H Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (Α' Π.Π.) υποχρέωσε τη Γερμανία να διατηρεί Στόλο που περιελάμβανε 6 θωρηκτά των 10.000 τόνων με πυροβόλα των 11 ιντσών, 6 ελαφρά καταδρομικά με πυροβόλα των 6 ιντσών, 12 αντιτορπιλικά των 800 τόνων, 12 τορπιλοβόλα των 200 τόνων και μικρό αριθμό βοηθητικών. Δεν εδικαιούτο να έχει αεροπλανοφόρα και υποβρύχια.
Στο τέλος του 1920 το Γερμανικό Ναυτικό για να αντικαταστήσει τα παλαιά θωρηκτά σχεδίασε ένα νέο τύπο σκαφών, τα «θωρηκτά τσέπης» (Ρanzerschiff) κλάσης Deutschland μέσα στα όρια των 10.000 τόννων (στην πραγματικότητα ήταν μεγαλύτερα, 11.700 standard) και στα όρια του διαμετρήματος των πυροβόλων (6 των 11 ιντσών). Ναυπηγήθηκαν και εντάχθηκαν στο Ναυτικό μεταξύ 1933 - 1936 τρία πλοία που συγκέντρωναν τέτοιες δυνατότητες ώστε όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος, το 1939, πίστευαν ότι μόνο τρία πλοία του Βρετανικού Ναυτικού ήταν ικανά να τα αντιμετωπίσουν επιτυχώς.
Όταν το 1930 η Γερμανία άρχισε να συνέρχεται από την ήττα του Α' Π.Π., τα πρώτα σχέδια συντάχθηκαν με πιθανό εχθρό την Πολωνία, αργότερα όμως προστέθηκαν η Γαλλία και η Σοβιετική Ένωση, αλλά δεν μπορούσε να γίνει σκέψη για αντιμετώπιση και της Βρετανίας. Από το τέλος όμως του 1932 με την άνοδο στην αρχή του Χίτλερ, οι Γερμανοί αποφάσισαν να σταματήσουν, βαθμιαία, να ακολουθούν τις υποχρεώσεις που τους επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, με το επιχείρημα ότι και άλλες δυνάμεις που είχαν υποσχεθεί στις Βερσαλλίες ότι θα αφοπλισθούν δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους.
Κατάρτισαν λοιπόν ένα ναυτικό πρόγραμμα με το οποίο αυξάνετε σημαντικά ο προβλεπόμενος αριθμός αντιτορπιλικών, τορπιλακάτων, τορπιλοβόλων και προέβλεπε την κατασκευή μικρών υποβρυχίων, των 280 τόνων. Παράλληλα ο Χίτλερ ήλθε σε συμφωνία με τη Βρετανία, όπως η Γερμανία αποδεσμευθεί από τις αναληφθείσες υποχρεώσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών, αυξάνοντας σημαντικά τις ναυτικές της δυνάμεις με την υπόσχεση ότι αυτές δεν θα στρέφονταν κατά της Βρετανίας.
Έτσι τον Ιούνιο του 1935 υπογράφηκε το Ναυτικό Σύμφωνο του Λονδίνου σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία μπορούσε να διαθέτει σε όλες τις κατηγορίες πλοίων συνολικό εκτόπισμα ίσο με το 35% του αντίστοιχου Βρετανικού, πλην των υποβρυχίων που θα ανερχόταν στο 45%, δυνάμενο κατόπιν ειδικής προειδοποίησης της Γερμανίας να φθάσει και το 100% σε βάρος των άλλων κατηγοριών πλοίων. Σε αντιστάθμισμα η Γερμανία αναλάμβανε την υποχρέωση όπως εν καιρώ πολέμου τα υποβρύχιά της να τηρούν τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, μη βυθίζοντα εμπορικά πλοία χωρίς προειδοποίηση.
Το πρώτο μέρος του νέου προγράμματος, εκτός των άλλων μικρότερων σκαφών, προέβλεπε την κατασκευή 2 θωρηκτών (Scharnhorst και Gneisenau), 3 βαρέων καταδρομικών, 16 αντιτορπιλικών και 28 υποβρυχίων. Τα δύο θωρηκτά πραγματικού εκτοπίσματος 38.900 τόνων (πλήρες) - αντί του αναφερομένου επισήμως 26.000 - ήταν τα πρώτα πλοία γραμμής ή πρωτεύοντα πλοία (capital ships) που ναυπηγήθηκαν από τη Γερμανία μετά τον Α' Π.Π.
Με τον όρο «capital ship», o oποίος για πρώτη φορά επισήμως χρησιμοποιήθηκε στη Συνθήκη της Ουάσινγκτον του 1922, καθορίζονταν τα πλοία επιφανείας που έφεραν πυροβόλα διαμετρήματος άνω των 203 χλστ. (8 ιντσών) και εκτοπίσματος μεγαλύτερου των 10.000 τόνων. Στοιχεία των πλοίων φαίνονται στον πίνακα. H ναυπήγησή τους άρχισε το 1935 και αποδόθηκαν στο στόλο το 1938 (Gneisenau) και το 1939 (Scharnhorst). Για κύριο οπλισμό προβλέπονταν πυροβόλα των 15 ιντσών τα οποία επειδή δεν διετίθεντο κατά τη ναυπήγηση επρόκειτο να τοποθετηθούν αργότερα.
H έκρηξη όμως του πολέμου δεν το επέτρεψε. Τα πλοία προσομοίαζαν μάλλον προς καταδρομικά μάχης - ως τέτοιος τύπος φέρονταν στα επίσημα βιβλία - λόγω του σχετικά ασθενούς οπλισμού τους και της μεγάλης ταχύτητας. Ήταν ισχυρότερα από κάθε άλλο ταχύτερο πλοίο και ταχύτερα από κάθε άλλο ισχυρότερο, πλην των βρετανικών Hood, Renoun, Repulse. Στη συνέχεια του προγράμματος από το 1936 τέθηκαν υπό ναυπήγηση τα θωρηκτά Βismarck και Τirpitz δηλωμένα ως εκτοπίσματος 35.000 τόνων, αλλά το πραγματικό τους εκτόπισμα, κατά παράβαση της Συνθήκης της Ουάσινγκτον ήταν 50.900 τόνων και 52.600, πλήρες, αντίστοιχα.
Διαστάσεις: 251m X 36m X 8.7m
Οπλισμός: Οκτώ 15 (380 χιλ.) (4Χ2) / Δώδεκα 5,9 (150 χιλ.) (6Χ2) / Δέκα έξι 4,1 (105 χιλ.) / Δέκα έξι 37 χιλ. (8Χ2) / δώδεκα 20 χιλ., αργότερα πενήντα οκτώ / οκτώ σωλήνες τορπιλών 503 χιλ.
Αεροσκάφη: 4, με 2 καταπέλτες
Προώση: 150,000hp (110 MW) = 30,8 kts (54 χλμ/χ)
Πλήρωμα: 2.608
http://www.bismarck-class.dk/tirpitz/tirpitz_menu.htmlhttp://www.schlachtschiff.com/http://www.deutschekriegsmarine.de/Θα χρησιμοποιήσω το κιτ της Ρέβελ μαζί με δυο σετ φωτοχαραγμένων της Eduard και ξύλινο κατάστρωμα από την Pontos model.
http://www.revell.de/en/products/model-building/ships/naval-ships/id/05099.htmlhttp://www.revell.de/fileadmin/import/images/bau/05099_%23BAU_BATTLESHIP_TIRPITZ.PDFhttp://www.eduard.com/store/Eduard/Photo-etched-parts/Photo-etched-set/Ships/1-350/Tirpitz-railings-1-350.html?cur=1http://www.eduard.com/store/Eduard/Photo-etched-parts/Photo-etched-set/Ships/1-350/Tirpitz-1-350.html?cur=1http://pontosmodel.com/html/35014wd1.htmlΤο πλοίο θα τοποθετηθεί σε βιτρίνα από το modeldisplaycases.gr
http://www.modeldisplaycases.gr/home.phpΗ παραλλαγή που θα δείτε στα παρακάτω σχέδια διαλέχτηκε γιατί δεν έχει καθόλου σβάστικες στο κατάστρωμα.
Για αρχή συναρμολόγησα το σκάφος και το τοποθέτησα στη βάση του:
