Εντάξει, όχι ακριβώς το πρώτο, αλλά το πρώτο από την εποχή που δεν έβαφα τίποτα και τα περισσότερα άρματα που έφτιαχνα συναντούσαν ένδοξο θάνατο στον κήπο, σε επικές μάχες με τα στρατιωτάκια των Airfix και Revell.
Η ιδέα μου μπήκε όταν είδα στο Model Expert ένα άρθρο του Mig όπου είχε φτιάξει ένα υπέροχο Panzer IV ausf F1 με χειμερινή παραλλαγή. Αποφάσισα οτι ήταν εντός των δυνατοτήτων μου να δοκιμάσω να πλησιάσω το αποτέλεσμα. Μη θέλοντας να επενδύσω χρήμα σε κάτι που μύριζε αποτυχία, αγόρασα ένα πάμφθηνο μοντέλο (5 EUR αν θυμάμαι καλά) της Airfix στην 1/72 και ξεκίνησα. Πρώτο shock οι ρόδες! Είδα με άλλο μάτι τη δουλειά των αρματάδων όταν είχα να κάνω με 16 (δεκαέξη! ) τροχούς, 8 return rollers και 4 μεγάλους τροχούς μπρος πίσω, σύνολο 48 κομμάτια που ήθελαν αφαίρεση από τα πλαίσια, καθάρισμα, κόλλημα μεταξύ τους και κόλλημα στο σασί, ΕΛΕΟΣ!!! Ευτυχώς τα υπόλοιπα της συναρμολόγησης πήγαν καλά...
Το βάψιμο πήγε πιο καλά από ότι είχα φανταστεί. Ολο το άρμα έφαγε ένα χέρι tank grey Humbrol 67, παρκετίνη, και το πάνω μέρος ένα ελαφρό χεράκι άσπρο Humbrol 34. Στη συνέχεια με ψιλό πινελάκι και Humbrol 67 έκανα chipping και μετά wash, dry brush και οτι άλλη τεχνική παλαίωσης ήξερα. Τέλος ένα χέρι παρκετίνη και πήγα για τις ερπύστριες.
Βατερλώ! Κλαυθμός και οδυρμός! Το γαμ@#$@# πλαστικό των ερπυστριών της Airfix ΔΕΝ κόλλαγε με super glue και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω εποξική 2 συστατικών. Η εποξική όμως αργεί να στεγνώσει και οι που@#$@# οι ερπύστριες είχαν μεγαλύτερο ταλέντο στο να διαφεύγουν από τη σωστή θέση από όσο είχε ο Χουντίνι! Για μερικές ώρες το δωμάτιο θύμιζε καταγώγειο της αρχαίας Ρώμης και οι εκφράσεις που ήχησαν θα έκαναν και μόνιμο επιλοχία των SAS να κοκινίσει. Τελικά κάτι κατάφερα αν και η προσπάθεια δεν δικαιολογεί το αποτέλεσμα
Και στη συνέχεια... Λάσπη! Ακόμα ένας μοντελιστικός φόβος νικήθηκε. Ανακάτεψα γύψο, σκόνες αγιο(α)γραφίας, νεράκι, ακρυλικά Tamiya και ατλακόλ μέχρι που πέτυχα αυτό το γαιώδες χρώμα και με ένα πινέλο κάλυψα το κάτω μέρος του άρματος με βάση κάποιες φωτογραφίες από ένα βιβλίο της Squadron. Ενα ματ βερνίκι (Humbrol) κάλυψε τα πάντα και ιδού το αποτέλεσμα προς κρίση.
Πάντως ομολογώ οτι η όλη κατασκευή τελικά μου άρεσε. Μάλιστα ύστερα από λίγο καιρό βοηθώντας το γιο μου με τις κομμάτι-κομμάτι ερπύστριες του Jagdtiger της Italeri είδα οτι τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ πιο εύκολα και απλά. Το καλό είναι οτι πολλά μοντελιστικά κάστρα έπεσαν και τώρα που ξέρω τι δουλειά απαιτείτε βλέπω τα υπέροχα άρματα συναδέλφων με άλλο μάτι. Και μάλλον στο μέλλον θα ξαναπιάσω κάτι λασπωμένο, σίγουρα!
