Ο Δρόμων υπήρξε ο επικρατέστερος τύπος πλοίου του Βυζαντινού ναυτικού. Ήταν πολύ γρήγορο και ευκίνητο πλοίο. Θεωρείται εξέλιξη της Λιβυρνίς. Από τη λέξη «δρόμων» προέρχεται ο όρος «εύδρομο» που χαρακτηρίζει ένα νεότερου τύπου πολεμικό ιστιοφόρο.
Ο Δρόμων έφερε μια ή δύο σειρές κουπιών ανά πλευρά, δηλαδή από 50 μέχρι 100 κουπιά, με έναν ή δυο κωπηλάτες ανά κουπί ανάλογα το μήκος και τον όγκο του καραβιού. Έφερε επίσης ένα ή δύο ιστία.
Κατά τον 6ο αι. μ.Χ. Οι δρόμωνες έχουν αντικαταστήσει τα πλοία του Ρωμαικού τύπου (Λιβυρνίς, πεντήρης κλπ) και αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του βυζαντινού στόλου.
Περί το τέλος του 7ου αιώνα τα πλοία αυτά έφεραν στη πλώρη τους ειδική συσκευή με την οποία εκτόξευαν το υγρό πυρ το οποίο εκτοξευόταν και από καταπέλτες, αλλά κυρίως από τους πεπιεσμένους σίφωνες.
Το υγρό πυρ ανακάλυψε ο Καλλίνικος από την Ηλιόπολη της Συρίας (σημερινή Μπάαλμπεκ), ο οποίος κατέφυγε στη βυζαντινή πρωτεύουσα από την αραβοκρατούμενη πατρίδα του.
Είχε την ιδιότητα να μην σβήνει στο νερό. Ως εκ τούτου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόκρουση των αραβικών πολιορκιών της Κωνσταντινούπολης, και σε αρκετές ναυτικές συμπλοκές με τους ʼραβες τους Ρως τους σταυροφόρους κλπ.
Περιβαλλόταν με άκρα μυστικότητα, με αποτέλεσμα να αγνοούμε σήμερα την ακριβή σύστασή του. Οι απόγονοι του Καλλίνικου, ονομαζόμενοι «Λαμπροί», κατείχαν το μυστικό της παραγωγής του υγρού πυρός. Το βυζαντινό υγρό πυρ δεν πρέπει να συγχέεται με παρόμοιες εμπρηστικές ουσίες που χρησιμοποίησαν οι ʼραβες και άλλα κράτη, Γι'' αυτό και στη διεθνή βιβλιογραφία συνήθως αναφέρετε ως «ελληνικό πυρ».
Τα σχέδια για την κατασκευή τα βρήκα στο βιβλίο του Pyron
