Ενα ηλιόλουστο πρωϊνό στα τέλη Μαΐου 1917, ένας σχηματισμός από 22 γερμανικά βομβαρδιστικά Gotha G.IV εμφανίστηκε πάνω από την παραλιακή πόλη Folkestone στις ακτές της Μάγχης. Στα λίγα λεπτά που ακολούθησαν τα βομβαρδιστικά έπληξαν την πόλη και προκάλεσαν 95 θανάτους και 175 τραυματίες. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 17 Ιουνίου, 21 βομβαρδιστικά Gotha G.IV επέδραμαν κατά του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της ημέρας και προκάλεσαν 162 θανάτους και 432 τραυματίες. Ηταν η εισαγωγή σε ένα νέο είδος πολέμου όπου το αεροπορικό όπλο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να πλήξει την υποδομή του αντιπάλου και να μειώσει το ηθικό των αμάχων.
Η ανησυχία των βρετανών ήταν μεγάλη, ειδικά όταν αναλογιζόντουσαν οτι εκατοντάδες έξοδοι πραγματοποιήθηκαν κατά των βομβαρδιστικών με πενιχρότατα αποτελέσματα. Ο πρωθυπουργός Lloyd George όρισε μία επιτροπή με το ίδιο και στον στρατηγό Smuts για να μελετήσει τις επιδρομές και να προτείνει μέτρα προστασίας. Ο στρατηγός Smuts εκτέλεσε τελικά μόνος του το έργο της επιτροπής και συνέταξε στις 17/08/1917 την αναφορά η οποία έμεινε γνωστή ως Smuts Report. Στην αναφορά αυτή υπήρχε το έναυσμα για την δημιουργία της RAF και ουσιαστικά η κεντρική ιδέα των επιχειρήσεων κατά αμάχων του Β ΠΠ. Οι προτάσεις της αναφοράς υλοποιήθηκαν, η RAF γεννήθηκε με την ενοποίηση των Royal Flying Corps και Royal Naval Air Service και αρχηγός της ορίστικε ο Sir Hugh Trenchard. Τα μέτρα έφεραν άμεσα αποτελέσματα και σύντομα υπό το βάρος των απωλειών οι γερμανοί αναγκάστηκαν να καταφύογυν σε νυκτερινές επιδρομές, ένα βήμα που θα επαναληφθεί πολλές φορές στο μέλλον. Επίσης ιδρύθηκε μία εμβρυακή Bomber Command η οποία μέχρι το τέλος του πολέμου έριξε συνολικά 543 τόνους βομβών σε στόχους στη Γερμανία.
Με το τέλος του πολέμου η αεροπορική ισχύς απέκτησε στη θεωρία μυθικές διαστάσεις. Θεωρητικοί όπως ο αμερικανός Billy Mitchell και ο ιταλός στρατηγός Guilo Douhet, αλλά και ικανότατοι στρατιωτικοί αναλυτές όπως ο Basil Liddell Hart και ο J. F. C. Fuller οραματίζονταν μεγάλους σχηματισμούς αυτοπροστατευόμενων βομβαρδιστικών τα οποία θα έπληταν τα κέντρα παραγωγής και τον αστικό πληθυσμό του αντιπάλου, κερδίζοντας τον πόλεμο πριν καν τα κλασσικά μέσα διεξαγωγής του (πεζικό, ναυτικό) εμπλακούν σε αυτόν. Ενας από τους θερμότερους υποστηρικτές της όλης ιδέας ήταν και ο Sir Hugh Trenchard.
Μέσα σε αυτό το κλίμα φτάνουμε στην 10η Μαΐου 1940, την ημέρα της γερμανικής επίθεσης στη δύση. Περίπου στις 1600 τρία δικινητήρια αεροσκάφη πλήττουν με βόμβες την μικρή πόλη Freiburg-im-Breisgau στη νοτιοδυτική Γερμανία. Μολις 10 βόμβες πλήττουν τον προφανή στόχο, ένα αεροδρόμιο καταδιωκτικών, οι υπόλοιπες 31 πλήττουν την ίδια την πόλη προκαλώντας σύμφωνα με τους γερμανούς 57 απώλειες, αναλυτικά 13 γυναίκες, 11 άνδρες, 22 παιδιά και 11 στρατιωτικούς. Κανείς δεν ξέρει ακόμα και σήμερα την εθνικότητα των αεροσκαφών αυτών. Αγγλοι και γάλλοι αρνήθηκαν κάθε ευθύνη και κατηγόροησαν τους γερμανούς για σκηνοθετημένη επιδρομή και οι γερμανοί απάντησαν οτι θα απαντήσουν σε κάθε «παράνομη» επιδρομή με επιδρομές σε γαλλικές και αγγλικές πόλες κάνοντας χρήση πενταπλάσιων αεροσκαφών. Αμέσως ο άγγλος πρωθυπουργός Winston Churchill, την πρώτη ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του, δήλωσε οτι η αγγλική κυβέρνηση επιφυλάσσετε να αναλάβει οποιαδήποτε δράση κρίνει απαραίτητη σε περίπτωση βομβαρδισμού πόλεων από τους γερμανούς. Με το σκηνικό λοιπόν έτοιμο και τους δύο κύριους αντιπάλους να έχουν βρει κατά την άποψή τους τις απαραίτητες «νόμιμες» δικαιολογίες ο πόλεμος συνεχίστηκε. Δυστυχώς μόλις 4 μέρες μετά το περιστατικό του Freiburg-im-Breisgau πέρασε στη λήθη όταν η φρίκη του πολέμου έφτασε σε νέα ύψη.
Από τις 13 Μαΐου η 22η αερομεταφερόμενη μεραρχία των γερμανών είχε πρακτικά αποκλειστεί και πάλευε ένα αγώνα επιβίωσης στα περίχωρα του βορειοδυτικού Rotterdam. Ζητήθηκε άμεση αεροπορική υποστήριξη. Παρά το ότι υπήρχε η επιτακτική ανάγκη για τακτική αεροπορική υποστήριξη και μόνο, οι διαταγές τελικά που έφτασαν στις μοίρες βομβαρδισμού ήταν «η συντριβή της αντίστασης στο Rotterdam με κάθε μέσο» και οι γερμανοί διοικητές προειδοποίησαν του ολλανδούς οτι αν δεν παραδοθούν η πόλη θα πληγεί άμεσα. Ετσι την επομένη 100 περίπου αεροσκάφη He-111 της KG.54 απογειώθηκαν στις 1325 με εντολές να επιτεθούν «σύμφωνα με το σχέδιο εκτός να δουν κόκκινες φωτοβολίδες» οι οποίες θα δήλωναν την παράδοση του Rotterdam. Οι ολλανδοί τελικά παραδόθηκαν αλλά η εντολή ακύρωσης έγινε αντιληπτή από περίπου 40 βομβαρδιστικά μόνο, τα υπόλοιπα αντιστάσεως μη ούσης εκτέλεσαν την επιδρομή με μεγάλη ευστοχία και συγκέντρωση βομβών. Αποτέλεσμα ήταν 980 νεκροί, φωτιές που κατέστεςψαν 1.1 τετραγωνικά μίλια του κέντρου της πόλης και έκαιγαν για 4 μέρες μέχρι που σβήστηκαν τελικά από τους γερμανούς τους ίδιους, 20000 σπίτια κατεστραμένα και 78000 άστεγοι. Μία λεπτομέρεια η οποία δυστυχώς δε σημαίνει τίποτα για τα θύματα, είναι όμως ένδειξη του ανθρώπινου παραλογισμού: με δεδομένο οτι το Rotterdam προέβαλε αντίσταση και μάχες μαίνονταν στα βορειοδυτικά προάστιά του, τότε η πόλη δεν ήταν «undefended town» σύμφωνα με το άρθρο 25 της συνθήκης της Χάγης του 1907, οπότε η επιδρομή ήταν «νόμιμη»!!!
Και φτάνουμε στη μάχη της Αγγλίας. Η RAF πιέζετε σκληρά και τα αεροδρόμιά της κοντά στις ακτές δέχονται καθημερινό σφυροκόπημα. Τότε το βράδυ της 25ης Αυγούστου 1940 ένα γερμανικό βομβαρδιστικό, πιθανότατα για να μπορέσει να μείνει στον αέρα έπειτα από πλήγματα που δέχτηκε, αδειάζει τις βόμβες του στην τύχη πάνω από το Λονδίνο. Το όλο περιστατικό τυγχάνει ελάχιστης προσοχής, οι ζημιές είναι ελάχιστες και δεν υπάρχουν θύματα αλλά ο Churchill, με την μακιαβελική διαίσθηση των πραγμάτων που είχε, αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά και την επομένη στέλνει οτι έχει διαθέσιμο σε νυκτερινή επιδρομή κατά του Βερολίνου. Και εδώ οι ζημιές είναι αμελητέες, οι βρετανικές επιδρομές όμως συνεχίζονται. Τη νύχτα της 28ης προς την 29η Αυγούστου νέα επιδρομή σκοτώνει 10 βερολινέζους και προκαλεί ελάχιστες ζημιές στην πόλη αλλά μεγάλες ζημιές στον εγωΐσμό του Hitler ο οποίος στις 04/09/1940 δηλώνει σε λόγο του στο Palace of Sports οτι «αν επιμένουν να βομβαρδίζουν τις πόλεις μας τότε θα μετατρέψουμε τις δικές τους σε συντρίμια». Σαν να ήθελε να τον κοροϊδέψει η RAF το επόμενο βράδυ σκοτώνει 15 γερμανούς στο Βερολίνο και ο Hitler διατάζει το βομβαρδισμό των αγγλικών πόλεων. Ετσι στις 07/09/1940 και για πρώτη φορά στη διάρκεια της ημέρας 247 αεροσκάφη της Luftwaffe ρίχνουν 335 τόνους υψηλών εκρηκτικών και 440 τόνους εμπρηστικών στο Λονδίνο. Η αδυσώπητη πορεία προς τις σφαγές αμάχων έχει ξεκινήσει και τίποτα δεν ήταν ικανό να τη σταματήσει.
Η αλλαγή τακτικής από την Luftwaffe πιθανότατα έσωσε την Αγγλία το φθινόπωρο του 1940, έδωσε όμως το στίγμα του τι θα ακολουθήσει. Οι όποιες ηθικές αναστολές έχουν αρθεί από κάθε πλευρά και μάλιστα με κάλυψη ενός μανδύα «νομιμότητας». Από εδώ και πέρα οι επιθέσεις που θα προκαλούν απώλειες σε αμάχους δεν θα γίνονται πλεόν είδηση ούτε θα προκαλούν επερωτήσεις στη Βουλή και οι επιθέσεις με αποκλειστικό στόχο τους αμάχους απέχουν ελάχιστα. Το ψυχολογικό υπόβαθρο έχει στηθεί, κανείς άγγλος κοιτώντας τα ερείπια τνω Λονδίνου δεν θα εγείρει σοβαρούς ενδοιασμούς στην καταστροφή των γερμανικών πόλεων. Ετσι η διεστραμμένη λογική του πολέμου, η επίφαση νομιμότητας πισω από τις αρχικές επιδρομές και η ανάγκη για εκδίκηση έστρωσαν το δρόμο για τις εκατόμβες που ακολούθησαν.
Παιδιά αυτά για την ώρα, αν σας ενδιαφέρει η άποψή μου έχει και συνέχεια, μαζεύω στοιχεία και θα επανέλθω σύντομα.
