Το Dornier 335 ήταν άλλη μια προσπάθεια των Γερμανών για ένα τεχνολογικά προηγμένο αεροπλάνο, από τα πολλά που σχεδιάστηκαν για να αλλάξουν την ροή του πολέμου.
Όμως δεν ήταν ένα σχέδιο της τελευταίας στιγμής, ούτε μια απέλπιδα προσπάθεια.
Απεναντίας ο σχεδιασμός του είχε αρχίσει στα πρώτα χρόνια του πολέμου και παρόλο που ήταν πετυχημένος, η παραγωγή ποτέ δεν έφτασε στα επιθυμητα επίπεδα και μάλιστα από ένα χρονικό σημείο και μετά το βάρος έπεσε στα νέα "υπερόπλα" που τελικά αποδείχθηκαν μάταιες πρσπάθειες.
Ήταν ένα πολύ μεγάλο αεροπλάνο για την εποχή, με τεράστια άτρακτο (σχεδόν τριπλάσιου μεγέθους από ένα FW190) πολύ ψηλό και με μεγάλη τραπεζοειδή πτέρυγα.
Το 335 πέταξε κανονικά αλλά αποδείχθηκε πολύ δύσκολο στον χειρισμό κυρίως λόγω της ύπαρξης της τεράστιας έλικας στην ουρά που έκανε την προσγείωση δοκιμασία ακόμα και για πολύ έμπειρους πιλότους.
Έτσι αναγκαστικά έπρεπε να φτιαχτεί μια διθέσια έκδοση που θα μας απασχολήσει παρακάτω.
Η διθέσια έκδοση πήρε τον κωδικό Α12. Φτιάχτηκαν τέσσερα τέτοια αεροπλάνα, τα 111,112,113,114.
Τα δυο πρώτα πέταξαν κανονικά, αλλά είδαν σχετικά μικρή υπηρεσία και τελικά αιχμαλωτίστηκαν από τους συμμάχους μετά την λήξη του πολέμου όπως και τα άλλα δυο που αν και βρίσκονταν σε προχωρημένα στάδια κατασκευής, ναι μεν δεν πέταξαν επιχειρησιακά, αλλά τελικά ολοκληρώθηκαν κι αυτά και πέταξαν για αξιολόγηση.
Το ένα μάλιστα από αυτά βρέθηκε σε Γαλλικά χέρια και πέταξε με Γαλλικά εθνόσημα.
Το κιτ της TAMIYA στην 1/48 κλείνει πλέον την εικοσαετία. Τυπικό της εταιρείας.
Παραμένει κλασσικό, με ωραίο πλαστικό, εύκολο στην κατασκευή, πιστό στο σχήμα του αεροπλάνου, με εξαιρετική χαραγμένη λεπτομέρεια και εφαρμογή.
Η ντελικάτη χαραγμένη γράμμωση το προσεκτικά σχεδιασμένο σύστημα προσγείωσης και οι λεπτές και διαφανείς καλύπτρες, το μεταλλικό βάρος που σφηνώνει στο ρύγχος, οι ξεκάθαρες οδηγίες και το έξτρα σχέδιο για την παραλλαγή, συμπληρώνουν την άψογη εικόνα του κιτ.
Όλη η κατασκευή ήταν απ' ευθείας από το κουτί, χρησιμοποίησα τα χρώματα της gunze (H417/421/422) για την παραλλαγή RLM 76/81/82 (προσθέτωντας κάποια ακόμα για ξανοίγματα κλπ), τα μεταλλικά της σειράς ASTAND της AMMO για το ρύγχος και τέλος, αντί χαλκομανιών χρησιμοποίησα μάσκες από το σχετικό σετ της MONTEX.
Τα της κατασκευής είναι απλά και εύκολα. Δν έχω κρατήσει φωτογραφίες.
Μετά την συναρμολόγηση και το ελάχιστο στοκάρισμα ψέκασα όλο το μοντέλο με μαύρο αστάρι σε σπρέι της gunze. Εύκολα και γρήγορα έκανα ένα preshading με λευκό σε όλο το μοντέλο, έβαψα ένα πρώτο ελαφρύ χέρι την κοιλιά και μετά σύμφωνα με το σχέδιο που δίνει η tamiya έκανα τα "κοψίματα" των χρωμάτων της πάνω παραλλαγής.
Έβαψα το ανοιχτό χρώμα. Ξεμάσκαρα και έκανα την ίδια διαδικασία πάνω στις γραμμές του ήδη βαμένου ανοιχτού χρώματος για να βάψω το σκούρο.
Όταν τελείωνε το κάθε ένα βασικό χρώμα, έκανα επιτόπου τις αναμείξεις για τα φωτίσματα.
Το τελικό αποτέλεσμα του βαψίματος είναι το παρακάτω.
Ακολούθησαν οι μάσκες. Εύκολα και χωρίς κανένα πρόβλημα.
Σειρά πήρε το λάδι.
Και στα δυο χρώματα, ταυτόχρονα.
Στην πρώτη φωτογραφία φαίνεται το λάδι που τοποθετήθηκε και στις άλλες ο τρόπος (ταμπονάρισμα και αφαίρεση με sansodor) και το αποτέλεσμα.
Ακολούθησε μασκάρισμα σε ολόκληρο το μοντέλο (μην μας βρει καμμιά συμφορά) ασταρώθηκε το ρύγχος με αστάρι για μέταλλα της σειράς ASTAND της AMMO και βάφτηκε με μεταλλικά χρώματα της ίδιας σειράς. Μετά το ξεμασκάρισμα......
Πίσω από τις εξατμίσεις ψεκάστηκε clear smoke της ΑΚ, αρκετά αραιωμένο με leveling thinner.
Έλικες, ρύγχος, εξατμίσεις, σκέλη, καλύπτρες, ένα ελαφρύ γουός και ένα βερνίκι της ίδια εταιρείας τα "έδεσε" όλα.
Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκετο 335.
Χωρίς απρόοπτα και με υπομονή για τα στεγνώματα ολοκληρώθηκε σε τρεις μήνες.
Ελπίζω να σας αρέσει.
