Μετά από πολύ καιρό, και αφού έχουν όλοι τρελαθεί στο ποστάρισμα τελευταία
, ήρθε νομίζω η ώρα να παρουσιάσω και εγώ, ένα ακόμη από τα λίγα ολοκληρωμένα μοντέλα μου... Αφορμή για την παρουσίαση του συγκεκριμένου, στάθηκε η προτροπή του συναδέλφου Crow
που έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία του, ξεφυλλίζοντας ένα παλιό Model Expert... Έτσι, μετά από πολύ καιρό που είχε παρατηθεί τραυματισμένο - αποτέλεσμα της επίθεσης κάποιου κανίβαλου
στην έκθεση του '99, το Spit μου επιτέλους αποκαταστάθηκε για να παρουσιαστεί
(το έχει η χρονιά φαίνεται - βλέπε και την αποκατάσταση του πραγματικού Spitfire στο Τατόι!)
Σε αντίθεση με την δημοφιλή τακτική γνωστού μέλους
, θα παρακάμψω τα ιστορικά στοιχεία... Τι να πρωτογράψεις άλλωστε για το [wiki=]Supermarine Spitfire[/wiki]! γι'αυτό... προσπερνάω και θα γράψω δυο λόγια για την εμπειρία μου με το κιτ της Revell...
Ψάχνοντας για ένα εύκολο μοντελάκι για... ξελαμπικάρισμα
από την ενασχόλησή μου με το Anson της Airfix, κατέληξα στο καινούργιο (τότε) Spitfire Vb της Revell. Πραγματικά ενθουσιάστηκα με την λεπτομέρεια και την πανέμορφη χαραγμένη γράμμωση και δεδομένης της απόφασης να μη ξοδευτεί χρόνος για ψάξιμο και έλεγχο του κιτ, μου διέφυγε ένα σημαντικό (για εμένα) λάθος, η μη σωστή απόδοση της ένωσης πτέρυγας/ατράκτου στο πίσω/κάτω μέρος. Η περιοχή δίνεται εντελώς επίπεδη, ενώ θα έπρεπε να έχει το χαρακτηριστικό σχήμα «ανάποδων φτερών γλάρου» (inverted gullwing). Πρόσφατα άκουσα πώς η Revell το διόρθωσε και το κυκλοφορεί με το ίδιο box art αλλά με διαφορετικό κωδικό. Μένει να το αποκτήσω και να επιβεβαιώσω τη φήμη... ʼλλο μειονέκτημα, είναι η μονοκόμματη καλύπτρα, γεγονός που στη συνέχεια με παίδεψε πολύ... Στις χαλκομανίες περιλαμβάνονται πολλά προειδοποιητικά stencils, αλλά το χρώμα με το οποίο δίνονται τα κωδικά γράμματα και η λωρίδα της ατράκτου δεν έχει καμία σχέση με το sky, φέρνοντας περισσότερο σε... φιστικί! Μικρό το κακό βέβαια καθώς δεν τα χρειαζόμουν...
Έχοντας ως οδηγό/έμπνευση τη γνωστή φωτογραφία της επιθεώρησης της 336 από τον Γεώργιο Παπανδρέου μετά την επιστροφή στο Χασάνι τον Οκτώβρη του '44, αποφασίστηκε να αναπαρασταθεί το ER194... Από τη φωτογραφία, αλλά και από όσες πηγές είχα στη διάθεσή μου, δεν προέκυπτε ο τύπος της πτέρυγας, οπότε ήλπιζα να είναι Vb...
Μερικά χρόνια αργότερα ο γνωστός... Μέγας
έφτιαξε το ίδιο αεροπλάνο (παρουσιαζόμενο το 1949 στο Τατόι) και αποδείχτηκε Vc! Τέλος πάντων, η ζωή είναι γεμάτη απογοητεύσεις...
Για να φτιαχτεί λοιπόν το συγκεκριμένο αεροσκάφος, έπρεπε να γίνουν οι παρακάτω προσθήκες/αλλαγές/βελτιώσεις:
Τροπικό φίλτρο. Βρέθηκε ρητινένιο στο κατάστημα Bunker στον Κολωνό (έχει κλείσει δυστυχώς). Φυσικά δεν ταίριαζε (προερχόταν από παλιό Heller αν δε κάνω λάθος) και χρειάστηκαν πολλές... συνεδρίες στοκαρίσματος/τριψίματος/μπινελικίων κλπ. για ένα αποδεκτό αποτέλεσμα.
Καινούργιο σπίνερ, καθώς η Revell παρέχει μόνο το κοντό (και μάλλον λάθος σε απόδοση). Τελικά κατασκευάστηκε από εποξικό στόκο και με τη βοήθεια ταχυτροχού και λίμας...
Καλύπτρα. Κατασκευάστηκε από λεπτή ζελατίνα φορμαρισμένη σε αντίγραφο αυτής του κιτ. Όσο όμως και να προσπαθούσα, το αλεξίνεμο δεν έβγαινε σωστό με τίποτα... Έτσι το μπροστινό επίπεδο κομμάτι είναι ξεχωριστό, το οποίο κολλήθηκε με κυανοακρυλική και στοκαρίστηκε πάνω στο υπόλοιπο με εποξικό στόκο (ώστε να περιοριστεί το τρίψιμο στο ελάχιστο δυνατό). Η όλη διαδικασία κόντεψε όπως καταλαβαίνετε, να ακυρώσει το όλο project και να καταλήξει και αυτό στο χρονοντούλαπο μαζί με το Anson από το οποίο προσπαθούσα να συνέλθω... Τέλος προστέθηκε το καθρεφτάκι που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα από τα τμήματα των πλαισίων από όπου γίνεται η έκχυση πλαστικού στα πολύ μικρά κομμάτια.
Στο
κόκπιτ προστέθηκαν λίγα πράγματα καθώς η παρεχόμενη λεπτομέρεια είναι αρκετή. Αντικαταστάθηκαν οι ανάγλυφες ζώνες με χοντρό αλουμινόχαρτο, προστέθηκαν ένας ρυθμιστής πίσω από το προσκέφαλο και οι δυο μπουκάλες στην αριστερή πλευρά της ατράκτου. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα καθώς δεν παιδεύτηκα πολύ ώστε να εντυπωθούν οι αλλαγές στη μνήμη μου! (περάσανε και 9 χρόνια...)
Τα πάντα βάφτηκαν με χρώματα της Humbrol και τον πιστό μου Badger 200... Δεν θυμάμαι τους ακριβείς κωδικούς εκτός από το 78 για το κόκπιτ/φωλέες και το 106 για το γκρί της παραλλαγής... Αυτό που θυμάμαι είναι πώς το μπλε των εθνοσήμων είναι πιο έντονο και λίγο πιο ανοιχτό από το Insignia Blue της Humbrol. (Στις φωτογραφίες για κάποιο λόγο εμφανίζεται ακόμα πιο φωτεινό...) Μετά από μερικές αποτυχημένες αναμίξεις, παρατήρησα πώς το πρόσφατα ανακαινισθέν... φωτιστικό του γραφείου μου ήταν στη σωστή απόχρωση! Έτσι ψεκάστηκαν οι εσωτερικοί κύκλοι των εθνοσήμων της ατράκτου και οι λωρίδες της ουράς με σκούρα μπλε... λαδομπογιά της Βιβεχρώμ!!!
Το κωδικό γράμμα Ν σχεδιάστηκε και κόπηκε σε φρίσκετ φιλμ και ψεκάστηκε απευθείας επάνω στο μοντέλο, ενώ ο κωδικός ER194 προήλθε από αναγραμματισμό των παρεχόμενων στο κιτ.
Στον τομέα των φθορών, περιορίστηκα απλά σε ένα wash για τονισμό των γραμμώσεων και ελαφρύ κάπνισμα στις εξατμίσεις και τα πυροβόλα... Σίγουρα τα αεροπλάνα αυτά θα ήταν αρκετά ταλαιπωρημένα αλλά θεωρώ πώς οι «βαριές» φθορές ταιριάζουν καλύτερα σε άρματα! Γενικά μου αρέσουν τα «καθαρά» μοντέλα, ακόμα και αν αυτό για κάποιους «αφαιρεί» από την αληθοφάνεια ή αυθεντικότητα αν θέλετε του θέματος... Πάντως φαίνεται πώς οι κριτές του 19ου Διαγωνισμού της IPMS δεν ενοχλήθηκαν, αφού το συγκεκριμένο μοντέλο απέσπασε το μοναδικό βραβείο που δόθηκε σε μοντέλο αεροσκάφους, σε οποιαδήποτε κατηγορία εκείνη τη χρονιά...
Αυτά... Τις γνώμες σας παρακαλώ!
