πολύ κουράγιο και αποφασιστικότητα από μέρους του για να καταφέρει τελικά τον Μάϊο του 1963 να επιτύχει την έναρξη του Project Tailchaser το οποίο και θα μελετούσε τις πιθανότητες επιτυχίας ενός τέτοιου όπλου. Χρησιμοποιόντας σημάδια σχεδιασμένα με μαρκαδόρους πάνω στους υαλοπίνακες του cockpit ενός Τ-33 και ενός C-131 μπόρεσε να αποδείξει πως ήταν εξωφρενικά απλό το να κρατηθεί ένας στόχος στο κέντρο του στοχάστρου ενώ το αεροσκάφος έκανε κυκλους από πάνω του. Η τοποθέτηση μία κάμερας στη θέση που θα έμπαινε ο μελλοντικός οπλισμός έδωσε και την υλική απόδειξη των ικανοτήτων του νέου όπλου.
Είναι απίστευτο αλλά παρά την επιτυχία οι δοκιμές θα σταματήσουν λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και κεφαλαίων. Θα φτάσουμε στο καλοκαίρι του 1964 οπότε ο Simons λόγω άλλων projects θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Project Tailchaser και θα παραδώσει τον έλεγχο στον Lt Edwin Sasaki. Ο Sasaki τοποθετεί στη θέση του πιλότου δοκιμών τον Capt. Ron Terry. Ο Terry είχε μόλις επιστρέψει από το Vietnam μετά από 12 μήνες όπου είχε λάβεις μέρος σε εκατοντάδες απόστολές υποστήριξης φίλιων τμημάτων και είχε σαφή εικόνα των αναγκών. Ηταν απλά ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση στο σωστό χρόνο. Αμέσως ετοιμάζει μία πρόταση για δοκιμές, βασισμένος στην εμπειρία του από τη σκληρή πραγματικότητα που πρόσφατα είχε βιώσει και η πρότασή του γίνεται δεκτή. Το Tailchaser κέρδισε επίσημη προτεραιότητα και οι δοκιμές ξανάρχισαν.
Το Limited War Office θα διαθέσει ένα C-131 (BuNo 53-820) το οποίο ο Terry θα μεταφέρει στη βάση Eglin. Σαν όπλο επιλέχθηκε το τότε νέο SUU-11A/A της General Electric, ένα εξάκανο τύπου Gatling πολυβόλο με διαμέτρημα 7.62mm και ταχυβολία 3000rpm ή 6000rpm, επιλέξιμη ανάλογα με τις ανάγκες. Ενα τέτοιο όπλο εγκαταστάθηκε σε μία βάση από αλουμίνιο μπροστά στο άνοιγμα της αριστερής πόρτας φόρτωσης του C-131 και οι δοκιμές με πραγματικά πυρά ξεκίνησαν. Και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακότατα. Πετώντας σε ύψη από 500ft έως 3000ft και σε αποστάσεις από 1750ft έως 9000ft από το στόχο επετεύχθησαν 25 πλήγματα σε μία βάρκα 10ft και 75 πλήγματα σε μία βάρκα 50ft. Και όλα αυτά με μία ριπή μόλις 1sec!!! Στη συνέχεια στο πεδίο βολής της Eglin 24 ανθρώπινα ομοιόματα σκορπίστηκα σε μία έκταση 3 στρεμμάτων. Με μία βολή 3sec επετεύχθησαν πλήγματα στα 19 από αυτά και τα 10 ορίσθηκαν ως «ολικές απώλειες». Οι αντίπαλοι του προγράμματος, που ήταν πολλοί και πολύ ψηλά στην ιεραρχία, αναγκάστηκαν να σωπάσουν υπό το βάρος της απίστευτης επιτυχίας των δοκιμών. Το μόνο που έμενε ήταν η δοκιμή σε περιβάλλον μάχης, οπότε ο Terry, αρκετοί τεχνικοί και 4 SUU-11A/A στάλθηκαν στο Vietnam στα τέλη του 1964.
Με την άφιξή του στο Vietnam ο Terry έπρεπε να επιλέξει ένα αεροσκάφος σαν φορέα του οπλισμού. Τα C-47 ήταν αριθμητικά διαθέσιμα, μπορούσαν εύκολα να μετατραπούν, ήταν εύκολα στο χειρισμό, είχαν δυνατότητα πτήσης με χαμηλή ταχύτητα για να διευκολύνεται η σκόπευση, είχαν τη δυνατότητα παραμονής για μεγάλα χρονικά διαστήματα πάνω από το στόχο και ήταν πιο αξιόπιστα και από μια απλή ξυλόσομπα. Ο Terry αφού έλεγξε τα μητρώα όλων των πιθανών C-47 επέλεξε ένα με BuNo 43-48579, το οποίο σε καθημερινή βάση μετέφερε εφόδια και ταχυδρομείο από και προς τη βάση του Nha-Trang. Το αεροσκάφος μεταφέρθηκε στη βάση του Bien-Hoa όπου οι τεχνικοί του εγκατέστησαν στην αριστερή πλευρά 3 SUU-11A/A. Τα δύο έβαλαν από τα δύο παράθυρα πριν την πόρτα φόρτωσης και το τρίτο από την ίδια την πόρτα φόρτωσης η οποία και αφαιρέθηκε. Στην αριστερή πλευρά του cockpit, στο παράθυρο του κυβερνήτη τοποθετήθηκε ένα σκοπευτικό Mk 20 Mod 4, «δανεισμένο» από ένα A-1E Skyraider και στον μοχλό ελέγχου του πιλότου τοποθετήθηκε ένα κουμπί το οποίο επέτρεπε τη βολή των όπλων, όλων μαζύ η ξεχωριστά ανάλογα με τις ανάγκες της αποστολής. O χώρος φόρτωσης δέχτηκε μετατροπές ώστε να μεταφέρει την αναχορηγία των 24000 βλημάτων των 7.62mm και 55 φωτιστικές φωτοβολίδες των 200000 κηρίων όπως επίσης στον υπάρχοντα ηλεκτρονικό εξοπλισμό, αποτελούμενο από TACAN, Liaison και IFF προσθέθηκαν ασύρματοι UHF, VHF και FM. Το πλήρωμα αποτελούσαν ο κυβερνήτης, ο συγκυβερνήτης, ο πλοηγός, 3 άνδρες υπεύθυνοι για τη λειτουργία του οπλισμού και ένα νοτιοβιετναμέζος μεταφραστής για επικοινωνία με τα στρατεύματα στο έδαφος. Δύο πληρώματα εκπαιδεύτηκαν στο αεροσκάφος με αρχηγούς τους Capt. Lee Johnson και Capt. Jack Harvey. Ο Harvey θεώρησε την όλη ιδέα γελοία αλλά έχοντας βαρεθεί να του ρίχνουν εχθροί και ενίοτε και φίλοι, είδε μια ευκαιρία να ανταποδώσει στα ίσα.
Το πρώτο Spooky. Εδώ με την αρχική παραλλαγή, το 1966 βάφτηκε με την κλασσική Vietnam παραλλαγή της UASF, με τις κάτω επιφάνειες βεμμένες μαύρο ματ.
Το σκοπευτικό αριστερά του πιλότου.
Αριστερά η αρχική εγκατάσταση των SUU-11A/A σε πλαίσια αλουμινίου. Δεξιά οι νεότερες εκδόσεις του όπλου που ήταν τοποθετημένες στο ειδκό ατρακτίδιο τους.
Το αεροσκάφος ήταν έτοιμο και όταν άρχισαν οι αποστολές η επιτυχία ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Με τη δυνατότητα να βάλει συνεχώς επί του στόχου με 18000 βλήματα το λεπτό αποτελούσε ένα τρομερό όπλο και αρκούσε σε αρκετές περιπτώσεις το άκουσμα των μηχανών του και μόνο για να σταματήσουν οι επιθέσεις των Vietcong. Αρχικά το αεροσκάφος έλαβε τον κωδικό FC-47, Fighter/Cargo. Μόλις το έμαθαν αυτό οι πιλότοι των μαχητικών κυριολεκτικά βγήκαν από τα ρούχα τους, το να ονομάζεται fighter το αργό και παμπάλαιο C-47 ήταν κάτι που η υπερηφάνεια τους δεν μπορούσε να ανεχθεί. Τελικά το αεροσκάφος έλαβε τον κωδικό AC-47 και οι αντιδράσεις έπαυσαν. Το όνομα Spooky, σύμφωνα με το θρύλο, προήλθε όταν ένα βράδυ η βάση του AC-47 δέχθηκε μία κλήση από το αρχηγείο της 7th Air Force η οποία ζητούσε να μάθει το call sign για το AC-47 το συγκεκριμένο βράδυ. Οι δύο υπεύθυνοι αξιωματικοί, πιλότοι καταδιωκτικών, έπεσαν από τα σύννεφα, call sign για αυτούς σήμαινε κανονική αποστολή, σχεδιασμό, πυρά, επαφή με τον εχθρό, πράγματα απίστευτα για ένα C-47, οπότε ένας από αυτούς εξέφρασε την έκπληξή του στο τηλέφωνο λέγοντας “What! Give that damn spooky Gooney Bird a call sign? I’ll kiss your ass!”. Από την άλλη άκρη της γραμμής ήρθε η απάντηση “OK, Spooky it is, thanks!” και το όνομα κόλλησε. Αν θέλετε το πιστεύεται.
Το Spooky εν δράση. Ηταν ένα εντυπωσιακό θέαμα, ειδικά τη νύκτα και προκαλούσε τρόμο στον εχθρό.
Λύσεις ανάγκης. Πολυβόλα των 0.30in τοποθετημένα σε κάποιο AC-47 ελλείψη SUU-11A/A. Η λύση δεν ήταν και πολύ αποτελεσματική, 4 όπλα των 0.30in επετύγχαναν όγκο πυρός μικρότερο από 1 SUU-11A/A.
Παράνοια; Ισως! M-60 τοποθετημένο να βάλει στα πλάγια σε ένα O-1A κάποιου FAC (Forward Air Controller) στο Vietnam. Παρά το ότι επισήμως τέτοιες μετατροπές ήταν απαγορευμένες, τελικά υλοποιήθηκαν και έλαβαν ενεργό μέρος στις μάχες.
Η επιτυχία ήταν πολύ μεγάλη και το γερό και αξιόπιστο AC-47 είχε απίστευτα ποσοστά διαθεσιμότητας. Μόνο όταν ο καιρός γινόταν πραγματικά κακός δεν πετούσε και αυτό σπάνια συνέβαινε. Η ανάγκη για περισσότερα τέτοια αεροσκάφη ήταν μεγάλη και περισσότερα C-47 μετατράπηκαν, μερικά δε λόγω έλλειξης SUU-11A/Α, με τοποθέτηση των παλιών καλών πολυβόλων των 0.30in. Η ανάγκη για μεγαλύτερη ισχύ πυρός θα οδηγήσει το 1965 τον Terry πίσω στις ΗΠΑ όπου και θα αναλάβει το Project Gunship 2, καρπός του οποίου ήταν το απόλυτο gunship AC-130 Spectre. Πίσω στο Vietnam κάθε αεροσκάφος που μπορούσε να μεταφέρει τον ανάλογο εξοπλισμό μετατράπηκε σε gunship με πλέον ακραία περίπτωση την εγκατάσταση ενός BAR σε ένα Ο-1A!!! Σήμερα ο δρόμος που άνοιξε το Spooky έχει οδηγήσει σε οπλικά συστήματα απίστευτης ισχύος και αποτελεσματικότητας με αποκορύφωμα το AC-130U το οποίο φέρει, μεταξύ άλλων, και το ισχυρόερο πυροβόλο όπλο που τοποθετήθηκε ποτέ σε αεροσκάφος, ένα πυροβόλο των 105mm. Επίσης κάνοντας χρήση προηγμένης τεχνολογίας μπορεί να βάλει σε δύο στόχους ταυτόχρονα, έχει αποδειχθεί εξαιρετικά θανάσιμο σε Ιράκ και Αφγανιστάν και το κόστος του αγγίζει τα 190 εκατομμύρια USD (τιμές 2001)!!!
Το τρομερό AC-130U.
Το μοντέλοΤο μοντέλο δεν είναι άλλο από το γνωστό C-47 της Italeri με ένα πρόσθετο πλαίσιο που περιέχει τον οπλισμό και το πάτωμα της καμπίνας για το AC-47. Για να μάθετε τι περιέχει το απλό C-47, μπορείτε να δείτε
εδώ.
Το όμορφο box art. Προσέξτε κάτω αριστερά το λογότυπο της Boeing με την άδεια χρήσης του copyright. Καλώς ήλθατε στην εποχή των παράλογων πνευματικών δικαιωμάτων...
Οι οδηγίες είναι σαφείς, όπως πάντα με την Italeri, αλλά οι χρωματικοί κωδικοί είναι κάπως "παράξενοι". Ευτυχώς δίνονται τα χρώματα και σε FS και είναι σωστά σύμφωνα με τις πηγές μου.
[IMG]http://gi61.photobucket.com/groups/h60/9JK3C0HMKX/th_
