Καλημέρα φίλοι μου!
Μετά το πέρας του Volvo και προς ξεκούραση από την F40, άλλο ένα «ευκολάκι» από την σειρά της ΙΧΟ, ένα πανέμορφο και σπάνιο όχημα, η Bugatti Type 57SC Atlantic σε κλίμακα 1/8.
Η Bugatti Type 57 και οι μεταγενέστερες παραλλαγές της (συμπεριλαμβανομένης της διάσημης Atlantic) ήταν ένα αυτοκίνητο μεγάλου τουρισμού (grand tourisme) που κατασκευαζόταν από το 1934 έως το 1940. Ήταν ένα εντελώς νέο σχέδιο που δημιουργήθηκε από τον Jean Bugatti, γιο του ιδρυτή Ettore. Συνολικά κατασκευάστηκαν 710 κομμάτια διαφόρων πλαισίων και αμαξωμάτων της Type 57.
Οι διάφορες Type 57 χρησιμοποιούσαν έναν οκτακύλινδρο εν σειρά κινητήρα 3,3 λίτρων (3257 cc) με δύο εκκεντροφόρους και διάμετρο/διαδρομή εμβόλου 72 mm και 100 mm αντίστοιχα. Υπήρχαν δύο βασικές παραλλαγές της Type 57, με μεταξόνιο 3302 mm και 2979 mm. Μετατρόχιο και βάρος ήταν ίδια, 1349 mm και 950 kg αντίστοιχα.
Οι παραλλαγές Type 57S/SC είναι από τα πιο εμβληματικά αυτοκίνητα της Bugatti. Το «S» σήμαινε «Surbaissé» («Χαμηλωμένο») και το «C» «Compresseur» (υπερσυμπιεστής που εισήγαγε η Bugatti ως αποτέλεσμα της επιθυμίας των πελατών για αυξημένη ισχύ).
Αρχικά κατασκευάστηκαν μόλις 43 αυτοκίνητα "Surbaissé" και μόνο δύο υπερτροφοδοτούμενα Type 57SC. Ωστόσο, οι περισσότεροι ιδιοκτήτες 57S ήθελαν την πρόσθετη ισχύ που παρείχε ο υπερσυμπιεστής. Ως εκ τούτου, τα περισσότερα από τα αρχικά αυτοκίνητα Type 57S επέστρεψαν στο Molsheim για την εγκατάσταση υπερσυμπιεστή, αυξάνοντας την ισχύ από 170 σε 200 ίππους (147 kW) και την τελική ταχύτητα από 201 σε 217 χλμ./ώρα.
Το αμάξωμα του Type 57S Atlantic είχε ρέουσες γραμμές κουπέ με έντονη ραχιαία ραφή που εκτεινόταν από το μπροστινό έως το πίσω μέρος του οχήματος. Βασιζόταν στο πρωτότυπο αυτοκίνητο Aérolithe του 1935 που σχεδίασε ο Jean Bugatti, πάνω σε ένα τυπικό αλλά κουτσουρεμένο πλαίσιο Type 57 που τελικά θα γινόταν το σασί των Type 57S. Για τα πάνελ του αμαξώματος της Aérolithe χρησιμοποιήθηκε το κράμα μαγνησίου Elektron, γνωστό ως πολύ ελαφρύ και ανθεκτικό υλικό, αλλά και ως εξαιρετικά εύφλεκτο όταν εκτίθεται σε υψηλές θερμοκρασίες. Επομένως, μη μπορώντας να συγκολλήσουν τα πάνελ, οι μηχανικοί τα πριτσίνισαν εξωτερικά, μια τεχνική που χρησιμοποιείται συχνά στην αεροπορική βιομηχανία, δημιουργώντας έτσι την χαρακτηριστική ραφή. Ωστόσο, για τα Atlantic σειράς, εκ των οποίων κατασκευάστηκαν μόλις τέσσερα, παρόλο που χρησιμοποιήθηκε απλό αλουμίνιο (1,5 φορά βαρύτερο από το Elektron), διατηρήθηκαν οι ραχιαίες ραφές για λόγους στυλ και οδήγησαν στην τωρινή φήμη του αυτοκινήτου.
Το κιτ της ΙΧΟ βασίστηκε πάνω στο πρώτο Atlantic που κατασκευάστηκε, με αριθμό πλαισίου 57374. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1936 και το αυτοκίνητο πουλήθηκε στον Βίκτορ Ρότσιλντ, 3ο Βαρόνο των Ρότσιλντ. Βαμμένο μεταλλικό γκρι-μπλε, λέγεται ότι κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας διάφορα εξαρτήματα από το πρωτότυπο Aérolithe, με πιο αξιοσημείωτα τα χρωμιωμένα στοιχεία εκατέρωθεν της μάσκας του κινητήρα. Το 1939, κατόπιν αιτήματος του Βίκτορ Ρότσιλντ, το αυτοκίνητο μεταφέρθηκε πίσω στο Μόλσχαϊμ για να τοποθετηθεί ο υπερσυμπιεστής προδιαγραφών "C". Ο Ρότσιλντ χρησιμοποίησε το αυτοκίνητο μέχρι τον Οκτώβριο του 1941, όταν το εγκατέλειψε στη μέση ενός χωραφιού μετά την έκρηξη του κινητήρα λόγω δυσλειτουργίας του υπερσυμπιεστή.
Ακινητοποιημένο κατ' αυτό τον τρόπο, το αυτοκίνητο μένει στα γκαράζ του Rothschild μέχρι την πώλησή του. Στη συνέχεια αλλάζει πολλά χέρια, χρώμα και μοτέρ, μέχρι την πώλησή του το 1971 σ΄ έναν γιατρό και συλλέκτη από το Κοννέκτικατ, τον Peter Williamson για 59000 δολάρια. Αυτός το αναπαλαιώνει μεταξύ 2001 και 2003 επαναφέροντας την λάμψη του 1936. Τελικά συμμετείχε στην έκθεση/διαγωνισμό του 2003 Pebble Beach Concours d'Elegance όπου κέρδισε το βραβείο "Best of Show". Ο Williamson πέθανε το 2004 και το αυτοκίνητο με αριθμό 57374 πουλήθηκε το 2010 σε έναν ιδιώτη συλλέκτη που συνεργαζόταν με το πρώην Μουσείο Αυτοκινήτου Mullin στο Όξναρντ της Καλιφόρνια, για 30 εκατομμύρια δολάρια.
Το κιτ έρχεται με "αξιοπρεπή 515+ κομμάτια, όμορφα τακτοποιημένα μέσα στο κουτί τους:
Ελλείψει βελτιωτικών στο εμπόρια και επαρκών φωτογραφιών αναφοράς στο διαδίκτυο, η κατασκευή θα είναι κατά κύριο λόγο ΟΟΒ. Καλού-κακού, υπάρχουν και αυτοκόλλητα φύλλα "φρεζαριστής λαμαρίνας" της Hiro< για την περίπτωση που θα χρειαστούν επενδύσεις στον χώρο του κινητήρα:
Περισσότερα στην πρώτη ενημέρωση σε 15 μέρες, εναλλάξ με την F40. Να είστε όλοι καλά και να περάσετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!
