Πω πω τεράστιο θέμα ανοίγεις τώρα
Καταρχήν να διευκρινίσω ότι θεωρώ αυθαίρετες τις γενικευμένες και αστήρικτες θεωρίες περί του καλύτερου οδηγού όλων των εποχών.
Συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που περιγράφεις και τα οποία με γέμισαν νοσταλγία.
Θα κάνω το συνήγορο του διαβόλου σε μερικά σημεία μόνο.
Η αλλαγή της "ηθικής" του sport λαμβάνει χώρα στα μέσα της δεκαετίας του 80.Όταν ο Bernie δειλά δειλά θα μετατρέψει τη σειρά των αγώνων GP σε πρωτάθλημα της F1,ανοίγοντας το δρόμο στους μεγαλοχορηγούς τσιγαράδες και θα κάνει ένα θέαμα που απευθυνόταν σε σχετικά περιορισμένο και συνειδητοποιημένο κοινό,σε υπερθέαμα εκατομυρίων τηλεθεατών και δισεκατομυρίων δολαρίων.
Από εκεί και ύστερα η λογική του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" θα αρχίσει να γίνεται θεμελιώδης αρχή όλων των εμπλεκομένων.Από τους κατασκευαστές και τους χορηγούς ως τους οδηγούς (που πλέον μανατζάρονται)και τον ειδικό τύπο (έντυπο και ηλεκτρονικό).
Οι εθνικές αυτοκινητιστικές σχολές θα αλλοιωθούν (για να μην πω θα χαθούν) και μαζί τους θα σβήσουν μια σειρά θρυλικών ονομάτων όπως αυτά της Lotus,της Ligier,της Matra,της Brabham,της Alfa Romeo,της Osella,της Dallara και πάει λέγοντας.
Η FIA ανεκδιήγητη όσο ποτέ θα έχει πάντα αγαπημένα παιδιά-οδηγούς,τους οποίους θα προστατεύει (ή και θα πατρονάρει)ανάλογα με την απήχηση ή την δυναμική του ονόματός τους και της χώρας προέλευσής τους στο παγκόσμιο καταναλωτικό κοινό (δημιουργία νέων και ιδίως νεαρών τηλεθεατών,που είναι και οι καταναλωτές της παράλληλης αγοράς των προϊόντων των μεγαλοχορηγών).
Αυτό που επεχείρησε ο προβληματικός και αλλαζόνας γερμανός στη Jerez του 97 και αν θέλεις και στην Αυστραλία του 94,είναι μεν κατάπτυστο (για εμάς τους ρομαντικούς),αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι κίνηση δικής του εμπνεύσεως ή επινοήσεως.Είναι αυτό που στα νομικά καλείται συγγνωστή νομική πλάνη.Με απλά λόγια, είναι η ηλιθιώδης πεποίθησή του, ότι η βρωμιά που επιχειρούσε θα έμενε ατιμώρητη,βάσει της προγενέστερης στάσης και της ατιμωρισίας από την πλευρά της FIA.Και μιλάω για αυτά που ανέφερες ήδη.Τα γεγονότα στη Suzuka μεταξύ Prost - Senna τόσο το 1989 (που το πρωτάθλημα πήγε στον Prost)όσο και το 1990 (που το πρωτάθλημα πήγε στο Senna).Την κίνηση μάλιστα του γερμανού υποστήριξε δημοσίως ένας άνθρωπος που υπήρξε θύτης και θύμα αυτής της τακτικής:ο Alain Prost.
Το μάρμαρο βέβαια (και έκτοτε και τη ρετσινιά)το πλήρωσε ο γερμανός (που παρά τα επιτεύγματά του θα κουβαλάει πάντα το στίγμα του αντιαθλητικού,ενώ στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ πιο βρώμικος από τον Nelson Piquet για παράδειγμα).Η ηλίθια FIA αποφάσισε να του πάρει το κεφάλι,σε μια προσπάθεια να δώσει ένα τέλος σε όσα ή ίδια με τη συμπεριφορά της ή την απάθειά της είχε προκαλέσει τόσα χρόνια.
Υπήρχε και ένας ακόμα λόγος, λιγότερο εμφανής,πίσω από την απόφασή της αυτή.Στη δεδομένη χρονική στιγμή αποφάσισε να ποντάρει εμπορικά-διαφημιστικά στην περισσότερο πιασάρικη και επικοινωνιακή προς τους παγκόσμιους καταναλωτές φιγούρα του αγγλόφωνου επαναστάτη Jacques Villeneuve (θυμάστε βέβαια τα αλλοπρόσαλα βαμένα μαλλιά του,την επιμελώς απρόσεκτη και πρόχειρη αμφίεσή του και την ανέμελη προσέγγιση του sport και της στάσης ζωής του γενικότερα)και όχι σε αυτή του λιγότερου (ή και καθόλου) εμπορικού γερμανόφωνου βλαχαδερού από το Kerpen.Βέβαια η επιλογή δεν της βγήκε.Γιατί ο Jacques έχοντας πραγματικά αιρετική προσέγγιση του χώρου,της τα σκάτωσε, επιλέγοντας να χαντακώσει την καριέρα του και το όνομά του,παρατώντας τον πρωταθλητισμό και διαλέγοντας να ξεκοκκαλίσει τα εκατομύρια της BAR και του Pollock.Και έτσι όταν ο υπεραθλητής Schumacher άρχισε να κερδίζει τους τίτλους και να μαλακώνει και στο χαρακτήρα,γινόμενος και πιο επικοινωνιακός,η FIA αποφάσισε να τον ανασύρει από τη ναφθαλίνη και να τον χρίσει αγαπημένο της παιδί.
Αυτό απέχει παρασσάγκας από το να υποστηρίξουμε βέβαια πως ο γερμανός υπήρξε δημιούργημα κάποιων ανθρώπων ή κάποιων αποφάσεων και πρακτικών και όχι πανάξιος αθλητής και πρωταθλητής.Προσωπικά για μένα δεν έχει τόση αξία η σαρωτική του πορέια με τα υπερόπλα F2001,F2002,F2004,όσο έχει η προσπάθειά του με τις υποδεέστερες του ανταγωνισμού F310,F310B,F300.Με τις οποίες έφτασε να σημείωσει νίκες και να διεκδικήσει δις το πρωτάθλημα (97 και 98)χάνοντάς το στον τελευταίο αγώνα.Όσο και η επιτυχία του να κερδίσει με την ακατάλληλη λόγω μεταξονίου F2003GA το πρωτάθλημα.
Η αλήθεια είναι ότι ο Schumacher αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του οδηγού primadona γύρω από τον οποίο χτίζεται η ομάδα.Η οποία ακολουθεί και τακτική του ενός μονοθεσίου.Τακτική την οποία εκ του αποτελέσματος είναι υποχρεωμένες να υιοθετήσουν όλες οι ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.Μην ξεχνάμε ότι πριν από την Renault του Alonso,η ίδια η McLaren του Senna μετά το 89,υπήρξε ομάδα του ενός μονοθεσίου.Αφού τόσο ο gentleman Βerger όσο και ο Hakkinen ή ο Hill (στη Williams Renault)ήταν πολύ ευγενικοί ή πολύ λίγοι για να προβληματίσουν το βραζιλιάνο με τις επιδόσεις τους ή τις απαιτήσεις τους.
Η ρύθμιση αποτελεσμάτων είναι όμως περισσότερο παραφιλολογία του αγγλικού τύπου παρά γεγονός.Πέρα από την Αυστρία του 2002,ο Barrichello ουδέποτε αναγκάστηκε να σηκώσει το πόδι από το γκάζι.Και αυτό το δείχνουν οι χρόνοι των κατατακτηρίων δοκιμών του,καθώς και οι τελικές θέσεις που κατέλαβε στα πρωταθλήματα του 2000,2001,2003 και 2005.Τότε δηλ. που η Ferrari είχε ανταγωνιστικό μονοθέσιο αλλά όχι τον απόλυτο οδοστρωτήρα.Ανταμείφθηκε μάλιστα πολλές φορές από το Schumacher με νίκες παρωδίες,για τις οποίες όμως δεν άνοιξε ρουθούνι στα αγγλικά ταμπλόιντς.
To "σταμάτημα" του Salo στο Hockenheim του 99 είναι γεγονός.Αλλά προς όφελος του Irvine τότε,καθώς ο γερμανός δεν αγωνιζόταν λόγω τραυματισμού.
Τα ελάχιστα προσπεράσματα που πραγματοποιούνται σήμερα εντός πίστας είναι αποτέλεσμα των ηλίθιων τεχνικών κανονισμών που επιβάλει η FIA.Που σκοπό έχει όχι τόσο την μείωση της ταχύτητας και άρα την ασφάλεια των οδηγών(αφού είναι σίγουρο ότι οι αεροδυναμιστές και οι κατασκευαστές ελαστικών θα βρούν τρόπο να "ξεκλειδώσουν" αυτούς τους περιορισμούς κάνοντας το μονοθέσιο γρηγορότερο από την προηγούμενη χρονιά),όσο το ανακάτεμα της τράπουλας,που δεν θα επιτρέψει, την επιζήμια για την τηλεθέαση, επανάληψη των φαινομένων της μονοκρατορίας.Όπως της McLaren του 87 -91 ή της Ferrari της περιόδου 99- 2004.
Έπειτα είναι και οι ίδιοι οι οδηγοί που φοβούνται και δεν εμπιστεύονται τις ικανότητες των αντιπάλων τους,ωστέ να επιχειρήσουν ένα ριψοκίνδυνο προσπέρασμα.Και είναι λογικό με όλους αυτούς τους οδηγούς κινητά εμπόδια (ή βόμβες),που ελέω ισχυρού προσωπικού χορηγού καταλαμβάνουν πολλά κόκπιτ κάθε χρόνο.
Θέλω να πω ότι σκηνές σαν αυτές της γαλλικής Ντιζόν του 1979,με τις μονομαχίες ρόδα με ρόδα και τα σπρωξίματα μεταξύ Gilles Villeneuve και Rene Arnoux,προϋποθέτουν απόλυτη εμπιστοσύνη και σεβασμό στις ικανότητες και την προσωπικότητα του ενός προς τον άλλον για να γίνουν.Κάτι για το οποίο δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης για παράδειγμα ο (θεαματικός μεν)αλλά ακατάλληλος και θερμοκέφαλος Montoya.
