Λίγη Ιστορία...Είναι στους περισσότερους γνωστό ότι ο στρατός των συμμάχων κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν αποτελούνταν μόνο από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις Αμερικής, Αγγλίας και Ρωσίας, αλλά συμμετείχαν και άλλα κράτη που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, συνέβαλλαν αποφασιστικά στην έκβαση του πολέμου. Ένα από αυτά υπήρξε και η Βραζιλία, το 4ο κράτος της Αμερικανικής ηπείρου που έστειλε δυνάμεις να πολεμήσουν εναντίον του άξονα μετά τις ΗΠΑ, το Μεξικό και τον Καναδά.
Δεν ήταν ξεκάθαρο από τα πρώτα χρόνια του πολέμου ότι η Βραζιλία θα στεκόταν στο πλάι των συμμάχων. Ο πρόεδρος της, Getulio Vargas, ήταν φιλοφασίστας αλλά οι εμπορικοί δεσμοί που είχε με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο τον ανάγκαζαν να παραμείνει ουδέτερος. Αυτό δε θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ καθώς οι ΗΠΑ ασκούσαν τρομερές πιέσεις για εγκατάσταση αεροπορικών και ναυτικών βάσεων στα βραζιλιάνικα εδάφη. Οι πιέσεις των Αμερικάνων τελικά ευοδώθηκαν και μέχρι το τέλος του 1941 διέθεταν αεροπορικές βάσεις στις πολιτείες της Μπαϊα, του Περναμπούκο και του Ρίο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Vargas, στις 28 Ιανουαρίου 1942 διέκοψε διπλωματικές σχέσεις με την Γερμανία, την Ιαπωνία και την Ιταλία. Η αντίδραση των Γερμανών υπήρξε άμεση. Μέσα σε διάστημα μόλις δύο μηνών (Ιούλιος - Αύγουστος 1942) γερμανικά υποβρύχια βύθισαν πάνω από 20 εμπορικά και επιβατικά πλοία βραζιλιάνικων συμφερόντων με απολογισμό πάνω από 1000 νεκρούς. Τα γεγονότα αυτά, σε συνάρτηση με την αδιάλλακτη στάση του Vargas να παραμένει ουδέτερος, ξεσήκωσαν τον λαό που προέβη σε μποϊκοτάζ γερμανικών επιχειρήσεων και εστιατορίων καθώς και σε εντονότατες διαδηλώσεις. Τελικά ο Vargas στις 22 Αυγούστου 1942, μην μπορώντας διαφορετικά, κήρυξε τον πόλεμο στον ʼξονα.
Μετά την κήρυξη του πόλεμου, ξεκίνησε από κοινού με τις ΗΠΑ, μια τεράστια προσπάθεια οργάνωσης, εκπαίδευσης και εξοπλισμού των δυνάμεων που θα στέλνονταν στην Ευρώπη. Πήρε περίπου δύο χρόνια μέχρι να εκπαιδευτούν περίπου 25300 στρατιώτες και να πάρουν μέρος στην μάχη.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1943 δημιουργήθηκε το πρώτο μαχητικό γκρουπ (1ο GAVCA) της Forca Aerea Brasileira (FAB) όπου αποτελείτο από 350 άνδρες, εκ των οποίων 43 πιλότοι. Η ομάδα μεταφέρθηκε στον Παναμά για εκπαίδευση σε Curtiss P-40. Τον Μάιο του 44 το 1ο GAVCA κρίθηκε επιχειρησιακό και στις 22 Ιουλίου στάλθηκε στις ΗΠΑ να αναλάβουν τα P-47D Thunderbolt. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1944 αναχώρησαν για την Ιταλία...
Συνεχίζεται...
Το κιτ...Το κιτ είναι της Revell στην 1/72, από τα καλύτερα κιτ του P-47 ανεξαρτήτως κλίμακας. Αποτελείται από 50 κομμάτια γκρι πλαστικού και 2 διάφανα της καλύπτρας.
Η λεπτομέρεια του κίτ είναι εκπληκτική για την 1/72. Παρόλα αυτά, είπα να πάρω και ένα βελτιωτικό της eduard έτσι για να δω τι παίζει αφού δεν έχω αντίστοιχη εμπειρία. Τελικά επιλέχθηκε το no 73211 οποίο είναι ένα μοντέλο από μόνο του και αποτελείται ούτε λίγο ούτε πολύ από 82 (!!!)
κομμάτια photoetched. Κακό μπελά στο κεφάλι μου έβαλα μου φαίνεται...
Από την ιστορία που παρέθεσα θα καταλάβατε ότι δε θα ακολουθήσω κατά γράμμα τις οδηγίες του κιτ μιας και εγώ θέλω να αναπαραστήσω ένα P-47D Βραζιλιάνικο που έδρασε πάνω από την κοιλάδα του Πάδου στην Ιταλία το 1944. Έτσι αγόρασα από το aviation megastore κάτι χαλκομανίες αμφιβόλου ποιότητας μιας βραζιλιάνικης εταιρίας (FCM).
Εδώ θα χρειαστώ την βοήθειά σας συνάδελφοι. Έχω δύο επιθυμίες για το βραζιλιάνικο P-47D. Ή θα το κάνω όλο μεταλλικό, να αναπαραστήσω δηλαδή το αεροπλάνο που πετούσε ο διοικητής του 1ο GAVCA, Nero Moura, ή ένα κλασσικό βραζιλιάνικο P-47D με Olive Drab (FS 34087) στις επάνω επιφάνειες και Neutral Grey (FS 36173) στις κάτω, με κωδικό Α4, που πετούσε ο πιλότος Alberto M. Torres, ο οποίος ήταν και ο πιλότος της Catalina που βύθισε ένα Γερμανικό U-199 κοντά στις ακτές τις Βραζιλίας.
Το πρόβλημα μου έγκειται στο εξης: το κιτ της Revell μου δίνει την δυνατότητα να αναπαραστήσω ένα P-47D-30 με έλικα Curtiss Electric και με το ραχιαίο πτερύγιο σταθερότητας (dorsal fin). Τα βραζιλιάνικα P-47D, στις περισσότερες πηγές αναφέρoνται ότι ήταν η σειρά D-25, με Hamilton Standard έλικα δηλαδή και χωρίς το ραχιαίο πτερύγιο σταθερότητας φυσικά μιας και αυτό ήταν μεταγενέστερη προσθήκη. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να βγάλω άκρη μιας και όσο περισσότερο ασχολούμαι τόσο χάνω την μπάλα. Κυκλοφορούν profiles βραζιλιάνικων P-47 D-25 'όπου φαίνεται καθαρά ραχιαίο πτερύγιο σταθερότητας ή αντίθετα, βραζιλιάνικα P-47 D-30 με Hamilton Standard έλικα...
Τελικά πιο είναι το σωστό δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Θα μου πείτε σιγά τα αυγά, κάντο όπως το έχει το κιτ και βάψτο όπως θες! Σύμφωνοι, αυτό θα κάνω τελικά, απλά θα ήθελα να γνωρίζω, τουλάχιστον Γι' αυτά τα δύο αεροπλάνα που θέλω να αναπαραστήσω πως ήταν τελικά, καθαρά για ιστορικούς λόγους και επίσης γιατί το P-47 είναι από τα λίγα συμμαχικά που γουστάρω τρελά και αυτό γιατί πέταξαν με βραζιλιάνικα χρώματα... (όπως και η Catalina PBY-5A
)
Το P-47D του Torres (ίσως και ο ίδιος). Η έλικα δεν μοιάζε με Hamilton Standard?
Υ.Σ.1: επειδή με photoetched δεν έχω ξανασχοληθεί, πείτε μου κολλάνε με υγρή κόλλα ή θέλει στιγμής? Επίσης υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξω? Εμπρός ξεράστε τα όλα!
Υ.Σ.2: Ευχαριστώ θερμά από τα βάθη της μοντελιστικής μου καρδιάς τον Gkontog για το πλούσιο υλικό του P-47 και τον Mastora για τις πολύτιμες photos!
Υ.Σ.3: Πρόοδος εργασιών μηδαμινή μιας και έπεσα με τα μούτρα στην μελέτη! ::book::Από εβδομάδα ελπίζω...
Υ.Σ.4: ʼσχετο! Πως δημιουργούμε thumbnail από το photobucket? Έχει πουθενά τέτοια επιλογή και δεν το βλέπω?
Το imageshack σέρνεται τελευταία...
