ωραίες εποχές.
στη γειτονιά μου στην Καισαριανή, ότι περιοδικά είχαμε διαβασμένα,
τα απογεύματα μετά το σχολείο και πριν το γήπεδο, είτε τα "παίζαμε" στο "μπαζ-παράμπαζο-τρίμπαζο"
(το γνωστο παιχνίδι τζόγου και δεξιοτεχνίας με τις στημένες πέτρες που τις έριχνες απο απόσταση με άλλη πέτρα ή κομμάτι μάρμαρου ή με καταλληλου σχήματος βότσαλο εαν ήσουν πιο "ψαγμένος" στο σπορ και πηγαινες σε παραλία
)
είτε τα "πουλάγαμε" στον κυρ-Αντώνη (ένα ψιλικατζίδιο - λιγο παιχνιδάδικο λιγο απ' όλα της γειτονιάς)
που πούλαγε, αγόραζε, αντάλλασε παλιά περιοδικά και βίπερ,
με αντάλλαγμα άλλα χρησιμοποιημένα περιοδικά απο άλλες γειτονιές.
Η φαση που μου έχει μείνει για παντα στη μνήμη απο τότε,
αφορά μια τέτοια "αναμέτρηση" με τα παιδιά της παραδίπλα γειτονιάς, στην οποία είχα πολύ "χέρι" και
σε μια ώρα παιχνίδι τους σήκωσα στην κυριολεξάι
όλα τα περιοδικά.
τόσα πολλά που δεν μπορούσα να τα κυβαλήσω στο σπίτι.
Δεν χρειάστηκε όμως, γιατί συνεννοηθήκανε μεταξύ τους οι "χαμένοι"
και με πλακώσανε στο ξύλο ένα τετράγωνο πιο κάτω και μου τα πήρανε πίσω
Ισχυε βέβαια και ένας άγραφος νόμος και μου άφησαν τα αρχικά δικά μου περιοδικά.
ωραίες εποχές, ωραία ηλικία. ξέγνοιαστη
Σ.Σ.
