"Πριν από 3000 χρόνια ένας ανίκητος στρατός της δύσης εισέβαλε στη χώρα μιάς βάρβαρης εχθρικής φυλής της ανατολής.
Αυτή είναι η ιστορία ενός στρατιώτη......."
Έτσι ξεκινάει το βιβλίο του ο Steven Pressfield,όπου με γλαφυρό τρόπο παρουσιάζει την ιστορία ενός στρατιώτη του ένδοξου στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου,από την ημέρα της κατάταξής του μέχρι την ημέρα που αποφασίζει να εγκαταλείψει το στράτευμα.
Εν μέσω μαχών,καί κυνηγητού του εχθρού,παρουσιάζονται καί οι σχέσεις των στρατιωτών με τους ανωτέρους τους,τον άμαχο πληθυσμό που συναντούν στην ατέλειωτη πορεία προς την ανατολή,αλλά και με τον ίδιο τον Αλέξανδρο.Η νοσταλγία γιά την πατρίδα καί την οικογένεια,αλλά καί καί η θέληση καί το πάθος γιά την νίκη.
Περιγράφονται ο πόλεμος,οι μάχες,τα όπλα καί η αιχμαλωσία,αλλά κυρίως οι κακουχίες της πορείας μέσα στις αχανείς παγωμένες καί άγνωστες εκτάσεις της Περσίας καί του Αφγανιστάν.
Το βιβλίο τελειώνει έτσι............
Πηγαίνω πάλι στη φάλαγγα."Θα σε δω στην Ινδία"
"πρέπει να ψοφήσω πρώτα από την πείνα."
Η ομορφιά της χώρας των γιών του Αφγάνα αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο.Ο Ινδοκαύκασος,μολονότι χίλια στάδια μακρυά,είναι τόσο κοντά,θαρρείς,ώστε μπορείς να τον αγγίξεις.Όμως μέχρι να φτάσουμε εκεί,χαλάζι μεγάλο σαν πέτρες σφενδόνης θα ανατινάζεται από τον χαλκό καί το σίδερό μας.Πλημμύρες θα παρασύρουν άντρες καί άλογα που αγαπάμε.Ο ήλιος θα μας ψήσει όπως τους πλήνθους των δέκα χιλιάδων χωριών αυτής της χώρας.Είμαστε τόσο χαρούμενοι που αφήνουμε αυτόν τον τόπο όσο κι αυτός επειδή μας βλέπει να φεύγουμε.
Χλεύασα κάποτε το θεό του Μελία.Όμως μας νίκησε.Βουβός,ανελέητος,απόμακρος,η θεότητα αυτής της χώρας δεν το βάζει ποτέ κάτω.Μάταια τον επικαλέιται κανείς.Κι όμως συνδράμει αυτούς που αυτοαποκαλούνται παιδιά του,που καταφέρνουν να επιβιώνουν σ΄αυτό τον κακοτράχαλο καί στείρο τόπο.
Έφτασα στο σημείο να φοβάμαι το θεό των γιών του Αφγάνα.Καί ότι μ΄έκανε πολεμιστή όμοιο μ΄αυτούς.
Από τις εκδόσεις Πατάκη.
