Με μικρά βήματα, αλλά σταθερά... Κλείνω εκκρεμότητες γιατί πρέπει να πιάσω το ΔΩΡΟ. Ομολογώ οτι η όλη κατάσταση με τα γιαλαντζί σιγκαπουρομόντελα με επιρρέασε αρνητικά, αλλά θα μου περάσει. Στο κάτω κάτω σκέφτηκα, αυτά μπορώ, αυτά φτιάχνω και ας αναλάβει ο καθένας την ευθύνη για την εικόνα του εαυτού του.
Κατ' αρχήν πρωτού κλείσω την άτρακτο, ιδού τι ήταν ανάγλυφο στο εσωτερικό της. 1973! Δεν θα το τρίψω, θα το αφήσω εκεί γιατί νιώθω οτι θα ήταν ιεροσυλία να το εξαφανίσω. Ούτως ή άλλως δε θα φαίνεται...

Λοιπόν cockpit μονομάχου. Επρεπε να φτιάξω 2 κάθετα διαχωριστικά πίσω από το κάθισμα αλλά όπως ξέρετε στο scratch αυτό που σίγουρα καταφέρνω είναι μόνο ο... ήχος. Ετσι λοιπόν πήγα στο site στο hannants (
www.hannants.co.uk) βρήκα κάποιο photoetched βελτιωτικό της Airwaves το οποίο το είχε φωτογραφία, πήρα ανερυθρίαστα την φωτογραφία και την τύπωσα και βρέθηκα με το σχήμα που ήθελα στο χαρτί. Εκοψα αυτό που ήθελα, το στήριξα με λίγο masking tape πάνω σε ένα λεπτό φύλο evergreen και με ένα ψαλίδι σε ελάχιστο χρόνο είχα τα διαχωριστικά μου. Μιλάμε για σιγκαπουριανά κόλπα


Και άρχισε το κόλλημα. Πίσω από το μεγάλο διαχωριστικό έβαλα δύο μπλόκ από evergreen για να το σταθεροποιήσω. Επίσης άνοιξα και τις τρύπες, παραλληλόγραμμη στο ένα και στρογγυλή στο άλλο, από τις οποίες θα περάσουν οι ζώνες ασφαλείας οι οποίες για σχεδιαστικούς λόγους που μου ξεφεύγουν πρέπει να είχαν ένα απίστευτο μήκος αφού ήταν πακτωμένες στο πίσω μέρος της ατράκτου, τουλάχιστον 1m πίσω από τον πιλότο.

Σειρά είχε το καθισμα. Λόγω του ότι ήταν αλουμινένιο, γυάλιζε διαβολεμένα και δυσκόλευε πάρα πολύ την παρατήρησή του από οποιαδήποτε οπτική γωνία. Ετσι για να μην ξεστραβωθώ εντελώς το πέρασα ένα χέρι Humbrol 64, κάτι το οποίο διευκόλυνε πολύ την κατάσταση. Στη συνέχιεα προσθέθηκαν οι δύο κάθετες ράγες στερέωσης και με σύρμα και ΖΤΠ ο μοχλός του μηχανισμού ρύθμισης του ύψους.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προτείνω σε όλους τη χρήση του υλικού Zip kicker. Ομολογώ οτι εγώ προσωπικά στην αρχή ήμουν αρνητικός στη χρήση του αλλά μόλις το δοκίμασα εντυπωσιάστηκα. Μία σταγόνα με ένα πινελάκι και η κυανοακρυλική γίνεται αυτομάτως πέτρα! Επίσης δεν επιρρεάζει χρώματα, βερνίκια και διαφανή κομμάτια. Εχει μία περίεργη μυρωδιά, δεν θα την έλεγα ενοχλητική, πρωτού αποφασίσετε να αγοράσετε ελέγξε τη μήπως σας ενοχλεί. Είναι ένα απίθανο βοήθημα και πραγματικά αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσετε.