Ξεκινώντας την κατασκευή της 1ης μου μακέτας τρένων θέλω να καταθέσω την δική μου οπτική σχετικά με την αισθητική των μακετών.
Δεν είμαι μοντελιστής και δεν θεωρώ οτι γίνομαι με την ενασχόλησή μου αυτή, όμως με έχει βοηθήσει το οτι σαν Αρχιτέκτονας έχω ασχοληθεί αρκετά με μακέτες σπιτιών.
Έχω διαπιστώσει και επισημάνει σε 1-2 σχόλιά μου στο διαδύκτιο (κοιτάζοντας διάφορες μακέτες τρένων) οτι τις περισότερες τις βρίσκω κίτς θέλοντας μ' αυτό να τονίσω το πόσο φορτωμένες και κουραστικές στο μάτι είναι.
Και αυτό κατά την άποψή μου οφείλεται στην υπερβολική προσπάθεια του να περιλαμβάνονται όσο περισσότερα φυσικά στοιχεία γίνεται (δένδρα, θάμνοι, χόρτα, βράχια, χώματα, ποτάμια, άνθρωποι, ζώα κλπ) μέσα σε ένα πολύ περιορισμένο χώρο, προσπαθώντας επιπλέον για την, όσο το δυνατόν πιο ακριβή, απόδοσή τους ωστε να μοιάζουν αληθοφανή. Νομίζω η φύση απλά ΔΕΝ αντιγράφεται. Αντιγράφονται τα ανθρώπινα τεχνικά δημιουργήματα (και όχι ο ίδιος ο άνθρωπος) δηλαδή τα βαγόνια, οι μηχανές, τα αυτοκίνητα, οι γέφυρες, τα σπίτια, οι γραμμές, τα κτιστά τούνελ...
Σε μία μακέτα βλέπεις υπέροχα τρένα να τρέχουν, να διασταυρώνονται, να αλάζουν γραμμή, να βγάζουν ήχο, να βγάζουν καπνό, να αναβοσβήνουν τα φώτα, να σταματούν, να ξεκινούν, να εξαφανίζοντε μέσα σε μία σκοτεινή τρύπα και μετά από λίγο να εμφανίζοντε κάπου αλλού, να αλάζουν τα σήματα κυκλοφορίας... Και την ίδια στιγμή στο τριγύρω περιβάλον τα πάντα είναι νεκρά. Τα δένδρα δεν τα κουνάει ο αέρας, το νερό δεν κυλάει κάνοντας θόρυβο, τα χρώματα δεν αλάζουν, τα ζώα και οι άνθρωποι δεν κουνιούνται δεν παράγουν ήχους και φωνές, το χιόνι δεν έρχεται ποτέ και μετά να ξαναφύγει...
Ούτως η άλλως η μακέτα τρένων είναι ένα ουτοπικό αποτύπωμα που ποτέ δεν μπορεί να υπάρξει (τόσα μαζεμένα κατασκευάσματα δεν μπορούν να υπάρξουν σε τόσο μικρής έκτασης χώρο).
Γι'' αυτό την φύση πρέπει να την υποδεικνύουμε με πιο μινιμαλιστική (και ιδιαίτερη) μορφολογία ώστε να επισημαίνεται αλλά να μην υποβαθμίζεται.
Καλό είναι να παραδειγματιζόμαστε από τις μακέτες κτιρίων που κάνουν τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία παγκοσμίως όπου αποτυπώνουν, υπέροχου σχεδιασμού, κτίρια περιβαλόμενα από φύση σε πιο λιτή - αφαιρετική φόρμα.
Επίσης αυτό που διαπιστώνω είναι οτι ουσιαστικά δεν δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην υποδομή της μακέτας με αποτέλεσμα ενώ κάποιος αγωνίζεται για την οσο καλύτερη απόδοση μορφής π.χ. του νερού, ταυτόχρονα χωρίς ιδιαίτερο σχεδιασμό και αισθητική, χρησιμοποιώντας ευτελή υλικά για την στήριξη του τραπεζιού και μην κρύβοντάς τα, υποβαθμίζεται το όλον.
Περισσότερο ειλικρινείς βρίσκω τις μακέτες που έχουν μόνον τις κατασκευές με τα ξύλα και τις γραμμές, εστιάζοντας στο παιχνίδισμα των διάφορων διαδρομών των τρένων και μόνον σ' αυτό.
Προσπαθώ να καταλάβω την λογική της επιλογής αυτής ξέροντας και καταλαβαίνοντας παράλληλα ότι οι μοντελιστές λειτουργούν σαν μέλη κλάμπ με τους δικούς του κανόνες και είναι δύσκολη η αποδοχή καινοτομιών.
Προς το παρόν σας παραθέτω κάποιες φωτογραφίες της εκκίνησης.
Και έπεται συνέχεια...


