Από τα μέσα της δεκαετίας του '20 η αεροπορία του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ φλερτάρει με την ιδέα ενός ακροβατικού σμήνους που θα κάνει αεροπορικές επιδείξεις στο κοινό. Το 1928, μέσα από την VB-2B "Fighting Six" θα δημιουργηθούν οι "Three Sea Hawks" οπου θα δώσουν και τα πρώτα σοου. Η αρχική αυτή ομάδα απαρτίστηκε από τους D. W. "Tommy" Tomlinson, τον Bill Davis και τον Putt Storrs. Ο Tomlinson είχε παρακολουθήσει το 1927 στην Ουάσινγκτον μια σολο επίδειξη από έναν ιπτάμενο της αεροπορίας στρατου των ΗΠΑ, που δεν ήταν άλλος από τον πασίγνωστο James "Jimmy" Doolittle. Ηταν τέτοιος ο ενθουσιασμός του Tomlinson που αποφάσισε να πλησιάσει το team του στρατού και να μάθει τα "μυστικά" τους. Οι "Blue Angels" θα γεννηθούν το 1946, όταν το ναυτικό των ΗΠΑ θα χρειάζεται απεγνωσμένα κάτι για να εντυπωσιάσει και να προσελκύσει του νέους στις τάξεις του. Μετά το τέλος του πολέμου το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού του είχε αποστρατευθεί ή παραιτηθεί και χρειαζόταν νέο αίμα. Η πρώτη επίδειξη των Blue Angels έγινε στις 15 Ιουνίου του 1946, υπό τον LCdr. Roy M. "Butch" Voris.
Ύστερα από 27 χρόνια πορείας του σμήνους και ανάδειξής του παγκοσμίως, ήρθε η σειρά του A-4F Skyhawk να ενταχθεί στην ομάδα. Μετά τα τραγικά δυστυχήματα του 1973, η υπηρεσία του F-4J Phantom II έληξε άδοξα και τη θέση του πήρε τελικά το Skyhawk. Η πρώτη επιλογή βέβαια ήταν το F-14, αλλά το υψηλό κόστος συντέλεσε στην απόρριψη της ιδέα, ενώ εξετάστηκε και το Α-7. Ευτυχώς πάντως για τους Blue Angels, η επιλογή ήταν η καλύτερη που μπορούσαν να κάνουν. Το αεροσκάφος υπηρέτησε για 13 ολόκληρα χρόνια με την ομάδα και κατα γενική ομολογία τα πήγε θαυμάσια. Με την ολοκλήρωση της σεζον του 1985, αντικαταστάθηκε από το επίσης επιτυχημένο F-18.
Ένα Skyhawk των Blue Angels είναι και το αντικείμενο της τελευταίας κατασκευής που σας παρουσιάζω. Το κιτ που χρησιμοποιήθηκε ήταν της ESCI στην 1/72. Οι πτέρυγες του κιτ έχουν ανάγλυφη γράμμωση ενώ η άτρακτος χαραγμένη. Το πλαστικό του είναι σκληρό και εύθραυστο και δεν είναι καθόλου ανεκτικό σε "αντρικούς" χειρισμούς. Οι χαλκομανίες του είναι οι χειρότερες που έχω δει μέχρι στιγμής. Η εφαρμογή του σε γενικές γραμμές είναι μέτρια και απαιτεί οπωσδήποτε στόκο σε αρκετά σημεία του. Πάντως σαν τελικό σχήμα το ESCI μου άρεσε περισσότερο από το Hasegawa (το οποίο είναι και εκτός κλίμακας) και από το Italeri.
Αρχή με το κόκπιτ όπου έγινε μια προσπάθεια να εμπλουτιστεί κάπως, με χρήση φύλλου πλαστικού, σύρματος, κλπ. Τα πλαϊνα του κόκπιτ έγιναν από φύλλο αλουμινίου και ο μηχανισμός της καλύπτρας έγινε από κομάτια πλαστικού σε μια απόπειρα να αντιγράψω το αντίστοιχο ρητινένιο τμήμα της AIRES.
Ανοίχτηκαν οι αεραγωγοί, μπήκε ρητινένιο αντίγραφο της τουρμπίνας, έκλεισε η άτρακτος και ξεκίνησε το στοκάρισμα και η χάραξη των πτερύγων.
