Παιδια και παλι σας ευχαριστω ολους σας για το κουραγιο που μου δωσατε , ενταξει οσο παιρναει ο καιρος μου φαινοντε ολα καλυτερα και ευκολοτερα αλλα εκεινες τις μερες το σοκ ηταν πραγματικα μεγαλο , αυτα τα μοντελα ηταν τα τελευταια μου εδω και 13 χρονια (1 καθε 4 χρονια περιπου) και τα θεορω τα καλυτερα μου οποτε καταλαβαινετε πως αισθανθικα οταν τα ειδα ξαφνικα να ξαναγινονται (κομματια). Ευτυχος οχι πολα κομματια αλλα ειδα να χανεται ολος ο στολος μου και ολος ο κοπος μου με την μια.
Και εδω θα ηθελα να τονησω την ΣΠΟΥΔΕΟΤΗΤΑ του club μας και του φορουμ, που μεσο αυτου και ολον ΕΣΑΣ φυσικα που το απαρτιζουν βρηκα στηριγμα και ακουσα λογια που πραγματικα τα ειχα αναγκη εκεινες τις στιγμες.
Ξερω μαλον ακουγομαι λιγο μελοδραματικος και ισος καπιοι πουν και λιγο υπερβολικος, αλλα πραγματικα ειχα αναγκη να ακουσω ολα αυτα τα λογια εκεινες τις στιγμες ,
λογια απο καποιους ανθρωπους που δεν τους γνοριζω προσοπικα αλλα ομως βρεθικαν διπλα μου και μου συμπαρασταθικαν , συμεριστικαν τον πονο μου και μου δοσαν το κουραγιο που χρειαζομουν για να τα ξαναφτιαξω αυτα τα μοντελα.
Αυτο για μενα ειναι παρα πολυ σημαντικο και για αυτο θελω για αλλη μια φορα να σας ευχαριστησω ολους.
