Καλησπέρα φίλοι μου και καλό μήνα! Έπειτα από απουσία σχεδόν ενός μήνα από τον πάγκο και από το φόρουμ (διάφορα τρεχάματα που ίσως πούμε καμιά μέρα διά ζώσης) επανέρχομαι με την πρόθεση να τελειώνω με την Σι Ουάν και να περάσω στο επόμενο. Όπως ίσως παρατηρήσατε, πρόκειται για το μακροβιότερο πρότζεκτ μου, που ακριβώς σήμερα κλείνει το εξάμηνο (και δεν έχει ακόμα τελειώσει). Έχει συνδεθεί με διάφορα σημαντικά συμβάντα στη ζωή μου, άλλα θλιβερά κι άλλα ευχάριστα, και γι' αυτό, όπως και να βγει στο τέλος, θα έχει ιδιαίτερη θέση στη συλλογή μου.
Και να σκεφτεί κανείς, ότι γύρω στην Πρωτοχρονιά βρισκόμουν πολύ κοντά στο τέλος... Είχε τελειώσει το γυάλισμα και άρχισα να προσθέτω τα διάφορα χρώμια και άλλα μπιχλιμπίδια (οι πίσω προφυλακτήρες σε dry fit):
Και, όπως έλεγε ο Μποστ, "πάνω στην γονυκλισία, να σου ο Οθωμανός"... Θέλοντας να γυαλίσω ακόμα μια φορά τις ράβδους "χρωμίου" πάνω στα φτερά που είχαν θαμπώσει από το βερνίκι, τις απομόνωσα δεξιά κι αριστερά την καθεμιά με ταινία μασκαρίσματος Tamiya για να προστατέψω το χρώμα καθώς θα τις έτριβα με σφουγγαράκια 3Μ. Και το μεν τρίψιμο επανέφερε την γυαλάδα, αλλά αφαιρώντας τις προστατευτικές ταινίες μου σήκωσε σε δύο σημεία το χρώμα μέχρι την ρητίνη!!!
Αν κανείς έχει εξήγηση, δεκτή (πλύσιμο και στέγνωμα της ρητίνης, αστάρωμα με γκρι και άσπρο αστάρι Tamiya, 3 χέρια χρώμα, 3 χέρια Β513). Όπως και να 'χει, χρειάστηκε στοκάρισμα, τρίψιμο, μασκάρισμα όσων χρωμίων είχαν ήδη τοποθετηθεί, άσπρο αστάρι, TS-41 και τώρα επίκειται από Δευτέρα ξανά βερνίκωμα και ξανά γυάλισμα.
Αυτά τα λίγα και σταυρώνω τα δάχτυλα να μην ξανασυμβεί... Να είστε όλοι καλά και συγχωρέστε μου την έλλειψη σχολίων στις αναρτήσεις σας όλον αυτό τον καιρό!
